another dead hero

είναι γεγονός ότι δεν αισθάνομαι άνετα.
ίσως και να είναι η πρώτη φορά που έρχομαι εδώ,
με τέτοια ψυχολογία.

είναι πάρα πολύ σημαντική αυτή η ημέρα που μόλις ξημέρωσε,
είναι μεγάλη επέτειος.

σήμερα κλείνουν 20 χρόνια από την ημέρα που έφυγε από την ζωή ο bill hicks.

θα ξεπεράσω γρήγορα, και άμεσα,
τα όποια στερεότυπα έχουμε στο μυαλό μας (tool-bill hicks κτλ),
και θα ήθελα να δούμε την μεγάλη εικόνα μαζί,
να μην κοιτάξουμε το δέντρο, αλλά να δούμε το δάσος.

προφανώς δεν αισθάνομαι πως είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος,
από θέματα γνώσεων γενικότερα,
αλλά κάτι με πιάνει όταν τον ακούω να μιλάει,
κάτι με κάνει να ξεφεύγω, όταν τον βλέπω.

προφανώς η πρώτη επαφή ήταν στο inlay cover του aenema,
αυτό δείχνει πόσο μεγάλο ένα συγκρότημα μπορεί να είναι,
αλλά από εκεί και πέρα, αισθάνομαι σαν και αυτούς,
δεν υπάρχει κάτι να διαφοροποιεί την στάση μου απέναντι του,
είμαστε όλο ακροατές.

είναι αστείο (ναι βλέπω τι γράφω),
να παρακολουθείς έναν stand up comedian,
να γελάς με αυτά που λέει,
αλλά μόλις περνάνε 2-3 δευτερόλεπτα,
να παγώνει το χαμόγελο στα χείλη σου,
αφού τότε καταλαβαίνεις τι ακριβώς θέλει να πει.

το χιούμορ είναι απλά ένα καμουφλάζ, ένα σεντόνι,
που κρύβει την αλήθεια,
μόνο και μόνο για να μην στην δώσει στο πιάτο,
και φοβηθείς,
και σε αποτραβήξει..

είναι πανέξυπνο αυτό που κάνει,
πρέπει να το ομολογήσω,
και ήταν ο πρώτος που παρακολούθησα να το κάνει με αυτόν τον τρόπο.

ίσως για αυτό τον ξεχωρίζω,
ίσως για αυτό ακόμα και σήμερα κρέμομαι από αυτά που είπε τότε,
τουλάχιστον 20 χρόνια πριν.

ναι, ισχύει και εδώ ότι ακόμα και σήμερα τα λόγια του είναι up to date,
ακόμα και σήμερα θα μπορούσε να λέει ακριβώς τα ίδια,
καθώς οι καταστάσεις δεν έχουν αλλάξει, μόνο τα πρόσωπα και το μέσο.

αν έκανε ένα νούμερο σήμερα,
προφανώς θα είχε καινούριες λέξεις,
όπως twitter-internet-blog-9/11-lateralus-y2k,
αλλά όταν τα έγραφε αυτά, δεν υπήρχε κάτι ανάλογο,
όπως δεν γνώριζαν την ύπαρξη των δεινοσαύρων όταν έγραφαν την βίβλο...

(off the record, έχω απορία,
τι χαμό θα έκανε για την 11η σεπτεμβρίου...)

αγαπημένη του λέξη η εξέλιξη,
την ανέφερε αρκετά συχνά νομίζω,
βάσιζε πολλά σε αυτήν.

δεν δοκιμάζω ούτε για πλάκα να κάνω κάτι σαν "λόγο" για αυτόν,
υπάρχουν άνθρωποι καταλληλότεροι για αυτό,
εδώ μιλάω καθαρά προσωπικά.

ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που αναγνώρισα,
είναι ο τρόπος του, όλο αυτό που βγάζει.
δεν έρχεται να σε πει ότι βρήκε την αλήθεια,
έρχεται, σε παίρνει από το χέρι, και σε λέει ότι θα την βρείτε μαζί.
δεν σε κρίνει που τόσο καιρό δεν το έκανες,
δεν σου λέει πως είναι αργά,
απλά δεν θέλει να αφήσεις ακόμα ένα λεπτό χαμένο από την ζωή σου.

ίσως την έχω αναφέρει ξανά αυτήν την ιστορία,
δεν θα κάτσω να ψάξω τωρα-και δεν έχει σημασία.

πριν από καιρό είχε έρθει ένας παλιός αλλά καλός συμμαθητής, από την δουλειά,
και πάνω στην συζήτηση, μιλούσαμε για μουσική και σειρές,
παραδέχτηκε τα x-files, και το όλο θέμα που πραγματεύονταν,
και ότι πλέον κατάλαβε γιατί την έβλεπα φανατικά στο γυμνάσιο.

προφανώς και δεν ήμουν ο μόνος,
αν και μικρός, είχα αυτήν την απορία για όλα αυτά,
και ευτυχώς υπήρχαν οι κατάλληλοι άνθρωποι να με δείξουν τον δρόμο,
ευτυχώς είχα καταφέρει να απομονώσω τους περίεργους,
γιατί ας το παραδεχτούμε, δεν είναι και ότι καλύτερο μπορείς να κάνεις,
δεν θα βγάλεις και γκόμενα δηλαδή από τον mulder,
από τον κάθε mulder, της κάθε γενιάς.

αυτές είναι αποφάσεις ζωής όμως,
και δεν μετανιώνω για κάτι, αντιθέτως,
αισθάνομαι περήφανος, που από μικρός ήθελα κάτι ανάλογο.
ήθελα να σκέφτομαι, και αυτό περίμενα και από τα βιβλία μου,
από την μουσική μου, από την τηλεόρασή μου (χα.).

δεν είναι ο εύκολος δρόμος,
ο δημοφιλής, ο ξέγνοιαστος,
αλλά είναι αυτός που πρέπει να πάρεις.

επίτηδες δεν θα βάλω κανένα βιντεάκι,
κανένα quote (οκ οκ, έβαλα ένα),
να ψαχτείς αν δεν ξέρεις, θα σ'αρέσει.
search for yourself.

αυτό που θέλω να πω, αν θελήσω να καταλήξω,
και να μην χαθώ μέσα σε αυτά,
είναι πως τον ευχαριστώ,
γιατί μου έδειξε τόσα πολλά,
μου έμαθε άλλα τόσα,
έκανε την κωμωδία cool στα δικά μου μάτια,
με έμαθε να σκέφτομαι. μόνος.

η λέξη ευχαριστώ είναι λίγη, είναι μικρή,
αλλά δεν έχω κάτι άλλο τώρα.

ευχαριστώ.

carry your cross (and i'll carry mine)

it's about time
we all get out and vote for love

δεν αλλάζω,
κάνω συνεχώς τα ίδια λάθη.
αγαπάω/ερωτεύομαι, πες το όπως θέλεις,
πέφτω/απογοητεύομαι, αλλά εδώ, συνεχίζω.

κάποιος είπε (πως η αγάπη σε ένα αστέρι κατοικεί)
πως αυτός ο δίσκος είναι ο πιο τσικρικές δίσκος της δεκαετίας,
και εγώ φοβήθηκα να το παραδεχτώ,
δεν ήθελα να το αντιμετωπίσω.
(για τον δίσκο μιλάω ακόμα)

αυτήν την φορά όμως κάτι άλλαξε,
και θα φύγω από την δική μου πεπατημένη,
δεν θα παίξω σε safe mode.

τώρα που ακόμα είναι ανοιχτή η πληγή,
τώρα που δεν μου φτάνουν οι ώρες της ημέρας,
τώρα που το βάζω στο γιουτουμπ, για να μην τερματίσω το νούμερο στο last.fm

είναι αυτό που δεν σε νοιάζει τι θα πουν οι άλλοι,
αυτό που δεν σε ενδιαφέρει τι βαθμολογία θα πάρει.

ξέρεις πως είναι αυτό που χρειάζεσαι,
αυτό που τραγουδάει το υποσυνείδητό σου (καλά το έγραψα;).

μα, τόση σιγουριά ρε φίλε;

ναι ρε "φίλε", ναι.
αν ήσουν φίλος (για παρέα διαλεχτή - υπομονή),
θα το ήξερες πριν το πω.

δεν ξέρω αν θα μπει στην λίστα,
δεν ξέρω αν θα μπει γενικότερα σε λίστες,
αλλά ξέρω ότι δεν έχει σημασία,
αλλά ξέρω ό,τι έχει σημασία τώρα.

δεν με ξενερώνουν οι σημερινοί deftones,
αντιθέτως νομίζω πως είναι στην καλύτερη φάση τους,
για ακόμη μία φορά είδαν την εξέλιξη στα μάτια,
και της έδωσαν μία φυσική έννοια, το βλέπεις μπροστά σου.

πάντα είχε αυτήν την πλευρά ο moreno,
είχε δηλώσει ξεκάθαρα στο παρελθόν πως δεν άκουγε τέτοια μουσική,
όταν πήγε στους deftones, δεν τον απασχολούσε.
(δείτε εδώ για την λίστα, είναι τουλάχιστον εντυπωσιακή)

όλο αυτό λοιπόν, ήρθε σήμερα, επίσημα,
και μας έδωσε μία στο κεφάλι.

σαν να ξεχώρισε τους deftones
από αυτό που έχει ο ίδιος σαν πλήρη ιδέα για το τι είναι η μουσική,
σαν να μην ήθελε να κάνει τους deftones δική του μπάντα.
δεν ξέρω αν θα μπορούσε βέβαια,
δεν ξέρω αν θα έπρεπε να το κάνει,
οπότε συμφωνώ με τα 2-3 side projects που έχει αυτήν την στιγμή.

πήρε αυτήν την φωνή,
που μπορεί, όσο λίγες, να σε φέρει στα άκρα,
και να σε προκαλεί να χαιδέψεις την λάθος πλευρά ενός μαχαιριού,
και σου προσέφερε, ναι εσένα, το soundtrack που ψάχνεις τα αξιομνημόνευτα βράδια,
κάτι μη-γυναικωτό, χωρίς να έχει την φράση γερμανικό θρας μέσα,
την απάντηση στην, τουλάχιστον, επίφοβη ερώτηση της κοπέλας..

"εσυ λοιπόν, τι μουσική ακούς;;"

μην γελιόμαστε,
σίγουρα θα της αρέσουν οι cure, οι depeche mode
(αν δεν της αρέσουν, δεν ξέρω τι ακριβώς κάνεις μαζί της),
οπότε θα βρεί αυτό το άκουσμα ενδιαφέρον,
και τότε θα αρχίσεις την (οικογενειακή) γαλούχηση.
θα πας σε ένα passenger μετά, σε ένα sextape (έλα, είναι και καλό topic starter),
και οι pig destroyer σας περιμένουν στην γωνία.

προφανώς αυτά δεν είναι λόγος για την εξύμνηση ενός δίσκου,
αλλά όταν κάτι είναι τόσο μεγάλο,
οι συνέπειες θα φτάσουν μέχρι εκεί,
μέχρι το συνήθως άμπαλο γυναικείο φύλο.

ερωτεύτηκα ξανά λοιπόν,
με την πρώτη ματιά, δεν χρειάστηκε δεύτερη.

και μου έκανε κλικ,
επειδή έχει σωστές αναλογίες.
έχει τα ξεσπάσματα (οκ, λίγα, αλλά έχει) που συνηθίσαμε,
έχει την μαυρίλα που αγαπήσαμε,
έχει και τον στίχο που συνδεθήκαμε.

ήρθε η ώρα να παραδεχτούμε/αποδεχτούμε το τι ακριβώς θέλουμε,
από την κοπέλα μας-(στ)ήθος,
από το φαί μας-λίπος,
από τον κολλητό μας-να μην είναι ίδια ομάδα με εμάς,
από την μουσική μας-να την τραγουδάμε χωρίς να την ακούμε.

εγώ θα το πάρω ανάποδα μήτσο, one step at a time.

(αντίο βραδινέ ύπνε)

moments in time

κατά την διάρκεια μίας πολύωρης βραδυνής συζήτησης με το θαύμα της φύσης,
τα πιο γυμνασμένα μπρατσάκια σε λεώ,
έφτασα σε μία αναπάντεχη πρόταση.

μιλούσαμε για σέξυ τραγούδια, 
με αφορμή τις καινούριες περιπέτειες του chino moreno,
και συγκεκριμένα αυτό το βίντεο

εμένα με είχε συνεπάρει το όλο άκουσμα,
αλλά σωστά διορθώθηκα, 
καθώς ναι μεν στιχουργικά και μουσικά μιλάμε για κάτι ατμοσφαιρικό,
αλλά όχι στο βίντεο, σαν εικόνα, 
δεν ανταποκρίνεται σε αυτό που είχα εγώ στο μυαλό μου.

σαν αποτέλεσμα, αναγκάστηκα να προτείνω το παρακάτω,
η εύκολη λύση, αν ποτέ ρωτήσετε εμένα..

 ευτυχώς εδώ συμφωνήσαμε,
 ήταν εύκολο εδώ που τα λέμε,
 αφού βγάζει μία ατμόσφαιρα, το βασικότερο όλων,
 και το βίντεο (σου) βγάζει κάτι άρρωστο, κάτι βρώμικο,
 δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο.
 
 και ενώ συζητάμε, λέω κάτι και μου δίνω ιδέα.
 (θα το αναφέρω/μεταφέρω αυτούσιο)

 "το παλαμακι που κανει στο 3:01 ειναι η μουσικη μου εφηβεια ολοκληρη"

 εκεί αλλάζει, εκεί αλλάζεις.

 είναι η στιγμή που δικαιολογεί το τραγούδι,
 η στιγμή που αγγίζει τα χέρια του,
 και αυτό φαίνεται σαν να είναι η αιτία που προκαλεί τις κιθάρες να ξαναβγούν μπροστά,
 δίνει το "ok", δίνει το σήμα.

 η μία σκέψη έφερε την άλλη,
 και έφτασα εδώ να αναρωτιέμαι τι ήταν αυτό που με έκανε να σκεφτώ... έτσι.
 σπάνια μία εικόνα συνδέεται άρρηκτα με την μουσική,
 αλλά εδώ το δικό μου κεφάλι το έκανε έκθεση,
 μια εικόνα (με ήχο, χα!), χίλιες λέξεις που λένε και οι σοφοί.

 αυτό που βγήκε τόσο αβίαστα, όπως όλες οι αλήθειες βέβαια,
 είναι τόσο, μα τόσο, δικό μου.

 κάποτε ήταν οι τρύπες που με έμαθαν τι είναι η μουσική,
 μετά ήρθαν οι cranberries, οι garbage, οι metallica και πάει λέγοντας.

 όλα αυτά συνέθεσαν μία δική μου, μουσική, γένεση,
 ήταν η αρχή, και αν το δεις χρονικά, 
 και εδώ μιλάμε για την εφηβεία, μουσικά μιλώντας πάντα.

 είχα τις βάσεις να καταλάβω την σπουδαιότητα ενός τραγουδιού,
 την σημασία της παύσης, την δύναμη της επαναφοράς,
 την απάντηση στην τεράστια ερώτηση/απορία/επεξήγηση,
 στο τι ακριβώς είναι η ατμόσφαιρα σε ένα τραγούδι.

 κάπου τότε ήταν και ο καιρός που έμαθα τους lamb of god,
 και τώρα που τα κοιτάω, 
 πάντα προσπαθούσα να ξεχωρίσω τους ήχους μέσα μου..
 πάντα υπήρχαν οι στιγμές, σημαντικές ή όχι,
 πάντα προσπαθούσα να προσέξω την λεπτομέρεια, 
 όπου, και αν, υπήρχε.

 ευτυχώς ακόμη έχω την αγωνία, την περιέργεια,
 να δω τι θα πυροδοτήσει μία επόμενη στιγμή,
 τι θα είναι αυτό που θα με κάνει να σβήσω τον κόσμο, για λίγο,
 για μία στιγμή, τόσο χρειάζεται, είναι αρκετό..

 αν υποθέσουμε ότι όλο αυτό είναι ένα ταξίδι,
 μάλλον θέλω να έχω επιλογές για τον προορισμό,
 δεν μπορώ να θυμηθώ περίοδο που να ήθελα μόνο ένα,
 να ήθελα μόνο rock, μόνο pop, μόνο metal, μόνο ηλεκτρονική μουσική..

 και όλα αυτά, από ένα παλαμάκι...

 

rival dealer

εντάξει, δεν ξέρω γιατί,
αλλά δεν είχα όρεξη.

πολύ άγχος, πολλά στο κεφάλι μου,
και η σκέψη ότι έπρεπε κάποια πράγματα να πάρουν σειρά, πάνω απ'όλα.

ευτυχώς δεν διαψεύστηκα,
και λίγες ημέρες πριν ήρθε αυτό που με κρατούσε πίσω.
είναι γεγονός πως ήταν σημαντική η επέμβαση,
για πολλούς λόγους,
πέρα από τους πρακτικούς-δεν μπορούσα να περπατήσω,
υπήρχαν και οι ψυχολογικοί.

φοβόμουν να αρχίσω το οτιδήποτε,
απλά και μόνο στην σκέψη αυτού του διαλείμματος,
σταματούσα πριν καν αρχίσω.

ευτυχώς ήρθε άμεσα το εγχείρημα της εγχείρησης,
έτσι δεν είχα πολύ χρόνο να το περιεργαστώ, το δέχτηκα.

όλα ήταν καλά, μέχρι να κατέβω στα χειρουργεία,
εκεί βγήκα κάπως έξω από τα νερά μου.
ήταν κάτι που το έκανα για πρώτη φορά άλλωστε,
είχα βουτήξει στο άγνωστο, και λίγο πριν μπω στο δωμάτιο φρίκαρα.

ενώ ήταν κάτι που ήθελα, κάτι για το οποίο προσπάθησα,
εκείνη την τελευταία στιγμή, δεν έβρισκα τον λόγο.
ήθελα να το αποφύγω, ήθελα απλά να το προσπεράσω.
δεν μπορούσα μάλλον να δεχτώ την πλήρη διάλυση πριν την πλήρη υγεία,
δεν μπορουσα να δεχτώ την νύχτα πριν την ημέρα.

ευτυχώς κάποιοι άνθρωποι με λίγες προτάσεις με επανέφεραν,
και τότε ξεκίνησε το ταξίδι στην πλήρη διάλυση,
το ταξίδι στην νύχτα που τόσο πολύ ήθελα.

το πρώτο βράδυ ήταν ανυπόφορο,
η έννοια του πόνου δεν είχε υπάρξει,
με αυτόν τον τόσο ξεκάθαρο τρόπο,
ποτέ μέσα στο κεφάλι μου.

μου είπαν ότι είναι λογικός ο πόνος,
μου κόψανε κρέας, μου δημιούργησαν κάτι που είχε χαθεί,
μου κόψανε μικρά κομμάτια από κόκκαλα.

την άλλη ημέρα βγήκα με εξιτήριο,
ακόμα σε ημίτρελη κατάσταση,
όποιος είχε μιλήσει μαζί μου εκείνη την ημέρα ξέρει,
και τολμώ να πω πως έχω να πάρω παυσίπονο από τότε.
όχι ότι δεν πονάω (χαχα. χα.),
αλλά είναι κάτι που ακόμα το αντέχω, το παλεύω.

είναι πρωτόγνωρο το συναίσθημα που καλούμαι να νιώσω,
ποτέ ξανά δεν είχα τέτοιο περίεργο κενό στην καθημερινότητά μου,
ευτυχώς έχω ακόμα πράγματα να κάνω..

ήρθε η ώρα να ασχοληθώ με αυτά που χρειάζομαι,
με αυτούς που έχω ανάγκη, με αυτά που θέλω.

ναι, για εσένα έκανα το ποστ,
αφού από τα τσατΣ με λες χαζά,
θα πάρεις από εδώ τις πληροφορίες σου.

μόνο burial.

midnight memories

δεν είχα σκοπό να ανοίξω με αυτόν τον τρόπο την χρονιά,
αλλά θα το κάνω, δεν μπορώ να αντισταθώ.

Οι μεγαλύτεροι έρωτες δεν ξύπνησαν ποτέ στο ίδιο κρεβάτι Πηγή: www.lifo.gr

πριν από λίγη ώρα διάβασα ένα άρθρο σε ένα σάιτ,
που είχε τίτλο "οι μεγαλύτεροι έρωτες δεν ξύπνησαν ποτέ στο ίδιο κρεβάτι".
(έλα, θα το βρεις εύκολα, λίγο χίπστερ, λίγο αθήνα/παρθενώνας,
λίγο ψαγμενιά, ναι αυτό που φαντάζεσαι είναι-δώσε λάιφο στον λαό)

δεν θα το χαρακτήριζα "κακό", δεν το βλέπω έτσι,
θα το χαρακτήριζα αφελές.

και εκνευρίστηκα.

άντε καλά, προσπερνάω το όλο θέμα της ταυτόχρονης συνύπαρξης με τρίτους/τέταρτους,
αλλά θα μας πεις ότι είσαι με κάποιον/είμαι με κάποια (δεν το πάω προσωπικά),
αλλά έχεις τον έρωτα της ζωής σου καβατζωμένο για 5 ημέρες κάθε 365;;
τραγικό. αστείο.

εκτός και αν εγώ τα λέω περίεργα,
αλλά όταν έχω στο μυαλό μου "το άλλο μισό",
δεν το φυλάω για τις ειδικές περιπτώσεις.

λίγο πολύ τα ξέρετε,
έχω την τάση να βουτάω,
το οποίο συνήθως είναι άσχημο βέβαια,
αλλά αν είναι κάτι να στραβώσει, αυτό είναι ένα εύκολο τεστ,
βγαίνουν κάπως διακριτικά όλα στην φόρα.

ειδικά αν μιλάμε για soul mate,
τότε τα πράγματα θα είναι ακόμα πιο εύκολα.
ας σταματήσουμε να μπερδεύουμε την σωματική έλξη,
ή τον μονόπλευρο έρωτα,
με κάτι τόσο σημαντικό όπως το άλλο μισό,
το οποίο ίσως να μην είναι καν αληθινό.
(και τι να είναι;)

όχι άλλο φόβο,
δώστα όλα, και όπου βγει,
μην κρατάς καβάτζες, μην ντρέπεσαι την ήττα,
μην γίνεσαι τόσο ρομαντικός, δεν θα κερδίσεις κάτι.

αν θέλεις να πιστέψουμε ότι αυτό είναι καρμικό,
τότε θα πρέπει να παλέψεις για αυτό,
να αφήσεις το παρελθόν πίσω, να μην σκεφτείς το μέλλον,
είναι όλα το παρόν, όλα είναι τώρα μπροστά σου,
αλλά η μόνη δικαιολογία για να μην ξυπνήσεις με τον μεγάλο έρωτα στο ίδιο κρεβάτι,
είναι να μην κοιμηθείς καθόλου.

έτσι το βλέπω εγώ τουλάχιστον,
δεν υφίσταται παθητικογενής έρωτας,
φόβος για την απόρριψη υφίσταται, και αυτό μας κάνει αδύναμους,
τίποτα παραπάνω, τίποτα άλλο.

αν τον βρεις, μην τον αφήσεις,
αν σε αφήσει, μην το βάλεις κάτω,
ποτέ μην γίνεις ο τρίτος σε αυτήν την σχέση όμως,
γιατί ο τρίτος θα είσαι, όσο πάθος και αν υπάρχει,
και ας λες το βράδυ πριν κοιμηθείς ότι είσαι δεύτερος.

ας πονέσεις στο τέλος,
ας "μετανιώσεις", ας νιώσεις κενός,
όλες οι πληγές μας στην τελική μας διαμορφώνουν,
τίποτα δεν ξεχνάμε, τα κουβαλάμε όλα μέσα μας,
αλλά τουλάχιστον θα ξέρεις ότι έζησες,
θα ξέρεις ότι μία ημέρα κάποιος ήρθε κάπου για εσένα,
και ήταν ειλικρινές, και κρεμόταν από τα χείλη σου,
ολόκληρο το κορμί του περίμενε ένα σου άγγιγμα και ανατρίχιαζε,
και του το έδωσες.

αυτόν τον άνθρωπο τον έκανες χαρούμενο,
μέχρι εκεί. δεν έχει άλλο.

αν συνεχίσεις να έχεις αυτές τις 5-10-15 ημέρες τον χρόνο μαζί του,
δεν αφήνεις τις πληγές σου να σε διαμορφώσουν,
απλά ματώνεις καθημερινά, αυτό σε νεκρώνει, αν ρωτάς εμένα.

αλλά, δεν με ρωτάς.
και καλά ξηγιέσαι στην τελική.

αλλά μην με ακυρώνεις που έχω ξυπνήσει δίπλα σε μεγάλο έρωτα.

pain is beauty που λέει και το κορίτσι,
και με βάση το προηγούμενο έτος, φέτος θα είμαι πολύ beautiful σε λέω.

άντε φιλιά,
αν και τέτοια ώρα χρειάζομαι ένα βινύλιο..
δώσε πόνο ρε Έλενα...

"Οι μεγαλύτεροι έρωτες δεν ξύπνησαν ποτέ στο ίδιο κρεβάτι " Πηγή: www.lifo.gr

"Οι μεγαλύτεροι έρωτες δεν ξύπνησαν ποτέ στο ίδιο κρεβάτι " Πηγή: www.lifo.gr

"Οι μεγαλύτεροι έρωτες δεν ξύπνησαν ποτέ στο ίδιο κρεβάτι " Πηγή: www.lifo.gr

"Οι μεγαλύτεροι έρωτες δεν ξύπνησαν ποτέ στο ίδιο κρεβάτι " Πηγή: www.lifo.gr

Οι μεγαλύτεροι έρωτες δεν ξύπνησαν ποτέ στο ίδιο κρεβάτι Πηγή: www.lifo.gr

Οι μεγαλύτεροι έρωτες δεν ξύπνησαν ποτέ στο ίδιο κρεβάτι Πηγή: www.lifo.gr

Οι μεγαλύτεροι έρωτες δεν ξύπνησαν ποτέ στο ίδιο κρεβάτι Πηγή: www.lifo.gr

Οι μεγαλύτεροι έρωτες δεν ξύπνησαν ποτέ στο ίδιο κρεβάτι Πηγή: www.lifo.gr

χαλασμένος δίσκος

(slow decay, I won’t stop fighting;yet)

Ήταν σαν τότε που θυμάμαι.

Τότε που όλα ήταν τόσο ίδια, που περίμενα.
και τώρα θυμήθηκα πάλι, και δεν ξέρω που ακριβώς θα καταλήξει αυτό.

Ψάχνω το μηδέν στον άξονα,
αλλά πως γίνεται όλα να γυρνάνε στα δικά σου μάτια.

Μάλλον ήταν σαν εκείνη την ημέρα που γυρνούσα πίσω,
και πρόσεξα κάτι για πρώτη φορά,
εκείνο το δάσος που φαινόταν τόσο πράσινο,
μα όσο πιο πολύ το κοιτούσα, τόσο περισσότερο έχανα τα χρώματα,
ήταν σαν να ήμουν παρών σε μία γένεση,
σαν μία τεράστια ακτίνα φωτός να ανάβλυζε από εκεί,
ξαφνικά όλα ήταν λευκά.

Σαν το λευκό που με τραβούσε στο βλέμμα σου,
λες και το χρώμα ήταν το φημισμένο τραγούδι από τις σειρήνες.

Και θυμάμαι να βουτάω μέσα στο άγνωστο,
δεν ήξερα πόσο θα διαρκέσει η πτώση,
δεν ήξερα καν σε τι θα προσγειωνόμουν,
αλλά σήμερα τα θυμήθηκα,
και δεν ξέρω αν πέφτω ακόμα.

Περίεργη πράγμα η μνήμη,
μάλλον η απόλυτη ησυχία έχει την τάση να την φέρνει στο προσκήνιο.

Ακόμα πιο περίεργο είναι αυτό που δεν μπορούσες κάποτε να σκεφτείς
ότι μπορεί να είναι πιθανό,
μα να το βλέπεις τόσο κοντά λίγο καιρό μετά.
θύμισέ μου να μην στοιχηματίσω ποτέ για το πώς θα μας βρει ο χρόνος,
όταν όλα μπορούν να ανατραπούν τόσο γρήγορα,
όσο μία ματιά που ήρθε και έφυγε, ή μία ματιά που δεν υπήρξε ποτέ.

Αισθάνομαι τόσο ειρωνικός,
φροντίζω να περιτριγυρίζομαι από χαρά,
αλλά πάντα καταφέρνω να ξεφεύγω και να έρχομαι σε εσένα όταν με καλείς,
σαν να θέλω να ακούγομαι επίτηδες παράφωνος.

Ευτυχώς όμως αυτήν την ηχογράφηση την ακούω μόνος.

20-13

Δεν θα πω πολλά για το 2013, 

ίσως μόνο ότι αυτή η στιγμή που το αποχαιρετάω παίζει να είναι η ομορφότερη φέτος. 

Δεν μπορώ να περιγράψω τον κυκλώνα στον οποίο βρέθηκα, 

ηθελημένα κάποιες φορές, κάποιες άλλες όχι. 

Μακριά. Ξου. Όχι άλλο 13. 

Μουσικά μιλώντας, κάποια album δεν μπήκαν (ουάου), 

αλλά δεν θα κάτσω να σκάσω κιόλας, 

ας ήταν καλύτερα, ας με είχαν στα thank you notes, 

ας με έστελνε η εταιρία κανα demo, καμιά κασέτα, μία αφίσα έστω. 

Anna calvi δεν πρόλαβε, αλλά φαίνεται εξαιρετικός δίσκος, ήδη έχω 2-3 αγαπημένα,  

arcade fire δεν ήμουν σε φάση-φαίνεται καλύτερος από το suburbs πάντως,  

alice in chains δισκαρος αλλα τώρα τελευταία άρχισα να τον ακούω σοβαρά,  

daft punk ούτε για αστείο καθώς δεν είμαι 15, 

ούτε αναπολώ την καλή disco περίοδο της μουσικής, 

black dahlia murder έβγαλαν εξαιρετικό δίσκο, 

αλλά δεν ήταν η σωστή χρονιά για κάτι τέτοιο (personally speaking),  

dillinger και paramore είναι αδυναμίες, για διαφορετικούς λόγους, 

αλλά δεν τα άκουσα αρκετά,  

dropkick murphys ίσως έχουν το κομμάτι της χρονιάς (μέχρι εκεί όμως),  

editors δεν έπεισαν τελικά, περιμέναμε προφανώς κάτι καλύτερο (;;),  

fuck buttons δεν μπήκαν επειδή δεν πήρα πολλά ναρκωτικά φέτος,  

goldfrapp ξέχασα να το ακούσω μετά την 4^η φορά (κάτι λέει αυτό), 

o Elton john (μου φάνηκε ότι) έβγαλε εξαιρετικό δίσκο, 

αλλά και αυτό δεν το άκουσα πολύ λόγω χρόνου,  

katy perry είσαι η θεά μας, αλλά δεν ήταν χαρούμενη χρονιά φέτος, 

περιμένεις στην γωνία όμως, να το ξέρεις, 

london grammar ωραίο ντεμπούτο, θα τους δούμε μπροστά μας στο μέλλον είμαι σίγουρος, modern life is war επιστροφή της δεκαετίας, 

δεν το άκουσα αρκετά όμως-έπεσε πάνω στους touche amore, 

national ίσως και να έπρεπε να το βάλω, 

αλλά δεν μου έδωσε πολλά κομμάτια-ίσως κάνω και λάθος βέβαια, 

oathbreaker δεν ξέρω γιατί όχι, ίσως τα άλλα ήταν καλύτερα (όχι), 

ocean μάλλον θα έβαζα, δεν πήγα στην συναυλία όμως (φοβερή δικαιολογία),  

pearl jam επίσης καλός δίσκος, χωρίς το προσωπικό κλικ όμως, 

tesseract δεν χώρεσαν τελικά, ήδη μιλάμε για δίσκο σταθμό πάντως, 

white lies κάποια κομμάτια και μέχρι εκεί, 

και έχω και άλλο ένα που θα μπορούσε,  

o woodkid δηλαδή, δεν μπήκε επειδή είχα καλύτερα.. 

Καλή χρονιά πάντως, πολλά και διάφορα βγήκαν, 

πολλοί προσωπικοί δίσκοι πάντως, μάλλον θα έπρεπε να το περιμένω. 

Πάμε να δούμε..

20. katie melua - ketevan

καλώς την katie, καιρό είχαμε να την δούμε. 
Εδώ επιστρέφει στα παλιά της λημέρια, στα λίγο πιο jazz μονοπάτια. 
Δεν ξέρω γιατί δεν συζητήθηκε πολύ το συγκεκριμένο, υποθέτω πως αδικήθηκε..

19. kvelertak - meir

Δεν είναι πολύ ψηλά, επειδή δεν ξέρω. 
Το άκουσα αρκετά, αλλά δεν μου ήρθε ο πρώτος ντουβρουτζάς, όπως τότε. 
Και λογικό είναι. Αλλά περίμενα κάτι ανάλογο. 
Κακώς. Είναι εξαιρετικός δίσκος.

18. bastille - bad blood

Χαμός, όπως πρέπει. Ανεβαστική electro-pop, 
με κομμάτια που σου κολλάνε στο κεφάλι, 
εξαιρετική επιλογή για εμάς τους (μουσικά) bisexual.  
Hvala

17. watain - the wild hunt

δεν περίμενα κάτι λιγότερο. 
Μάτωσα, κυριολεκτικά, για να παίξω το lp σπίτι μου. 
Έτσι πρέπει. Στιχάρες, απίστευτη μουσική, έτσι είναι το black metal το 2013.

16. lorde - pure heroine

Πως δεν την είχα πάρει χαμπάρι, δεν ξέρω. Καλά οκ, ξέρω. 
Το εξώφυλλο μου τράβηξε το ενδιαφέρον, και την έψαξα, και έπαθα πλάκα. 
17 χρονών και έβγαλε αυτό;; 
αλήθεια, τα δικά μας τα 17χρονα τι ακριβώς κάνουν;..

15. miley cyrus - bangerz

Ναι. Μπορεί να κάνει ό,τι θέλει. Και θα το κάνει. 
Και θα βγάλει και δισκάρα. Ναι. Και ακόμα δεν άρχισε. 
Χρόνια δηλώνω fan, και πρέπει να παραδεχτώ ότι δαγκώθηκα με τις κινήσεις της, 
είχα πει πως θα την πάρουν με τις πέτρες αν δεν βγάλει καλό δίσκο. 
Ντροπή μου που δεν ήμουν σίγουρος. 
Δώσε πόνο Miley, το έχεις

 

14. haim - days are gone

Μία φίλη μου το πρότεινε, και έπαθα πλάκα, είναι γεγονός. 
Αν είχε βγει νωρίτερα, αν το είχα ακούσει νωρίτερα, σίγουρα θα ήταν πιο ψηλά. 
Μπράβο στα κορίτσια, που δείχνουν ότι ξέρουν καλά τι κάνουν. 
Ντεμπούτο είναι, το είπαμε αυτό..;;

 

13. altar of plagues – teeth, glory and injury

δεν υπάρχουν πια. Έβγαλαν τον δίσκο της ζωής τους, και το βύθισαν το καράβι. 
Δεν περιγράφεται αυτό το ιρλανδικό black. Τέτοια θέλουμε, θα μπορούσα να πω, αλλά με πρόλαβαν. Δεν πειράζει..

 

12. laura marling - once i was an eagle

Συνεχίζει στην ποιότητα η συγκεκριμένη, 

έτσι όπως μας έμαθε, και φέτος το συγκεκριμένο το είδα σε πολλές λίστες. 

Καλά σας τα έλεγα. Μάθετε μπαλίτσα. 

Απίστευτη φωνή, με απίστευτες ενορχηστρώσεις. Για πλάκα.

 

11. all pigs must die - nothing violates this nature

Μανία. 
Ο τρόπος που χτυπάει τα πιατίνια στην αρχή σε προετοιμάζει για αυτό που έρχεται. 
Δίνει πόνο, με μία από τις καλύτερες αμερικάνικες φωνές, 
ίσως την αγαπημένη μου, και έναν οχετό για μουσική. 
Οι converge έχοντας πάρει κοκαΐνη, ηχογραφώντας τα τελευταία κομμάτια πριν διαλύσουν. 
Αυτό.

 

10. chelsea wolfe - pain is beauty

Όταν οι άλλοι προσπαθούν να το παίξουν σκληροί και σκοτεινοί 
γκαρίζοντας και βάζοντας ασπρόμαυρες μπογιές στα πρόσωπά τους, 
αυτή απλά τραγουδάει. 
Μία σύγχρονη diamanda galas, αν μου επιτρέπετε. 
Σίγουρα ο πιο pop δίσκος της, αλλά αν είναι αυτό το «ξεπούλημα», 
τότε δεν θέλω να ξανακούσω underground μπάντες..

 

9. deafheaven - sunbather

Αποκάλυψη οι deafheaven είχε πει ένας δικός μας άνθρωπος, 
για το πρώτο, το καλό, και οι τύποι το πήγαν αλλού. 
σουγκέιΖ και νορβηγίλα, και όμως αυτό έκαναν. 
Άμα είναι έτσι, γουστάρω και ‘γω.

 

8. qotsa - ..like clockwork

Εύκολο. Το έκανε πολύ εύκολο, και ίσως γιαυτό να ξενέρωσαν κάποιοι. 
Στράβωσε, χλόμιασε, σκοτείνιασε, και αυτό του βγήκε και στον δίσκο. 
Όπως είχα ξαναπεί, θυμίζει πολύ arctic monkeys στα δικά μου αυτιά, 
τουλάχιστον στην εκτέλεση των τραγουδιών, και αυτό μόνο καλό είναι. 
Μαγκιά του

 

7. julia holter - loud city song

Τι αδυναμία είναι, δεν λέγεται. Έπαιξε πολύ το συγκεκριμένο, λόγω της φύσης του. 
Απολύτως χαλαρό, απολύτως ταξιδιάρικο, με την σωστή την έννοια. 
Όλα της τα δισκάκια, για να είμαι ειλικρινής. Ψάξου.

 

6. palms - palms

Άργησε και αυτό να κάτσει, αλλά έκατσε καλά. 
Ίσως όχι αυτό που περιμέναμε, αλλά κανείς δεν μας ρώτησε κιόλας να σε πω. 
Αν σε αρέσει το change δοκίμασε άφοβα, 
αν περιμένεις το mosquito control με τα φωνητικά του Moreno, 
δεν είσαι ούτε ο καφάσης, 
είσαι κάτι χειρότερο.

 

5. erlen meyer - erlen meyer

Αυτό που βλέπεις. Αυτό σου προκαλεί. 
Δεν ξέρω πως ακριβώς να το χαρακτηρίσω. Θα το πω ντεμπούτο. 
Θα το πω καλό δίσκο. 
Αν δεν το ακούσεις όμως, δεν έχεις ιδέα για τι πράγμα μιλάω. 
Αλήθεια.

 

4.cult of luna - vertikal

Εδώ είσαι. Πολλά χρόνια περιμέναμε, και καλά κάναμε. 
Μεγάλος δίσκος, από την μεγαλύτερη μπάντα (προσωπικά μιλώντας) του ιδιώματος. 
Μόνο για ανοιχτόμυαλους. Φημολογείται έχει και dubstep. 
Με τις υγείες σας

 

3. arctic monkeys - am

Γουστάρω. Πολύ. 
Την είδαν αλλιώς, γιαυτό και άργησε να κάτσει καλά ο δίσκος, αλλά γουστάρω. 
Άντε μπας και μάθουν μπάλα τον κοσμάκη. 
(επίσης αν κάποιος ξαναπεί το r u mine καινούριο κομμάτι, 
θα αυτομολήσω λες και βλέπω γαύρο να πανηγυρίζει γκολ μέσα στην 4. Την Α.)

 

2. savages - silence yourself

Don’t let the fuckers get you down.  
Καλά που ήσουν εσύ, δεν τους άφησα. 
Σε άκουσα δυνατά, όπως μου ζήτησες. 
ο μόνος λόγος που δεν είναι στην κορυφή, 
και θα ήταν τόσο εύκολο να είναι Νο1 
είναι η κακή τύχη να έχει βγει το αποκάτω την ίδια χρονιά. 
Το μουσικό παιδί του murphy και της siouxαρας με νονό τον Curtis. 
Σε παρακαλώ, silence yourself.

1. touche amore - ..is survived by

But if I’m going down with you, then you are going down with me.

 Ήρθε την κατάλληλη στιγμή, και προσκύνησα. 

Μεγαλείο τα λόγια του, ψυχική ανάταση η μουσική του. 

Συναίσθημα, βία, στοργή και πόνος. 

Όχι άλλα λόγια όμως, άφησε τις ταμπέλες στην άκρη και βάλτο να παίξει.

καιρό είχα να μετρήσω ανάποδα σε κάτι τέτοιο, πλάκα είχε.
κάθε μέρα θα μπορούσα να αλλάζω λίγο πολύ την σειρά βέβαια,
αλλά σήμερα είναι έτσι. αυτό να κρατήσετε. 
είναι καλή μέρα σήμερα.