untitled #1

ένας χαμός - και είμασταν λίγοι,
μία ένταση - αλλά όλοι γελούσαμε.

είναι περίεργο τελικά,
μεγαλώνω, αλλά ίσως να μην το εκτιμάω κιόλας.
ίσως και να το εκτιμάω,
αλλά υποσυνείδητα, δεν μπορώ να το πω αλλιώς.

γενικά, υπάρχει ένα θέμα,
αλλά δεν ξέρω γιατί, είμαι καλά.

πάντα είχα τα δικά μου,
δεν ήμουν τόσο εξωστρεφής,
ήθελα τις στιγμές μου, και ήταν τόσο σημαντικές.

ας πούμε, δεν μπορώ να "βάζω πρόγραμμα" ότι τώρα θα ακούσω μουσική,
και να έρθεις και να μου το χαλάσεις.
το έχω μέσα στο μυαλό μου ρε συ, το χρειάζομαι,
υπάρχει λόγος που το θέλω.

και σήμερα, έγινα 29 ντε,
το χρειαζόμουν.
και δεν πειράζει τόσο πολύ που έλειπες,
πειράζει που ήσουνα εκεί.

στην ουσία, ποτέ δεν λείπεις,
φροντίζω να σε κουβαλάω όπου πάω.

και έτσι, περνούν οι μέρες, περνούν τα χρόνια..

και τώρα έμεινα πάλι με την μουσική,
να προσπαθώ να βρω πιο κομμάτι μου ταιριάζει,
πιο κομμάτι με περιγράφει σήμερα,
να έχει ηρεμία, σαν και εσένα,
να έχει ένταση, σαν και εμένα.....

σήμερα λοιπόν,
θα έχει ένταση,
θα έχει φασαρία και περιέργεια, σαν και εμένα.

πως τα κατάφερα πάλι,
και από εμένα, κατάφερα πάλι να μιλάω για εσένα, σε εσένα.

The blood that flows through me is not my own.
The blood is from the past, not my own.
The blood that leads my life is not my own.
The blood is my strength, I'm not alone.

και όπως μπαίνει η κιθάρα, που την νιώθεις σαν πιάνο,
εκεί σταματάω.

αλλά από την άλλη, όπως λέει και ο ποιητής,
You've been shown over and over, don't you know?


είναι απίστευτο, καταντάει τρομακτικό,
πόσο μπορεί να σε νιώσει ένα κομμάτι,
το οποίο γράφτηκε χρόνια πριν,
ίσως για κάτι άλλο, ίσως και όχι,
και κάθε φορά να το αγκαλιάζεις σαν να είναι η πρώτη φορά.

ναι, ξαναέπεσα στους neurosis.

αυτό από εμένα, για εσάς,
πόσο πιο ταιριαστό κομμάτι, locust λέει..





δεν με νοιάζει αν είμαι επιπόλαιος,
εγώ το λέω άμεσος,
και για να επιβεβαιώσω την φήμη που βάζω στον εαυτό μου...


μου λείπεις.

90's.

sega vs nintendo,
oasis vs blur,
και όλα αυτά που έκαναν τόσο ιδιαίτερα για εμένα/εμάς τα 90's.

μόνο ελεύθερος χρόνος τώρα τελευταία,
οπότε είπα να τελειώσω αυτό που είχα τόσο καιρό στο μυαλό μου,
μία εβδομάδα φτιάχνω/αλλάζω/διορθώνω,
αλλά νομίζω σήμερα είναι η μέρα της.

ok, η λίστα των 00's ήταν κάπως πιο εύκολη,
εδώ μιλάμε για χάος, ήθελα περίπου 150 επιλογές..

και να ξαναπώ, όπως είχα πει και στο άλλο top 50,
δεν μιλάω για αντικειμενικά καλούς δίσκους,
μιλάω για τους δίσκους που έκαναν εμένα να ακούσω μουσική,
με αυτούς που δέθηκα προσωπικά....

κάποιοι καλλιτέχνες υπάρχουν με δύο,
ή ακόμα και τρεις δίσκους, αλλά τι να κάνεις,
νομίζω πως είναι λογικό....

για εσένα φίλε αναγνώστη, με αγάπη..

50. Madonna - Ray Of Light
49. Τα Ξύλινα Σπαθιά - Μια Ματιά Σαν Βροχή
48. Emma Shapplin - Carmine Meo
47. Screaming Trees - Sweet Oblivion
46. Prodigy - Music For The Jilted Generation
45. The Gathering - Mandylion
44. Björk - Post
43. Mark Lanegan - Whiskey For The Holy Ghost
42. Sonic Youth - Goo
41. Θ. Παπακωνσταντίνου-Μ. Κανά - Της Αγάπης Γερακάρης
40. Kyuss - Welcome To Sky Valley
39. Morbid Angel - Domination
38. Nick Cave - Murder Ballads
37. Slipknot - Slipknot
36. Sigur Ros - Ágætis Byrjun
35. At The Drive-In - Relationship Of Command
34. Jeff Buckley - Grace
33. Τρύπες - 9 Πληρωμένα Τραγούδια
32. Tom Waits - The Black Rider
31. Megadeth - Rust In Peace
30. Entombed - Wolverine Blues
29. Faith No More - King For A Day, Fool For A Lifetime
28. Neurosis - Through Silver In Blood
27. Deftones - Around The Fur
26. Swans - Soundtrack For The Blind
25. The Gathering - How To Measure A Planet
24. System Of A Down - System Of A Down
23. Pearl Jam - VS
22. P.J. Harvey - Dry
21. Belle And Sebastian - Tigermilk
20. Nine Inch Nails - The Fragile
19. Meshuggah - Chaosphere
18. Στέρεο Νόβα - Στέρεο Νόβα
17. Smashing Pumpkins - Ava Adore
16. Portishead - Dummy
15. Διάφανα Κρίνα - Έγινε Η Απώλεια Συνήθειά Μας
14. Neurosis - Enemy Of The Sun
13. Entombed - To Ride, Shoot Straight And Speak The Truth
12. P.J. Harvey - Rid Of Me
11. Marilyn Manson - Mechanical Animals

10. portishead - portishead

ναι, φοβερό το dummy, αλλά εδώ φαίνεται να ξέρουν περισσότερο τι κάνουν,

σε αρπάζουν και δεν σε αφήνουν, η πρώτη μου επιλογή όταν δεν είμαι καλά, 

με καταστροφικές συνέπειες συνήθως..

 

9. the cranberries - no need to argue

λιώσιμο, κασέτα, και κυριολεκτικά το άκουγα παντού. 

μεγάλη στιγμή, και ενδεικτική της τρέλας που είχα τότε, 

όταν είχα ρωτήσει τον ξάδερφό μου, ποιος drummer είναι καλύτερος, 

αυτός των cranberries ή αυτός των slayer. 

μεγάλες στιγμές.

8. björk - homogenic

εδώ άλλαξαν όλα, εδώ έγινε η αλλαγή, εδώ την ένιωσα, 

και από τρελαμένη τραγουδίστρια, έγινε η ιέρεια που είναι σήμερα, 

στα δικά μου μάτια βέβαια...

7. neurosis - souls at zero

δίσκος-αποκάλυψη, δεν υπάρχει άνθρωπος στον πλανήτη που να του αρέσουν οι κιθάρες, και να μην του αρέσει ο δίσκος.

 όποιος το λέει, σίγουρα δεν τον έχει ακούσει. 

οι neurosis βρίσκουν τον εαυτό τους, 

και εμείς το soundtrack για τα πιο σκοτεινά μας βράδια..

6. garbage - version 2.0

το πρώτο cd που έλιωσα, κυριολεκτικά, στα παιξίματα,

και πλέον απλά υπάρχει για να υπάρχει.

οι κιθάρες όπως πρέπει, η φωνή όσο γυναικωτή χρειάζεται,

και εγώ που δεν είχα μουσικό υπόβαθρο τότε, 

αρρωσταίνω κάθε μέρα, με διαφορετικό τραγούδι. 

ακόμα και σήμερα το ακούω για πλάκα δύο φορές στα καπάκια..

5. τρύπες - κεφάλι γεμάτο χρυσάφι

ακουστικά, το χαρτάκι να διαβάζω τους στίχους, κόσμος να πάει και να έρχεται,

και εγώ να ανακαλύπτω ξανά την μουσική, έτσι όπως θα έπρεπε να είναι. 

τουλάχιστον, έτσι μάθαμε από παιδιά δηλαδή.. 

η μουσική είναι οι στίχοι.

4. radiohead - the bends

η αγαπημένη μου στιγμή, ήταν και η πρώτη επαφή με τους αποπάνω.

δεν μπορώ να συγκρίνω με άλλο album, 

δεν έχουν καλύτερα κιθαριστικά κομμάτια πουθενά αλλού, 

δεν έχουν καλύτερες μπαλάντες ούτε για πλάκα σε άλλο δίσκο. 

καλύτερα εξώφυλλα ίσως...

3. tool - ænima

τέρας. τεράστιο. κάτι από "Τ".

ποτέ ξανά η μουσική δεν με έβαλε να σκεφτώ έτσι, 

κάτι σαν mindfuck ας πούμε.

θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία..

2. p.j. harvey - to bring you my love

είχα πει πιο πάνω για μουσική που βάζω όταν είμαι καλά/χάλια/θέλω να φτιάξω διάθεση..

εδώ δεν πάει έτσι, εδώ με παίρνει και με κάνει βόλτες, με ταξιδεύει εκεί που θέλει η κυρία,

με φτιάχνει στο ένα, με διαλύει στο άλλο, και ακόμα δεν έχω βρει τρόπο να το σταματήσω.

μάλλον γιατί είναι κάτι "μεγαλύτερο" από εμένα..

1. at the gates - slaughter of the soul

σαν .mp3 τα έχω ακούσει περίπου 1500 φορές μέχρι σήμερα,

χώρια τις φορές στο αμάξι, τις φορές σαν cd..

δεν το έχω βαρεθεί ακόμα, δεν ξέρω τι άλλο πρέπει να κάνω,

μέχρι και στα b-sides οι τύποι ήταν απλά απίστευτοι,

ο ορισμός του "η μπάντα είναι σε φόρμα"..

ο πιο ολοκληρωμένος (death) metal δίσκος που κυκλοφόρησε ποτέ,

δεν περιγράφω άλλο.

amicitia fortior

εντάξει, πολλά είχα ακούσει,
πολλά είχα δει στο ιντερνΈτ,
τίποτα δεν με προετοίμασε για το σάββατο.

αυτό το "περίμενε",
εκεί που ο κιθαρίστας παίζει την εισαγωγή του the pain it is shapeless,
και ο ψυχάκιας ακόμα δεν έχει ανέβει στην σκηνή,
αλλά τον βλέπεις ξαφνικά στο βάθος,
και κάπου εκεί την ψιλιάζεσαι.

Stigma your name onto my lungs.

πηγαίνουμε μπρος-πίσω, πάνω-κάτω,
αν βάλεις gps για εκείνη την ώρα, θα πάθεις πλάκα.

είναι αυτή η πλευρά μου (μας),
αυτό το σκοτεινό που ξαφνικά βρισκει τον δρόμο.

ούτε μία κουβέντα πέρα από στίχους,
ούτε ένα καλησπέρα, ούτε καληνύχτα, τίποτα πέρα από μουσική.

το παίρνουν τουλάχιστον σοβαρά αυτό που κάνουν,
αυτό με άφησαν εμένα, και τώρα είναι και ο καιρός τους,
τώρα που πήγαν στην neurot.

δεμένοι, έτοιμοι, αν και θα μπορούσαν να έχουν μεγαλύτερο set.
δεν ξέρω αν ανήκουν στην κατηγορία converge
(μία ώρα επειδή έτσι όπως τρέχουμε δεν μπορούμε παραπάνω),
αλλά ένα ακόμα κομμάτι τους έπαιρνε νομίζω.

δεν μπορώ να σταματήσω να τους ακούω, 2 μέρες μετά την συναυλία,
ανοίξανε πληγή που δεν κλείνει..

προσωπικά,
δεν έχω θέμα με την καφρίλα που βγάζει ο τραγουδιάρης,
με τα αίματα και όλα αυτά, δεν ξέρω αν κάποιους τους ενοχλεί,
εμένα με φαίνεται πως ταιριάζει απίστευτα,
όλη η ένταση της μουσικής, των στίχων,
αντικατοπτρίζεται 100%.

btw, πολλά διαβάζω ότι ξαφνικά ακούγονται σαν neurosis.

ε όχι ρε φίλε, εντάξει,
υπέγραψαν στην εταιρία τους, μην τα ισοπεδώνουμε όλα.
προφανώς και έχουν τον δικό τους ήχο,
και στην τελική, ολόκληρο αυτό το ιδίωμα έχει τατουάζ τους neurosis.

να ηρεμήσουν (μητσο),
και να κάτσουν να ακούσουν τι έχει να τους πει η συγκεκριμένη μπάντα,
εκτός και μιλάμε για άμπαλους..

την αγάπη μου, και τον σεβασμό μου,
ευχαριστούμε.

το θέμα είναι ότι βρήκα κάτι να λιώσω μέχρι την μεγάλη τρίτη-9-10-2012.

οβερ εντ αουτ.

one day there'll be a place for us

έπρεπε να έχει έρθει αυτή η ώρα πολύ καιρό πριν.

είπα αυτή την φορά να περιμένω όμως,
να ξεθυμάνει λίγο το θέμα.

και σήμερα, τώρα, είναι ότι πρέπει νομίζω,
μία κατραπακιά, και ακόμα μία,
και εδώ είσαι, βάλε την λίστα να παίζει, και πάμε.

ladies and gentlemen, may i present you polly jean harvey.

η φωνή για τα όνειρά μας,
αλλά και τους εφιάλτες μας ταυτόχρονα,
όσο ταυτόχρονα είναι τα όνειρα και οι εφιάλτες, όταν συνθέτει μουσική.

η δική μου ιστορία με την συγκεκριμένη κοπέλα άρχισε πριν από πολλά χρόνια,
όταν ήμουν στο ιστορικό μας λύκειο, πρώτη λυκείου αν θυμάμαι καλά,
και φεύγαμε (εκδρομή σε λέω), και έχω μπροστά μου μία μαυρομάλλα,
με πιασμένα τα μαλλιά, και την κλασσική polo στην πλάτη.
στην οποία είχε γράψει με σβηστικό "pj harvey".

δεν της μίλησα ποτέ,
αλλά δοκίμασα να ανακαλύψω τι ακριβώς ήταν αυτό το μήνυμα..

δεν μπορώ να πω ότι είχα συγκλονιστεί,
μάλλον η κοπέλα με την τσάντα με είχε εντυπωσιάσει περισσότερο,
αλλά δεν μπορώ να πω ότι έχασα και την επαφή μου.

ο χαμός έγινε με το ιστορικό "stories",
δεν είχα ξαναακούσει κάτι τόσο προσωπικό, τόσο εύκολο να το νιώσεις.
και εδώ νομίζω κάνει την διαφορά,
σε κάθε τραγούδι τοποθετείς για πλάκα τον εαυτό σου μέσα,
χωρίς να αγγίζει ντεμέκ εντεχνιές τύπου puressence/james.
το νιώθεις ότι ξέρει τι κάνει, πόσο pop γίνεται,
σε ποιούς απευθύνεται στην τελική.

αναφέρομαι τόσο πολύ σε αυτό το album,
καθώς εδώ κάνει το breakthrough της, αν ρωτήσετε εμένα,
αφού είχε ήδη 2-3 υποψηφιότητες για grammy μέχρι τότε.

το είχε δηλώσει και τότε,
πως το συγκεκριμένο album ήταν pop,
για αυτήν τουλάχιστον.

και αυτό το pop εγχείρημα, της έφερε και το mercury,
η πρωτη γυναίκα που το κατεκτησε.

πως θα αντιδρούσε όμως σε αυτήν την δημοσιότητα,
μία κοπέλα που φλέρταρε τόσο με την garage σκηνή, στα πρώτα της βήματα,
ένα απλό κορίτσι από ένα ξεχασμένο χωριό της αγγλίας??

όπως πρέπει, θα ήταν η απάντηση.

στέλνει για τσιγάρα ολόκληρο τον ντεμέκ κόσμο που την ακολούθησε/έμαθε από το "stories",
με 2-3 απλές κινήσεις.
συνεχίζει την δισκογραφία της, σαν να μην υπήρχε αυτό,
φτιάχνοντας τις δικές της ιστορίες αναλόγως με την διάθεσή της,
κάτι το οποίο δεν την είχε προδώσει μέχρι τότε, και ούτε θα το έκανε.

την είχαν ρωτήσει κάποτε αν έχει ψυχολογικά,
λόγω των στίχων που έγραφε, και εκείνη γέλασε,
και είπε πως είναι απλά ιστορίες, όχι απαραίτητα δικές της,
όχι απαραίτητα αληθινές....

ο nick cave βέβαια έγραψε κάποια κομμάτια για αυτήν,
(το ιστορικό into my arms ένα από αυτά),
λίγους μήνες μετά τον χωρισμό τους..

και για να επανέλθω,
αυτό που την κάνει να ξεχωρίζει από "τους υπόλοιπους",
δεν είναι μόνο η φωνή της, σπαρακτική όταν πρέπει,
εκνευρισμένη όταν χρειάζεται,
δεν είναι οι στίχοι της,
είναι ο χαρακτήρας που βγάζει από τα τραγούδια της,
δεν σε αφήνει να κοιτάξεις αλλού,
είναι τα δικά της λόγια, η ιστορία της, η ερμηνεία της,
είτε κράζει τους άντρες στο snake, είτε σε ταξιδεύει με το white chalk.

και σήμερα θα πω πως την αγαπάω
επειδή έχει γράψει ενα από τα αγαπημένα μου δισκάκια,
ένα δίσκο που θα τον διάλεγα στο top 5 που θα έπαιρνα στο γνωστό νησί.

την αγαπάω επειδή δημιουργεί τάσεις, δεν ακολουθεί,
και αυτό ένα πράγμα μπορεί να σημαίνει.
ότι πλέον είναι και αυτή στο πάνθεον αυτών που άκουγε μικρή,
έχει στρογγυλοκάτσει δίπλα τους, δικαίως αν ρωτάτε εμένα.

(στο είχα αφιερώσει κάποτε, θυμάσαι??)

καλό χειμώνα

"Know it sounds funny but i just can't stand the pain..."

Όχι, δεν με πήρε από κάτω,
απλά κολλάει τέλεια.

Ετοιμαζόμαστε για καινούρια αρχή,
και το timing νομίζω είναι καλό.

Πέρασε το καλοκαίρι, κάναμε τις βόλτες μας,
από εδώ και από 'κει, μέχρι και χρώμα πήραμε.

Αλήθεια, πότε "περνάει" το καλοκαίρι?
πότε τελειώνει?
όταν γυρνάς από την άδεια,
όταν πιάνει σεπτέμβριος,
ή δεν περνάει ποτέ ξερωγω, είμαστε σε καλοκαιρινό mood all year long?

Αν ρωτάτε εμένα,
δεν με πιάνει το καλοκαίρι, δεν το πάω ρε παιδί μου,
δεν αγαπιόμαστε, δεν ταιριάζουμε..
ούτε με τον ήλιο επίσης, δεν βγάζω άκρη.
και μουσικά δηλαδή, δεν ανήκω στο καλοκαίρι.

Πριν κάτι χρόνια λοιπόν,
έμαθα να κατηγοριοποιώ την μουσική,
δίνοντάς την την ανάλογη εποχή.

Και είναι αστείο, εώς ειρωνικό θα έλεγα,
που η λιγότερο αγαπημένη μου εποχή,
είναι ακριβώς πριν την αγαπημένη μου.

here comes the fall,
και με περηφάνια θα υποδεχτούμε το φθινόπωρο,
όπως θα υποδεχτούμε και τις βόλτες με ακουστικά στα αυτιά,
παίζοντας τις καλύτερες μουσικές, κοιτώντας όσο πιο μακριά γίνεται.

Προς το παρόν βαράω απαλεψιές,
με ρέγκαι, αποτριχωμένα (αντρικά) κορμιά,
και τον federer τον ίδιο να παίζει ρακέτες στην παραλία.
όχι άλλο καλοκαίρι, όχι άλλη ρέγκαι, όχι άλλο κάρβουνο.

Ευτυχώς δεν είμαι μόνος, να το πούμε αυτό,
έρχεται απίστευτο κύμα, και θα τα σαρώσει όλα.
converge, neurosis, ίσως cult of luna..

Οπότε, καλά είμαστε,
και όπως λέει και το τραγούδι..

my only exception

Περίεργη που είναι η ζωή..

Κάθομαι και λιώνω στο fifa που λες,
division 2 αέρα, και έχει ο θεός,
και βάζω μουσικούλες, κάνω pause για καφέ και τα συναφή,
και περνάει όμορφα η ώρα.

Πριν από λίγο άνοιξα το facebook,
και είδα την ανάρτηση των μεγάλων-τεράστιων-καιδενξερωγωτι paramore.

Εννοείται αγαπάμε paramore,
αλλα οκ, όποιος το διαβάζει αυτό τώρα, ήδη το ξέρει,
πάμε παρακάτω λοιπόν.

η ανάρτηση αναφέρει το εξής:
"There are 14 videos on the Official Paramore Music Videos playlist on YouTube...
which one is your favorite?"

οι "ψαγμένοι" ίσως νιώθετε ήδη τι θα πω.

14 βίντεο, ωραία.
Paramore όλα, μια χαρά,
3 άλμπουμ, 14 βίντεο, ποιος είσαι ρε φίλε, τα έσπασες όλα.

Για την ακρίβεια, 13 βίντεο από 3 άλμπουμ,
και ένα που είναι στον αέρα, το monster,
που γράφτηκε για soundtrack, ίδια φάση ακριβώς με το decode.

Και φτάσαμε στο ψητό.

πλέον οι αγαπημένοι paramore, δεν είναι paramore.
είναι η Hayley και η παρέα της.

γιατί hayley??

μην με κοιτάς περίεργα, 
ξέρεις για πιο πράγμα μιλάω.


Είχε γίνει ένας χαμός πέρυσι που λες,
καθώς θέλανε να κάνουνε τους paramore,
μπάντα της κοπελιάς πιο πάνω.


και δικαίως, η μικρή έχει αστέρι, κανείς δεν το συζητάει αυτό.


αλλά όχι έτσι, 
μην διώξεις τα 2 ιδρυτικά μέλη της μπάντας,
για να της δώσεις ακόμα πιο πολύ δύναμη,
αστέρι έχει λέμε, θα λάμψει..


σαν αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης λοιπόν,
έμεινε μόνο η κοπέλα και ο μπασίστας,
οι οποίοι σήμερα είναι οι paramore,
μία μπάντα που ούτε σκέφτηκαν να φτιάξουν,
ούτε τίποτα παρόμοιο, αλλονών ιδέα ήταν.


13 βίντεο από τα 14 λοιπόν.


στο 14, πάλι το ίδιο όνομα έχει απο πάνω,
αλλά πλέον μιλάμε για άλλο πράγμα,
και πραγματικά απορώ πως δεν ντρέπονται κάποιοι άνθρωποι,
στον βωμό του χρήματος, και της δόξας μην ξεχνιόμαστε,
να ποδοπατούν ό,τι βρίσκουν στο διάβα τους.


και μην ακούσω πως "οκ, σιγά το group, μουσική για ανήλικα κορίτσια είναι".


όχι, και όχι.


δεν είμαι ανήλικο κορίτσι, ενήλικο είμαι,
και εμένα αυτό που με προβληματίζει είναι η δύναμη που φαίνεται πως έχουν οι εταιρίες,
να σηκώνουν και να κατεβάζουν συγκροτήματα,
από την μία μέρα στην άλλη.


δεν ξέρω πόσες φορές έχει ξαναγίνει κάτι τέτοιο,
ή πόσες φορές έγινε κάτι τέτοιο και το μάθαμε,
αλλά αυτό προσωπικά με πόνεσε πάρα πολύ,
μάλλον λόγω του φανμποισμού μου.


και δυστυχώς, 
όσο ωραία φωνή και να έχεις,
όσο καλή σκηνική παρουσία,
ας είσαι απίστευτα sexy,
και ας έχεις και φανταστικά χέρια,
αυτό που συνέβη, έσπασε το γυαλί μεταξύ μας hayley,
και ας μην θέλω να το παραδεχτώ ανοιχτά..

άντε πάλι, μην με κοιτάς λεω,
ξέρεις τι θα σου πω....

το κόκκινο σε πάει περισσότερο.

home run

εντάξει, γύρισα από την ολλανδία,
και τολμώ να πω πως τα πράγματα ήταν όπως τα περίμενα, μέσες-άκρες.
και οι έλληνες, εμείς δηλαδή,
όπως μας περίμενα είμαστε.
χειρόφρενα πάνω στις γέφυρες, με μάκη χριστοδουλόπουλο στα τέρματα.
ε οκ, είναι στο dna τελικά, δεν παίζει.

και γύρισα.
και τι κατάλαβα??

δεν θα γκρινιάξω, στο amsterdam δεν θα μπορούσα να μείνω,
από το λίγο που είδα.
αλλά στο leiden εύκολα. πολύ εύκολα.
όσο γειτονιά πρέπει, όσο ξεχαρβάλωμα χρειάζεται επίσης.

και γύρισα.
και ένιωσα μαλάκας.

πριν πατήσω το πόδι μου στην πατρίδα, σε λέω,
νιώθω ελλάδα.
στην ουδέτερη ζυρίχη, εκεί που θα έπαιρνα το plane για πίσω,
αρχίζει ξαφνικά, από το πουθενά, να μπερδεύεται ο κόσμος,
να κάνει τρεις σειρές για να μπει στο plane που λέγαμε,
για να κάτσει στις αριθμημένες θέσεις, να γκρινιάζει, να φωνάζει,
και εγώ να χαμογελάω κλαίγοντας, γιατί ρε συ Μήτσο,
καλά μας κάνουνε ρε συ.

Πρέπει να αυτοκτονήσουν αυτήν την γενιά των 40-50 πρώην αριστερών.
ντεμέκ ανοιχτόμυαλοι, τα μυαλά μας πονέσανε, δεν μπορώ άλλο.

και όπως κάθε φορά,
δεν μπήκα να γράψω την εξυπνάδα μου για κανέναν άλλον λόγο,
αλλά για το κομμάτι που κόλλησα πάλι.

Passive/aggressive bullshit

δεν γίνεται, θα αρχίσω να νομίζω ότι δεν ακούω μουσική,
απλά πατάω το play και χάνομαι, φεύγω αλλού,
δεν γίνεται.

πόσο μου ταιριάζει αυτό το κομμάτι,
με πόσα "δικά" μας πράγματα...

αφού ρε Μήτσο δεν πάει αλλιώς το πράμα,
πρέπει να κουνήσουμε και εμείς το χέρι μας,
δεν γίνεται να τα περιμένουμε όλα στο πιάτο,
πρέπει να κάνουμε και εχθρούς,
ΠΡΕΠΕΙ να κάνουμε κάποιους να αισθανθούν άβολα,
να τους ξεκουνήσουμε από τα θεμέλιά τους.

αληθινό έπος,
από τα "maybe you are better off this way",
μέχρι το ιστορικό "it's your right and your ability, to become my perfect enemy".

τροφή για σκέψη,
καθώς όλα δείχνουν πως πρέπει να αλλάξουμε,
αυτή είναι η μαγική λέξη, και εγώ αυτό θα κάνω, το δηλώνω.

πάντα ανατρίχιαζα (κυριολεκτικά),
στο "why can't you turn against me? you fuckin' dissapoint me",
και σήμερα το νιώθω περισσότερο από ποτέ.

στο υπόσχομαι.