όχι 50 (πενήντα). 10 (δέκα).

έλεγε ο πανούσης κοντά 20 χρόνια πριν.
τα έλεγε, και ποιός τον άκουγε.

όχι άλλο νταλάρα, πάριο και αλεξίου.
( Ρίτσο σε νταμάρια, κουλτούρα καφενείου)

10.000 watt.
όχι πενήντα, δέκα.

όχι άλλο clutch λοιπόν.
μιλάμε είναι παρωδία, δεν μπορώ άλλο.
clutch is the new tool.

δεν έχω καταλάβει ακόμα τι παίζει με αυτό το θέμα γενικά με την πάρτυ μας.
αφού είναι τόσα που μας ενώνουν με αυτήν την λογική των αμερικάνων μου λένε.
και αντί να τους καταλάβω, μπερδεύομαι περισσότερο.

τι ακριβώς μας ενώνει με την confederation flag;;
είχαμε και εμείς σκλάβους παλιά, ναι αυτό πρέπει να είναι.
είμαστε ακόμα βλάχοι, και μισούμε ό,τι διαφορετικό.
τώρα που τα λέω, ναι όντως βλέπω πολλά κοινά.

ακόμα δεν άκουσα ότι τα ρεμπέτικα είναι southern rock, ή και το αντίστροφο,
αλλά ποτέ δεν είναι αργά.

μην ξεφεύγουμε όμως,
οι clutch είναι το πιο hot πράγμα που κυκλοφορεί, μουσικά μιλώντας.
και δεν μπορώ να πω κάτι "κακό",
οι τύποι είναι όντως πολύ καλοί.

αλλά εδώ στα βόρεια,
δεν ξέρω για αλλού,  δεν μπορώ να εκφέρω άποψη,
γίνεται χαμός.

κάθε φορά που παίζω μουσική κάποιος θα ζητήσει να ακούσει κάτι από clutch.
εκεί που πάω να το γυρίσω σε κάτι πιο κιθαριστικό,
στάνταρ θα σκάσει ο "τύπος" που θα ρωτήσει αν έχω μαζί μου clutch.
οι γενναίοι μου αναφέρουν ότι έχει και το youtube κομμάτια τους.

ξαναζώ ημέρες tool τολμώ να πω.
δεν βλέπω τα μπλουζάκια που θα ήθελα βέβαια,
αλλά περίμενε, έρχονται για live.

και όλα τα ξαναβλέπω μπροστά μου.
θα ήθελα βέβαια να γίνει το θεικό,
να έρθει τύπος με μπλούζα tool, και να ζητήσει clutch,
εκεί θα δώσω ρέστα.

όχι άλλο αλήτικο ρε γαμώτο,
όχι άλλο στραβό στόμα,
σαν να παρακολουθώ αγώνα του ΠΑΟΚ από την νεάπολη νιώθω.
(να ακόμα ένα κοινό, γεμίσαμε σήμερις, αν και αυτό το ανέφερα και πιο πάνω)

απλά αυτό ήθελα να το αναφέρω πριν γίνει χαμός, χιπστερ αλερτ,
θα ήθελα να αυτοπαγιδευτώ, αφού το βλέπω κάθε μέρα.
θα σκάσει στην συναυλία το θέμα, είμαι σίγουρος.
και πάλι είμαστε σε καλή φάση, ανοίγει ο καιρός,
θα γεμίσει η καμάρα αλητεία σε λέω.

και γιατί γκρινιάζω τότε, αφού λέω ότι είναι καλοί οι τύποι;;
γιατί δεν είναι μόνο αυτοί καλοί ρε φίλε,
και γιατί είναι μπάντα 20 χρόνια και εμείς την μάθαμε πέρυσι. πρόπερσι top.

επειδή τότε έσκασε και το stoner σκηνικό σε εμάς.
και έχουμε τους nightstalker από πάντα εδώ.
είναι απίστευτο,
μας έσκασε ένα είδος που έχει τουλάχιστον 10 χρόνια να βγάλει δυνατό δίσκο,
και επίσης θεωρείται νεκρό τόσα περίπου.

όπως ήταν cool να ακούς chimaira 10 χρόνια πριν,
έτσι είναι καλό να ακούς clutch σήμερα.
όχι άλλα ακούσματα της μουσικής επειδή είναι "cool".

ας αρχίσουμε να ακούμε μουσική επειδή μας αρέσει,
όχι επειδή πρέπει να είμαστε μέσα στην μόδα.

και ναι, θα το πω,
μπράβο στους κολλημένους με τα 80'ς εδώ,
μπορεί να μην συμφωνώ με την λογική τους, ακριβώς το αντίθετο για την ακρίβεια,
αλλά για αυτούς η μουσική είναι απόλαυση. το γουστάρουν.
και θα το κάνουν, όσοι clutch και όσοι tool έρθουν.
αυτοί τουλάχιστον έχουν βρει το νόημα..

it's ok, i'm alright

ίσως και να μην τα ξαναλέγαμε,
όχι έτσι δηλαδή, αλλά (στο δεύτερο "α" ο τόνος) έλα που ξαναήρθα.

ανακαλύπτω ξανά πολλά, για να μην πω όλα,
αλλά (ξέρεις που πάει ο τόνος) ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός που λέει,
και θα ξεπεράσω ό,τι εμφανιστεί, δεν υπάρχει γυρισμός πλέον.

και θα κάνω αλλαγές,
δεν θα ξέρω από που θα μου έρχομαι,
πρώτα εμένα θα φροντίζω να εκπλήσω.
και θα γίνω περίεργος,
και δεν θα συμβιβαστώ,
και δεν θα μετανιώσω, όλα εδώ με φέρανε,
και εδώ δεν είναι καλά,
όχι σήμερα,
όχι έτσι,
όχι άλλο.

να κάτσω να ασχοληθώ με αυτά που πρέπει,
με αυτούς που το ζητάνε,
που το χρειάζονται, όσο το χρειάζομαι και εγώ.

και έχω καιρό να ακούσω μουσική όπως έμαθα,
έχει καιρό να με ακούσει η μουσική.
έχει καιρό να με ακούσει.

κάνε μου μια χάρη, και πάνε με σπίτι,
χωρίς να ρωτήσεις γιατί,
χωρίς να κοιτάξεις  επικριτικά,
χωρίς να νιώσεις κάτι αρνητικό χωρίς να ξέρεις.

τουλάχιστον άφησα τα σκοτεινά,
πήγα στα ατμοσφαιρικά, είναι μία αρχή, δεν μπορείς να πεις.

ήρθαμε σκαστοί, από την κλινική,
και θα΄ρθουμε ξανά, γιατί απο παιδιά...

όποτε είμαι καλά, αυτό θέλω να φωνάζω,
αυτό με ικανοποιεί, αυτό χρειάζομαι.
και ας βρεθώ στο σκοτάδι,
δεν με φοβίζει, ποτέ δεν με φόβιζε,
που ξέρεις, ίσως να μην έφυγε ποτέ από μέσα μου..

είναι τόσα που βρίσκονται δίπλα μου,
τόσες χαρές που με κοιτούσαν στα μάτια,
και εγώ κοιτούσα αλλού.
τώρα δεν θα γυρίσω το βλέμα,
θα κοιτάξω τον λύκο στα μάτια, και όπου βγάλει.

δεν θέλω να μιλάω άλλο,
θέλω να κοιτάω. μπορώ;
τόσο ειλικρινά στο λέω.

Λ.

entrance into nothingness

δεν ξέρω αν φταίει η βροχή,
ή αν βγαίνει ο ίδιος ο odin πάνω στο άλογο και με καλεί.
ίσως φταίει ο καιρός,
ίσως να φταίει η διάθεσή μου,
ίσως να φταίνε και τα φεγγάρια που λέει και το τραγούδι.

το συμπέρασμα είναι, όταν με πιάνει δεν με αφήνει να πάρω ανάσα.

από το μεσημέρι κάθομαι και βλέπω ντοκυμαντέρ για το black metal, πάλι.
κάθομαι και ακούω δίσκους, πάλι.

τι μπορεί να είναι αυτό που με κάνει να νιώθω τόσο οικεία,
σε αυτό το είδος, το οποίο είναι κατά γενική ομολογία,
το πιο απρόσιτο είδος metal που έχει υπάρξει;;

δεν υπάρχει αναγκαστικά δομή στο κομμάτι,
δεν υπάρει ρεφρέν-γέφυρα κτλ κτλ
δεν υπάρχει καν το ξεκάθαρο riff στην κιθάρα,
και τα τελευταία χρόνια δεν πιάνει ούτε τις ταχύτητες που έπιανε κάποτε.

όλα αυτά είναι βασικά συστατικά για αυτό που λέω/λέμε metal.

δεν πάω να κάνω ανάλυση του είδους, μην παρεξηγηθώ,
απλά προσπαθώ να βγάλω μία άκρη,
καθώς μιλάμε για έρωτα, κάτι που όταν το ζητάω, το θέλω για ώρες.

το πρώτο που έρχεται στο μυαλό μου,
και το οποίο μάλλον θα είναι και το σημαντικότερο, έτσι λέει η επιστήμη,
είναι το συναίσθημα που έχει αυτή η μουσική,
η γεύση που σου αφήνει όταν τελειώνει ένα κομμάτι.

προφανώς το metal τα τελευταία χρόνια έχει γίνει αγώνας δρόμου,
για την ακρίβεια αγώνας ικανοτήτων.
btw, μην ακούσω χαζά τύπου "οι dillinger τι ακριβώς κάνουν δηλαδή;",
καθώς η συγκεκριμένη μπάντα καταφέρνει εύκολα να διατηρήσει το συναίσθημα,
διατηρώντας ταυτόχρονα μία τουλάχιστον άρρωστη προοπτική για την δημιουργία της μουσικής.

ναι, εδώ είναι η μεγάλη διαφορά,
ότι το συναίσθημα που σου αφήνει ένα κομμάτι είναι απλά τεράστιο,
σε ταξιδεύει εκεί που θέλει, χωρίς καν να το ζητήσεις.
οι άνθρωποι που την δημιουργούν φαίνεται ότι έχουν λατρεία για το συγκεκριμένο είδος,
το αγαπάνε και το δείχνουν, όπως εύκολα δείχνουν τι δεν αγαπάνε.

αυτό είναι ένα άλλο μεγάλο θέμα βέβαια,
για την ποιότητα των μουσικών αυτής της σκηνής,
όχι τόσο σαν μουσικοί, αλλά σαν άνθρωποι.

και είναι αστείο, καθώς οι περισσότεροι είναι αρκετά ήρεμοι,
αρκετά χαλαροί, αρκετά ευγενικοί,
έτσι ώστε να δικαιολογηθεί η κλασσική ατάκα από την γειτόνισσα
"αποκλείεται, ο Ράγκναροκ ήταν πολύ ήσυχο παιδί, δεν τον καταλαβαίναμε στην γειτονιά".

έλα όμως που ο μικρός πήγε και έβαλε φωτιά σε μία εκκλησία, ας πούμε.

το θέμα με τους σκανδιναβούς και τον χριστιανισμό είναι αρκετά γνωστό,
και λογικό αν ρωτάτε εμένα, οπότε δεν υπάρχει λόγος να επεκταθώ.

αυτό δεν αλλάζει κάτι όμως.
τρανό παράδειγμα ο σημερινός αγαπημένος  scott conner των xasthur,
ο οποίος είναι λόγος για να γράψεις χιλιάδες λέξεις.

εσωστρεφής μέχρι εκεί που δεν πάει,
κάποιοι λένε πως έχει το σύνδρομο Asperger,
το οποίο έχει άμεση σχέση με αυτισμό λέει ο wikipediaς,
σαν να ενοχλείται που μιλάει στο ντοκυμαντέρ,
όχι επειδή υπάρχει κάμερα, αλλά επειδή απλά μιλάει.

εδώ να αναφέρω βέβαια το πόσο δύσκολο ήταν να συνδιάσω αυτόν τον άνθρωπο,
με την μουσική που έχει γράψει κατά καιρούς σαν xasthur.
ή μήπως θα έπρεπε να το δω αλλιώς,
και να ταιριάξω αυτήν την ατμόσφαιρα που δημιουργεί τόσο εύκολα όσο λίγοι στον χώρο,
σαν κάτι που έρχεται από έναν ανάλογο τρόπο σκέψης;;

πριν από αρκετό καιρό, περίπου δύο χρόνια αν θυμάμαι καλά,
είχα μία ωραία συζήτηση με τον pavl,
και είχαμε καταλήξει στο ότι δεν υπάρχει μουσικό είδος στην metal σκηνή,
που να έχει εξελιχθεί τόσο πολύ, όσο το black metal.
και είχαμε δίκιο, όταν ακούς μπάντες όπως οι wolves in the throne room,
nachtmystium, twilight και φτάνεις να ακούς τις επιτομές των blut aus nord, τους deathspell omega ή και ακόμα τους ανοιχτόμυαλους πλέον ulver.
όλα αυτά είναι θεωρητικά ένα είδος,
και δεν πάω καν σε πιο drone/doom/ambient ιδέες,
οι οποίες έδωσαν νέα πνοή στα ιδιώματα,
μέσω της black metal λογικής στην παραγωγή της μουσικής.

ντρέπομαι, αλλά θα το παραδεχτώ, τραβάτε με και ας κλαίω φάση.
μάλλον ταυτίζομαι υπερβολικά με αυτόν τον τρόπο σκέψης,
με αυτήν την ιδιοσυγκρασία, με αυτόν τον "σεβασμό" στην ζωή.

και για να καταλήξω,
αυτό που μου δίνει η συγκεκριμένη μουσική,
είναι ό,τι χρειάζομαι, όταν κινούμαι σε δύσβατα μονοπάτια.

και αυτές οι ημέρες φαίνεται ότι χρειάζονται κάτι ανάλογο από εμένα,
αφού πλέον είναι μονόδρομος η κίνηση προς τα μπροστά,
οι ημέρες της στασιμότητας έχουν τελειώσει νομίζω.

βάζω δευτέρα και έρχομαι,
ετοιμάσου.

untitled #2

ακούτε το Θ.Ε.Λ.Ω. ,
τον αγαπημένο σας ραδιοσταθμό.

Ήταν μία καλή νύχτα,
ο Άρης σας χαιρετάει,
όχι λέγοντας καληνύχτα,
απλά λέγοντας

ντέφτοουνσ

λίγο καιρό πριν είχα πει ότι οι deftones είναι οι pearl jam της γενιάς μας,
και το σκέφτομαι πολύ τώρα τελευταία.

το ψιλοέπιασα όταν το έγραφα,
δεν το έδωσα ιδιαίτερη σημασία όμως.
4 χρόνια διαφορά έχουν τα ντεμπούτα τους,
δεν νομίζω να είναι τόσο μεγάλη η διαφορά,
έτσι ώστε να δικαιολογεί τέτοια ατάκα.

και σήμερα, ερχόμενος από την δουλειά,
δεν έγινε κάτι διαφορετικό, από αυτό που γίνεται πάντα.
σχολάω, και ψάχνω να ακούσω κάτι.

καταλήγω στο ότι θέλω κάτι ανθρώπινο,
και έρχεται η επιφώτιση.

μα πόσο "εκεί" είναι το album???
όσο ταξιδιάρικο, τόσο άμεσο,
όσο ατμοσφαιρικό, τόσο... "εκεί".

και άντε, να πω πως πέτυχαν συνδιασμό πλανητών,
και κατέληξαν σε μία γαμάτη φωτοβολίδα, πάλι τα ίδια θα σκεφτόμουν.

αλλά αυτό που με κόλλησε τέλεια σήμερα αυτός ο δίσκος,
μπορεί να γίνει αύριο με οποιονδήποτε άλλον δίσκο τους.
ελάχιστες μπάντες μπορούν να περηφανευτούν κάτι τέτοιο,
πλήρη δισκογραφία, με την ουσιαστική σημασία της λέξης.
εδώ δεν μιλάμε για έναν-δύο καλούς δίσκους,
εδώ λέμε για μία μπάντα που μπήκε την δυσκολότερη, ίσως,
περίοδο στην μουσική ιστορία (rap-metal, nu metal, metalcore),
και λίγους μήνες πριν ξαναέβγαλε δισκάρα.

είναι αυτό που λέμε ολοκληρωμένη μπάντα,
με τα ήσυχα σημεία, τα δυνατά, τα ξεχαρβαλωμένα,
τα ατμοσφαιρικά, αυτά όλα τα οποία μπορούν να σε κάνουν να νιώσεις ένα κομμάτι,
να το κάνεις δικό σου, εσύ και άλλοι πόσοι, που έχουν δίσκους τους.

μουσική για να ταξιδέψεις, να ερωτευτείς,
να κλάψεις, να επιτεθείς.
δεν ξέρω τι και πως, αλλά καταφέρνουν να τα συνδιάζουν πάντα όλα αυτά.
και είναι εκεί, είτε είσαι ανεβασμένος, είτε θέλεις να πέσεις στα τάρταρα.

εντάξει, δεν μπορώ να σκεφτώ "αντικειμενικά",
αλλά δεν νομίζω να χρειάζεται,
η όλη σκέψη της μουσικής είναι υποκειμενική νομίζω..


και γιαυτά, περίπου,
θα πω πως οι deftones είναι οι led zeppelin της γενιάς μας,
τώρα μου ακούγεται λίγο καλύτερο.
και όσοι ψαγμένοι, για ξανακοιτάξτε το roots bloody roots των sepultura,
το video του 1996, και ξαναδείτε την μπλούζα του max,
εκεί που νομίζετε ότι λέει dickies, το κλασικό το logo ντε,
δεν λέει dickies. κάτι άλλο λέει.
κάτι θα ήξερε.

συνήθειά μας

απώλεια θηλυκό

• το να χάσει κάποιος κάτι, το χάσιμο

  η απώλεια ενός αντικειμένου, η απώλεια της ισορροπίας

• ο θάνατος ενός συγγενούς ή γενικότερα ενός σημαντικού ανθρώπου, ο χαμός

  η απώλεια του αγαπητού μας φίλου μάς έχει γεμίσει θλίψη

να λοιπόν μία λέξη, μία έννοια,
που μάλλον δεν την είχα νιώσει τόσο πολύ, όσο έπρεπε.

και λέω έπρεπε, επειδή αυτά σε κάνουν πιο δυνατό,
αυτά σε δημιουργούν χαρακτήρα, γιαυτό και είναι αναγκαία.
γιαυτό έπρεπε.

αντ'αυτού, κάθομαι εδώ σήμερα,
και απλά κοιτάω τον χρόνο να περνάει, ξαφνικά.
απότομα. απρόσμενα.

ενώ τίποτα καθημερινό δεν έχει αλλάξει,
πλέον αυτή η καθημερινότητα με σκοτώνει,
κάτι σαν να τα θέλω όλα, και να μην θέλω και τίποτα.
σαν να σιχαίνεσαι τις μέρες που δεν έχεις δουλειά,
σαν να θέλεις να τις αποφύγεις, επειδή ξέρεις πως τότε,
εκείνες τις στιγμές που θα κάτσεις, εκεί θα σε βρει,
και εύχεσαι να μην υπάρχει κυριακή, μόνο δευτέρα.

οφείλω να παραδεχτώ πάντως,
πως εδώ υπάρχει κάτι το πολύ ενδιαφέρον,
καθώς τις τελευταίες ημέρες έχει γίνει συνήθεια αυτή η αίσθηση,
και δεν ξέρω τι μπορεί να γίνει για να αλλάξει.

μάλλον τα έβλεπα διαφορετικά,
δεν μπορώ ακόμα να πω το είδος της διαφορετικότητας,
αλλά σίγουρα δεν ήταν το ίδιο, σίγουρα δεν μιλούσαμε για τα ίδια πράγματα.
το ερώτημα εδώ είναι το γιατί κάθομαι και τα βγάζω όλα στην φόρα,
με αυτόν τον τρόπο.
και η απάντηση είναι ότι δεν ξέρω άλλο τρόπο,
δεν έχω κάτι πιο κατάλληλο τώρα, δεν ξέρω καν αν έχω κάτι άλλο.

δεν έχω τρόπο, η ησυχία είναι αυτό που έχω,
αυτό που ψάχνω, αφού δεν μπορώ να ηρεμήσω αλλιώς.

μόνο βαδίζουμε και πάλι μπροστά.

δύοχιλιάδεςδώδεκα

έλα ωρέι.

ηρθε η ώρα πάλι, και φέτο,
να μοιραστώ τα αγαπημένα μου, φετινά, δισκάκια.

υπήρξε μία συζήτηση για αυτό λίγο καιρό πριν,
καθώς φέτος είναι μία πραγματικά δημιουργική χρονιά,
μήπως και βάζαμε κάποιο φίλτρο στις λίστες μας.

κάτι απλό,
θα ήταν να βάζαμε μόνο δισκάκια που έχουμε αγοράσει.
δεν συμφώνησα, καθώς αυτό είναι σωστό,
αλλά μπορεί εγώ φέτος να έκλεινα τρύπες,
να μην είχα αγοράσει δισκάκια κτλ κτλ.
καλή ιδέα πάντως, τολμώ να πω.

φέτος λοιπον,
θα χωρίσω τα αγαπημένα,
με βάση την χρονική στιγμή που θα ήταν η τέλεια,
για εμένα προφανώς, η ακρόασή τους.

3 οι φετινές κατηγορίες,
και αυτοί που διακρίθηκαν είναι οι παρακάτω:


1. απογευματινός καφές-με ήλιο ή χωρίς

the gathering - disclosure

 περηφάνια και προκατάληψη φάση. εμείς το περιμέναμε, αλλά εντυπωσίασε ακόμα και εμάς, έχουν να πουν πολλά όπως φαίνεται, πολλά ακόμα.. τελικά, μάλλον σκέτο "περηφάνια" είναι, έχουν καταλήξει, και αυτοί, στανταράκι..

paul banks - banks

 από αυτά που θα σε αρέσουν, πριν τα ακούσεις, από αυτά που θα τα νιώσεις όπως ελάχιστα άλλα. δικαίως από τις πιο αγαπημένες φωνές της τελευταίας δεκαετίας..

taylor swift - red

εντάξει, έχει άστρο, δεν ξέρω αν έχει και τύπο να τις γράφει τα κομμάτια, 

άσε που δεν με ενδιαφέρει κιόλας. εμένα με αρέσει, με φτιάχνει, οπότε μέσα είσαι. 

πολύ καλή pop, πλέον. οι ανοιχτόμυαλοι, δοκιμάστε άφοβα.

the vaccines - come of age

το μεγάλο στοίχημα, που λέγαμε ένα χρόνο πριν. 

μπήκαν κανονικά και με τον νόμο στο top, 

και πέρασαν με απόλυτη επιτυχία το βουνό που λέγεται δεύτερο άλμπουμ. 

hvala Nevena, još..

the xx - coexist

όχι ακριβώς απογευματινό, αλλά το προτιμώ εδώ. 

μετά το φοβερό πρώτο δισκάκι, και εδώ έχουμε άκρως δυνατό δεύτερο. 

νομίζω σε λίγα χρόνια θα μιλάμε για μεγάλο όνομα, αν δεν το κάνουμε ήδη..

mark lanegan band - blues funeral

η ορθότερη φετινή μετάβαση από τον καφέ στη μπύρα. 

χαοτική η φωνή του, απίστευτες οι μελωδίες του, σε παίρνει και σε σηκώνει, 

όπως θα έπρεπε να κάνει ένας καλλιτέχνης με το δικό του όνομα. όπως πρέπει.

2. επιτέλους νύχτα...

downfall of gaia - suffocating in the swarm of cranes

δεν ξέρω αν είναι έκπληξη, δεν το νομίζω πάντως. 

εδώ είναι το φετινό ντεμπούτο που μας πήρε τα μυαλά. 

το post-metal όπως μας αρέσει, με το νεύρο που έχουν τα ντεμπούτα, 

και απλά δεν ξέρεις τι σου έρχεται. ευχαριστουμε Θανάση.

swans - the seer

επέστρεψε για τα καλά ο κ.Gira, και όπως η φωτο, μας δείχνει τα δόντια του. 

δεν είναι εύκολο πάντως, ποτέ δεν ήταν εύκολος άλλωστε, 2 ώρες, διπλό cd, αλλά πραγματικά αν έχεις τόση ώρα περιθώριο, είναι η πρώτη επιλογή...

amenra - mass V

το περίμενα σαν τρελός, ειδικά μετά το live, και όχι μόνο δεν απογοήτευσε, 

αλλά δικαίωσε τα λεγόμενά μου, το όνομα που έχουν κάνει με τόση υπομονή. 

όποιοι τους έχουν δει ζωντανά, καταλαβαίνουν τι ακριβώς είναι οι συγκεκριμένοι, 

πως βλέπουν τους δίσκους τους, τα live τους. μοναδικοί.

neurosis - honor found in decay

το θηρίο, οι πατέρες, η μπάντα που κοντεύει 30 χρόνια ζωής, και ακούγεται λες και παλεύει να κλείσει συμβόλαιο με την μεγάλη εταιρία. έφτιαξαν την μουσική της γενιάς μας, και συνεχίζουν να εντυπωσιάζουν, μόνο αυτοί μπορούν άλλωστε..

3. into the pit

unsane - wreck

το πρώτο, χρονικά για φέτος, που δεν έπαιζε να λείψει τον δεκέμβριο. 

αυτό το πράμα με το παραμορφωμένο μπάσο, δεν ξέρω, με πιάνει πάντα, 

και όταν τα λες απλά και όμορφα, τότε κερδίζεις 100%.

deftones - koi no yokan

έχουν καταντήσει κουραστικοί, πλέον όποιος με λέει ότι γουστάρει deftones, 

κοντεύει να δείχνει γραφικός. δεν ξέρω ποιος τους λέει ακόμα nu-metal, 

μάλλον έχει να τους ακούσει χρόνια, 

καθώς έχουν να παίξουν κάτι παρόμοιο πάνω από 10 χρόνια.

δεν τους βάζεις σε κατηγορία/ες, είναι οι deftones.

narrows - painted

 πολλά συγκροτήματα μας λείπουν, όπως οι botch, 

αλλά μην γκρινιάζουμε, σχεδόν πάντα υπάρχει η λύση. εγώ το λέω απλά "ακραίο", 

δεν μπορώ να καταλάβω πως δεν το σχολίασε κανείς φέτος, 

προσωπικά το θεωρώ τεράστιο δίσκο...

rolo tomassi - astraea

και εκεί που λες ότι δεν πάει παρακάτω, εγώ τουλάχιστον αυτό είπα, 

εκεί που λες "ότι είχαν να πουν, το είπαν", σου σκάνε αυτό 

και δεν ξέρεις από που σου ήρθε.. χωρίς να χάσουν την τρέλα τους, 

το έκαναν πιο ανθρώπινο, αλλά όχι ακριβώς. 

αν δεν το ακούσεις, δεν ξέρεις για τι ακριβώς μιλάω, πραγματικά.

converge - all we love we leave behind

ναι, μετρούσα ανάποδα μέχρι να βγει. ναι, το είχα κάνει προπαραγγελία. 

ναι, αξίζει να είναι το αγαπημένο μου για φέτος, όσο φανμπόης και να είμαι..

επειδή all we love, we leave behind έλε..