the general.

χειμώνας 200-κάτι, δεν πολυθυμάμαι,
δεν έχει και σημασία η ημερομηνία άλλωστε,
αυτό που έχει σημασία είναι ότι
ο γιώργος απόρησε που δεν ακούγαγα (τοπικό) faith no more.

"king for a day" με λέει,
"έχεις και φίλο τον ντουτς ρε",
και σχεδόν αρχίζω να ντρέπομαι,
τι ακριβώς χάνω τόσο καιρό,
γιατί να επιμένει τόσο πολύ....;;;

φεύγουμε από το μικρό καφέ,
και όντως το πρώτο πράγμα που κάνω είναι να πάω σπίτι,
για να ακούσω τον δίσκο.

τον οποίο είχα ακούσει ξανά,
2-3 κομμάτι σίγουρα, ναι τα ξέρω τελικά,
απλά δεν είχα όνομα και τίτλο στον ήχο.

το evidence έπαιζε παντού στα 90'ς,
το ricochet το έλιωνε ο ντίτοξ στο σίλβερ,
και αρχίζει ο χαμός.

τα έχουν όλα.
ηρεμία, φασαρία, ποιότητα, χαμό,
έχω χάσει την μπάλα,
και το όλο γεγονός εκτοξεύεται όταν αρχίζω να τους βλέπω στο youtube.

σίγουρα δεν ήταν "τόσο" σκληροί στον ήχο τους,
αλλά στα live έβγαινε απίστευτη ενέργεια.

και τώρα λοιπόν,
ας μπούμε στο θέμα μας.

απορώ με τον εαυτό μου,
έχω γράψει για την όποια μαλακία,
και δεν έχω γράψει ακόμα για τον πλανητάρχη,
ποτέ δεν είναι αργά βέβαια,
αλλά δεν μπορώ να μην αναφέρω και την τραγικότητα της κατάστασης.

Michael Allan Patton σε λέω.

είναι από αυτούς που έχουν συγκεκριμένο κοινό,
fangirls/φανμπόιδες,
κάτι το οποίο είναι ιδιαίτερα άσχημο,
ειδικά αν σκεφτείς ότι μιλάμε για έναν άνθρωπο περίεργο,
που έχει τραγουδήσει death metal, grindcore,
rap, ιταλικά, κλασσική μουσική, trip hop, jazz, pop,
και εδώ απλά σταματάω να αναφέρω είδη,
προφανώς θα είναι και άλλα..

δεν γίνεται λοιπόν,
ο κλασσικός ψαγμένος μεταλάς που δεν έχει ακούσει νότα από hip hop
(και μαγκιά του, δεν το λέω σαν αρνητικό)
να προσκυνάει τις δουλειές του με τον rahzel,
το οποίο δεν είναι απλό hip hop,
αλλά beatbox-freestyle, δενμπορωαλλοκαηκα.

λέει mike patton όμως, οπότε είναι cool.
γουστάρουν και τα γκομενάκια. εδώ είσαι.

δεν γίνεται να σε αρέσει το "the stone: issue one"
ένας δίσκος του zorn, με τον patton στα φωνητικά,
ο οποίος είναι:
improvised avant-garde jazz.
και για να κλείσει και το ανέκδοτο, είναι και ζωντανός. live.

και όμως υπάρχουν ανάμεσά μας άνθρωποι,
που μας λένε ότι τα εκτιμούν όλα αυτά.
το κάνω θέμα γιατί προφανώς με ενοχλεί,
αλλά ευτυχώς υπάρχει απάντηση,
από τον ίδιο, μπας και στρώσουμε χαρακτήρα ομαδικώς

(η απάντηση βρίσκεται ακριβώς στο 3:00-3:03,
αλλά δείτε ολόκληρη την συνέντευξη, αξίζει)

και αφού το ξεκαθαρίσαμε και αυτό, πάμε παρακάτω..

ελπίζω να μην τον αδικώ,
αλλά όλη του η αύρα μου θυμίζει 90's.
όλο αυτό το στήσιμο,
τα ρούχα, το χτύπημα στην σκηνή,
θυμίζει 90's.

ίσως και να κάνω λάθος,
ίσως εγώ να το έχω συνδέσει έτσι,
ίσως αν του το πεις να σου σκάσει μία στην μύτη,
αλλά το λέω με τον απολύτως θετικό τρόπο.

είναι το mancrush μου άλλωστε,
δεν μπορώ να το κρύψω..

ο λόγος που τα γράφω αυτά είναι ένα post ενός καλού φίλου,
ένα βιντεάκι από έναν τύπο να τραγουδάει,
στην καλύτερη παράφωνα,
και μου ήρθε σαν απάντηση ίσως η πιο σαλταρισμένη στιγμή των fantomas.

του έπεσαν τα μαλλιά (λες και ήθελε βοήθεια ξερωγω),
δεν ήξερε, προφανώς, τι έβλεπε,
και στα καπάκια του έστειλα το evidence να ακούσει.
και του άρεσε.
προφανώς.

αυτός ο patton λοιπόν,
είναι μάλλον ο πιο ολοκληρωμένος μουσικός της γενιάς μας.

σε τέτοιο βαθμό,
που δεν μπορούμε να τον παρακολουθήσουμε.
έχει ξεφύγει χρόνια από τον κύκλο,
και τρέχει μπροστά μόνος..

μουσική, ταινίες, video games....
(ίσως τον ξέρεις από την φωνή του στα:
portal/darkness 1+2/bionic commando/left for dead 1+2/last of us)

δεν μπορώ να ξεχάσω την πρώτη ακρόαση ενός κομματιού από:
lovage/faith no more/fantomas/peeping tom.

τόσο διαφορετικά μεταξύ τους,
τόσο δικά του, τόσο άρρωστα.

θα μπορούσα να κάνω μία playlist ολόκληρης ημέρας,
με διαφορετικά είδη, διαφορετικές μουσικές,
για διαφορετικές ώρες, που να είναι μόνο η φωνή του αποπάνω.

κινδυνεύω να ακουστώ και εγώ φανμπόις,
αλλά το δηλώνω ότι δεν μπορώ να ακούσω ό,τι έχει γράψει.
κάποια απλά δεν μου κάθονται,
χωρίς να λέω ότι είναι άσχημα,
απλά δεν είναι για μένα..

εδώ να αναφέρω ένα μεγάλο κοινό που έχω με τον συγκεκριμένο,
αλλά και μία τεράστια διαφορά.

το κοινό είναι η απόλυτη αγάπη μας για τον καφέ,
κανέναν αλκοόλ, κανένα ντράγκι,
δεν μπορεί να συγκριθεί με τον καφέ,
έχει πει, και δεν θα μπορούσε να πει κάτι πιο κοντά στα δικά μου δεδομένα.

εκεί που χωρίζουν οι δρόμοι μας είναι στην δημιουργία τραγουδιών.
έχει παραδεχτεί δημόσια, κάπου κατά το 1992 αν θυμάμαι καλά,
ότι δεν δίνει πολύ σημασία στον στίχο.
η μουσική τον ενδιαφέρει, η ερμηνεία,
αλλά όχι ο στίχος.

δεν πειράζει, δεν θα μαλώσουμε, δεν χρειάζεται.

έχεις την καλύτερη αντρική φωνή των τελευταίων 25 χρόνων,
έχεις τις μεγαλύτερες κοχόνες, μετά τον pablo garcia ετσε,
που έχει δει η μουσική βιομηχανία,
είσαι όσο κυνικός πρέπει,
και μέσα στον χαμό,
ΟΛΟΙ λένε ότι είσαι ο μεγαλύτερος επαγγελματίας που έχουν δει,
δεν αφήνεις τίποτα στην τύχη, όλα είναι στο σχέδιο,
όπως έχεις δηλώσει και για τους fantomas,
πως δεν είναι ένα μέρος για αυτοσχεδιασμό,
και όμως στα δικά μου αυτιά ακούγεται ό,τι πιο άναρχο έχω ακούσει ποτέ.

η ιστορική δήλωσή σου για τους wolfmother,
η ατάκα σου για τον καλύτερο μήνα του χρόνου,
και η απορία σου γιατί δεν το είχε κάνει κανείς ήδη δίσκο,
όλα αυτά και τίποτα, μαζί,
σε κάνουν το είδωλό μας,
τον άνθρωπό μας,
και η ακρόαση του just a man,
ξημερώματα, μεθυσμένοι,
έναν λόγο για να τραγουδήσεις κάτι σε μία κοπέλα,
να ερωτευτείς μέσα στην ζάλη,
να εξηγήσεις γιατί κάθε βράδυ κλείνεις τα μάτια σου πριν κοιμηθείς..

(ρε μπας και είμαι φανμπόις τελικά...;;)

patton είσαι.

early winter post

καλοκαίρι είναι,
ας ασχοληθώ με κάτι καλοκαιρινό.
το black metal ας πούμε.
όχι εντάξει, δεν είναι αυτό ακριβώς,
αλλά για ακόμη μία φορά,
το καλύτερο είδος metal είναι το πάτημα,
για να πούμε την εξυπνάδα μας.

ο λόγος αυτήν την φορά είναι το παρακάτω,
αρκετά έξυπνο, κείμενο,
που αναφέρει κάποια τραγούδια,
του συγκεκριμένου είδους,
κουράστηκα, διαβάστε το εδώ

στην αρχή λίγο εκνευρίστηκα (χεστήκατε),
αλλά τώρα, για έναν περίεργο λόγο, χαλάρωσα.

"'εχω αποφασίσει πως δεν θα απομονώνω τον καλλιτέχνη από το έργο του.
Αν είσαι μαλάκας, το ίδιο είναι και το έργο σου"

εδώ βρίσκεται η δική μου διαφωνία.

με αυτήν την λογική,
μόνο ακροδεξιοί θα έπρεπε να εκτιμούν την συγκεκριμένη μουσική.

οι αριστεροί θα ακούν thrash,
και οι δεξιοί black,
αν θέλεις να τοποθετηθείς με αυτόν τον τρόπο.

καλώς ή κακώς,
υπάρχουν και άνθρωποι που δεν συμφωνούν με τα δικά μας πιστεύω,
δεν έχουν τις δικές μας ηθικές αξίες,
βλέπουν τα πράγματα διαφορετικά.
προφανώς και είναι όλοι τους ανώμαλοι βέβαια,
αφού εμείς έχουμε ανακαλύψει την αληθεια,
αλλά όπως και να έχει, υπάρχουν, ζουν ανάμεσά μας..

το αστείο είναι, πως αυτή η συσχέτιση,
της ποιότητας, των πιστεύω του καλλιτέχνη,
γίνεται, σε εμάς τους μεταλάδες τουλάχιστον,
μόνο σε αυτό το είδος.

ας ξεκαθαρίσουμε, πως λίγο-πολύ,
όλοι ανήκουν κάπου πολιτικά.

η μεγάλη διαφορά είναι ότι αυτοί οι βόρειοι,
όσοι είναι πυροβολημένοι,
δεν ντρέπονται να το αναφέρουν, και εδώ αρχίζει ο χαμός,
και οι ερωτήσεις από εμένα.

το πρόβλημα είναι ότι το αναφέρουν;
πόσοι άλλοι είναι, αλλά το κρύβουν;
είναι καλύτερο;;
αν η μουσική με αρέσει, πρέπει να ψάξω το βιογραφικό του τύπου,
και μετά να το αναφέρω σε κόσμο;
πως θα βρω το βιογραφικό του,
αφού μόνο οι συγκεκριμένοι είναι εξωστρεφείς,
όσον αφορά τα πολιτικά πιστεύω;;

για αρχή, δεν είμαι της άποψης 2 μέτρα και 2 σταθμά.
αν θα κάνεις κάτι, θα το κάνεις ολοκληρωτικά.
αν όντως μας ενδιαφέρουν τα πολιτικά πιστεύω,
μας ενδιαφέρουν παντού, όχι μόνο σε ένα συγκρότημα,
σε έναν άνθρωπο.

θέλω να πιστεύω πως έχω την λογική των tool πάνω στην μουσική,
εφόσον δίνεις ένα τραγούδι έξω, παύει να είναι "δικό σου",
ο καθένας μπορεί να το μεταφράσει όπως θέλει,
και θα έπρεπε να το μεταφράσει όπως θέλει.

αν δηλαδή γουστάρω με το deathcrush,
και μετά ανακαλύψω ότι ο άλλος κυνηγάει εβραίους,
δεν θα με κάνει να ξενερώσω με το κομμάτι.
θα ξενερώσω με τον συγκεκριμένο,
αλλά ευτυχώς, δεν είναι αυτός το τραγούδι,
το όλο που με τραβάει, μουσικά μιλώντας, κατά εκεί.
άσε που μιλάμε και για συγκρότημα,
δεν είναι ένας μόνος του δηλαδή..

και ας καλωσορίσουμε τον varg τώρα,
δεν θα έλεγα τον πιο καμένο,
αλλά σίγουρα το πιο αναγνωρίσημο ακροδεξιό παγανιστή από τα βόρεια.
δεν γίνεται να σε αρέσει η ακραία μουσική,
και να μην εκτιμάς τα 3 πρώτα burzum,
απλά δεν είναι επιλογή.

και εδώ τι κάνεις;
δεν ξέρω αν είναι αντίδραση,
αν είναι όντως ιδέα,
αλλά ο τύπος έχει μεγάλο πρόβλημα,
γενικά, δεν πάει καλά.

στο δικό μου κεφάλι, είναι καλλιτέχνης.
έτσι το σκέφτομαι, ίσως για να βρω έναν τρόπο να μην με ξενερώνει,
όπως και να έχει όμως, είναι ξεκάθαρος, και το εκτιμώ.

προφανώς και διαφωνώ με αυτά που κατά καιρούς έχει γράψει,
αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να σταματήσει,
ακόμα και αν ολόκληρος ο κόσμος είναι εναντίων του.
έτσι έλεγε, περίπου, και ο zappa, να τα λέμε όλα.

ελπίζω να μην φτάσει σε ακραίες καταστάσεις,
πραγματοποιώντας αυτά που αναφέρει,
αλλά όπως και έχει, είναι δικαίωμά του να μιλάει.

το να πω ότι εγώ έχω ανακαλύψει την αλήθεια,
και όλοι οι άλλοι θα πρέπει να κλειστούν σε κανά νησί,
έχει ξαναειπωθεί, και έχει πραγματοποιηθεί νομίζω.

το πιστεύω πως διαφέρω από αυτούς,
και απλά δεν με αγγίζει τέτοια σκέψη,
τόσο επιθετική, τόσο απόλυτη.

για αυτό προτιμώ και τέτοια μουσική,
να εκφράζω αυτήν την πλευρά μου,
να της δίνω μία διέξοδο,
να ανασαίνει το πρωτόγονο μέσα μου.

όλοι είμαστε, εν δυνάμει,
φασίστες/αντιφασίστες,
ντόπιοι/πρόσφυγες,
παοκ/αρης,
δενξερωγωτι/ασεξερωγω.

το θέμα είναι πως μεγαλώσαμε,
τι εικόνες είχαμε μικροί,
σε τι περιβάλλον μεγαλώσαμε,
τι ιστορίες μας έλεγε η μάνα μας.

δεν είναι θέμα dna,
έχω ανθρώπους που δεν ξέρουν ελληνικά,
και μιλάνε για ελληνική φυλή,
έχω ανθρώπους που ακούνε μόνο μπουζούκια,
και λένε ότι ακούνε τα πάντα.

βιώματα είναι, σχεδόν, όλα.

δεν χρειάζεται να βάλουμε και την μουσική μέσα στον χαμό.
η κατάσταση είναι ήδη στα τέρματα,
ας κρατήσουμε και κάτι που θα μας δίνει οξυγόνο.

και στην τελική,
είναι κρίμα να μην εκτιμάς το παρακάτω,
επειδή ο varg νομίζει πως είναι απευθείας απόγονος του odin.

ας κάνουμε φόκους στο κρύο,
στο συναίσθημα,
στον fenriz,
στον gylve,
στους darkthrone.

άσε που αυτός είναι και ό,τι έχει απομείνει όρθιο από το black metal..

thrust/ahead

tool, at the gates, dillinger, amenra,
και τώρα ήρθε η ώρα να ολοκληρωθεί η μούτζα,
με μάλλον το πιο αγαπημένο από όλα αυτά,
μάλλον το πιο απωθυμένο,
αυτό που πάντα έλειπε.

δεν έχω ξανανιώσει τέτοια προσμονή,
και πριν το live, αλλά και κατά την διάρκεια,
εδώ τραγουδάνε οι ghost τι να λέμε,
τέτοια γκρίνια,
γενικότερα, βγήκαν πολλά στοιχεία που σπάνια τα εμφανίζω.

και όλα άξιζαν, όλα ήταν τόσο σωστά,
που έκαναν αυτό το ταξίδι επικίνδυνα καλό.
ευτυχώς υπήρχαν και κάποιες στιγμές "επιστροφής στην πραγματικότητα",
αλλά τίποτα δεν κατάφερε να επισκιάσει αυτό που έζησα/ζήσαμε την δευτέρα.

ίσως φταίει η τεράστια αναμονή,
ίσως η καλή παρέα, ίσως το μέρος,
μα δεν μπορώ να ξεχάσω το συναίσθημα να βλέπεις τους deftones στα 5-10 μέτρα,
να μπαίνουν με diamond eyes, περνώντας την χαλαρή εισαγωγή-
μπαίνοντας κυριολεκτικά με τον αγκώνα στα μούτρα (σου),
μη αφήνοντας δεύτερη επιλογή, ξαφνικά όλα είναι μονόδρομος,
ξαφνικά όλα είναι λιγότερο σημαντικά,
καθώς μετατρέπεις τις ήδη υπάρχουσες εικόνες/στιγμές προσωπικής ακρόασης,
σε κάτι άλλο, κάτι τεράστιο, κάτι που ήδη το μοιράζεσαι.

αυτός είναι ο ορισμός μίας καλής συναυλίας αν θέλετε,
καλός ήχος (που εδώ ήταν εξαιρετικός),
καλή ατμόσφαιρα (μέχρι και οι γκόμενες σπρώχναν, μπράβο),
και ένα συγκρότημα να διαλύει τις αποστάσεις με το κοινό,
είτε κυριολεκτικές, είτε μεταφορικές.
έχω την εντύπωση ότι ο chino το γούσταρε όσο εμείς,
όλοι είμασταν σε άλλη διάσταση.

έπαιζε κάποιους στίχους σε άλλους χρόνους,
κάποιους δεν τους τραγουδούσε,
και όλοι νομίζω καταλάβαμε τι έκανε (στιχουργικά) στα τελευταία τραγούδια.
αν δεν καταλάβαμε....

ναι, δεν έπαιξαν:
beauty school/sextape/rickets/mascara/royal/prince/gauze/minerva/
when girls../hole in the earth/kimdracula/knife prty/elite/back to school,
αλλά ρε φίλε δες τι έπαιξαν. όχι δες.

απίστευτοι, με τέτοια ενέργεια που δάγκωνε και 20χρονα,
και στιγμές που σήκωναν τις τρίχες στην πλάτη (σου),
digital bath και change όποιος δεν τις ένιωσε στην σπονδυλική του στήλη,
ας πάει να ψαχτεί λίγο, μάλλον προτιμάει παντελίδη.

κομβικό σημείο οι συγκεκριμένοι,
πάντα ήταν ένας εύκολος τρόπος να ανακαλύψεις τους περίεργους,
και ακόμα και έτσι, αυτό συνέβη.

επίσης, να αναφέρω τα δεδομένα περί ικανότητας,
και να τονίσω, ξανά, την ανωτερότητα του abe,
δεν έχει εμφανιστεί ΠΟΤΕ τέτοιος drummer με τέτοια ενέργεια.
χωρίς να κουράζει, παίζει μουσική για την μπάντα,
όχι για να σε κάνει να γυρίσεις να τον κοιτάξεις,
αλλά αν το κάνεις, έστω κατά τύχη, θα σηκώνεις το σαγόνι από τα τσιμέντα.

είμαι ακόμα σε κατάσταση σοκ, δεν έχω συνέλθει,
ακόμα είμαι στην αθήνα,
ακόμα βάζω την setlist στα ακουστικά,
ακόμα είναι βράδυ και σπρώχνω τον μπροστινό μου γκαρίζοντας τους στίχους.

αυτό το rosemary τι έποc ήταν γαμώτοκέρατο

that night we felt like more ρε πούστη.
ευχαριστούμε.

20+1+4

καλώς το '14, καλώς το, 3-0

πέρασε ήδη το μισό με λέει το ημερολόγιο,
και με την ευκαιρία της παροχής ιντερνέτ,
τι καλύτερο, τι πιο σωστό, να κάνω μια σούμα,
αφού ήδη έχω αρχίσει να μαζεύω ακροάσεις..

θα ακολουθήσω την παράδοση,
που ο ίδιος θέσπισα για πρώτη φορά ένα χρόνο πριν λοιπόν,
με περισσότερους δίσκους (;;) φέτος.

so, gema

no.1 αρτέμης

(ο αέρας/η βροχή/η ντουλάπα/το άγαλμα/κόκκινο κασκόλ)

first aid kit - stay gold

πολύ φρέσκο το συγκεκριμένο, συνέχεια του εξαιρετικού lion's roar,
εδώ συνεχίζουν σε αυτό το indie-folk, και το κάνουν να φαίνεται τόσο εύκολο,
σε βαθμό που σε κάνει να αναρωτιέσαι γιατί δεν είναι πιο γνωστές. σουηδία λέμε.

ray lamontagne - supernova

εξαιρετικός δίσκος, με μοναδική φωνή, είναι κρίμα να απομονώσεις τραγούδι,
και ήδη φαίνεται να έχει πάρει τα πάνω του, 
νομίζω θα ξαναμιλήσουμε για το(ν) συγκεκριμένο.

mark lanegan - has god seen my shadow?

τίποτα δεν είναι τυχαίο με τον συγκεκριμένο,
φαίνεται πως οργάνωνε το έγκλημα εδώ και πολλά χρόνια.
πάρα πολλές κυκλοφορίες τον τελευταίο καιρό,
χωρίς να χάνει σε ποιότητα, ακόμα και εδώ.
είναι μεγάλος, τι να κάνουμε..

electric litany - enduring days you will overcome

ουάου. τι έγραψαν πάλι/πως έγινε αυτό/πόση μπάλα ξέρουν, και λοιπά κοινότυπα.
(δεν ξέρω αν συμφωνώ με την ξεκάθαρη πολιτικοποίησή τους, προφανώς και είμαι μαζί τους, αλλά είναι κρίμα να βάζεις ολόκληρες πόλεις στο ίδιο τσουβάλι.)
οι επιρροές τους φωνάζουν από μακριά, χωρίς να χάνουν την ταυτότητα τους,
που με αυτήν την κίνηση είναι να αναρωτιέσαι αν όντως θέλουν να έχουν μία. θέλω.

ema - the future's void

εδώ είσαι. μου πήρε τα μυαλά με το προηγούμενο, 
και εδώ απλά συνεχίζει να με εντυπωσιάζει.
δεν ξέρω αν θα λάβει την αναγνώριση που έλαβε το προηγούμενο, 
προσωπικά τρελαίνομαι με αυτό το όλο noise θέμα που καλύπτει την pop αισθητική της. 
όχι για όλους, όχι και για λίγους ταυτόχρονα.

warpaint - warpaint

η πρώτη αγάπη για το 2014, αν θυμάμαι καλά. shoegaze κιθάρες, post-punk αίσθηση, και κάτι φωνητικά που θα κάνουν βόλτες σε μια γωνία του μυαλού σου. αν γουστάρεις ατμόσφαιρα, δοκίμασε, μία ακρόαση θα σε πείσει.

la sera - hour of the dawn

vivian girls?? το'χουμε;; έχει νεύρο, παίζει σε πολλά μπαράκια, και είναι ότι πρέπει, γιατί έχει την σωστή αναλογία νεύρου με χαλαρότητας. πολύ καλές συνθέσεις, πολύ καλή φωνή,
το φετινό soundtrack για απογευματινό καφέ.









no.2 δεν το έβλεπα
(αλλά ήρθε όπως έπρεπε)

damon albarn - everyday robots

όπως είπα, ίσως μου λείπουν οι gorillaz. όπως και να έχει, μιλάμε για έναν δουλεμένο δίσκο,
με πολλές καλές στιγμές, και ο τύπος είναι τόσο καλός, 
που μπορεί να θυμίσει 90's-00's για πλάκα,
και σε αυτό ευτυχώς ακόμα δεν έχουμε γιατρειά.

september girls - crossing the sea

καλησπερίζουμε την ιρλανδία στην παρέα μας, και ένα εξαιρετικό εξώφυλλο,
και χαιρόμαστε ιδιαίτερα για αυτό το garage που είναι κάπως φιλικό προς τα αυτιά μας,
και παρόλα αυτά καταφέρνει να κρατήσει μία σοβαρότητα. 
ροκάρουν τα κορίτσια, και το κάνουν καλά.

marissa nadler - july

δεν κάνει να μιλάμε πολύ για την αποπάνω, 
πάρα πολλοί άνθρωποι θα ήθελαν να έχουν γράψει αυτόν τον δίσκο, 
ναι είναι τόσο καλός. 
απίστευτη ωριμότητα, απίστευτη αρμονία, ταξίδι κανονικό. 
πάρε τους στίχους στο χέρι, και βάλτο να παίξει. 
όσο πιο βράδυ, τόσο καλύτερα.

imelda may - tribal

εντάξει ξέρουμε ότι είναι καλή. 
απλά εδώ έπαιξε πολύ σωστά (για μένα) με τις ταχύτητες και την ηλεκτρική κιθάρα. 
ροκεντρόλ από τα παλία, αλλά με σύγχρονη παραγωγή. 
κάτι θα ήξερε αυτός ο costello..

bruce springsteen - high hopes

γλέντι με τον παππού. 
έπρεπε να το βγάλει εδώ και καιρό αυτό, είναι κρίμα αυτά τα κομμάτια,
αυτές οι εκδόσεις τους, να μην έχουν δισκογραφηθεί. 
δεν το περίμενα τόσο καλό, για αυτό βρίσκεται εδώ, επειδή είναι όπως πρέπει. 
δείχνει τον δρόμο, ξανά, και όποιος θέλει ακολουθεί.

foxes - glorious

πάρτο και το ξεκάρφωτο indie pop στο κεφάλι τώρα. 
έχει την αύρα της florence, αλλά είναι προφανώς πιο ανάλαφρη. 
έλα, μην γκρινιάζεις, καλοκαίρι έρχεται, θα χαμογελάς παραπάνω, παραδέξου το.
ε, αυτό θα παίζει από πίσω.

venetian snares - my love is a bulldozer

δεν ξέρω γιατί, ακόμα. μου ακούστηκε τόσο ανθρώπινο, μέσα στον όλο χαμό,
που κάθησα και το ξαναάκουσα μήπως έκανα λάθος. κάτι σαν aphex twin με mr.scruff, προφανώς με την καλή έννοια. ε ναι.







no.3 βούλγκαρ
(ξέρεις τι λέει μετά)

vallenfyre - splinters

(γεμίσαμε εξωφυλλάρες φέτος λέμε)
προφανώς και με είχε αρέσει το προηγούμενο, οπότε ξεκινάω να ακούσω και αυτό, περιμένοντας πολλά. και μου κάθεται επικίνδυνα καλά. και μετά διαβάζω ότι ο ballou έκανε την παραγωγή. ακόμα και εδώ μπορεί. άι σιχτίρ πια.

triptykon - melana chasmata

έκλεισε η τριλογία, αυτό ήταν. δεν ήταν εύκολο, 
προσωπικά δεν ήξερα καν αν θα φτάσουμε ως εδώ,
αλλά ευτυχώς τα πράγματα έγιναν όπως έπρεπε. 
χαίρομαι που η μουσική που γουστάρω έχει μέσα της τέτοιους ανθρώπους,
τέτοιους χαρακτήρες, με τόση αγάπη για την μουσική. 
πάντα έβλεπε μπροστά, και εδώ το κάνει σημαία.

eyehategod - eyehategod

πολλά χρόνια απουσίας, μεγάλη επιστροφή. το πηγαίνουν κάπως ακίνδυνα, αλλά είναι τέτοια τα μεγέθη, οι μνήμες, που είναι αρκετά. όλα είναι εδώ όπως τα θυμάσαι, ίσως λίγο πιο γυαλισμένα, αλλά αυτό δεν μας πειράζει ε;;

killer be killed - killer be killed

το εξώφυλλο δεν με προδιαθέτει θετικά, η έννοια supergroup σπάνια έβγαλε τα λεφτά της (shrinebuilder κανείς;), αλλά έκανα λάθος. μάλλον όλοι αυτοί ήθελαν να παίξουν αυτό που ήθελαν, και πραγματικά το αποτέλεσμα είναι εξαιρετικό. το βαρύ και ασήκωτο των πρώιμων mastodon, το flat του cavalera, το υπερgroove των dillinger και ο drummer της miley cyrus. δικαίωση. άντε γεια.

twilight - iii:beneath trident's tomb

supergroup. και πολλές αλλαγές. αμερικάνικο black με λέει. και διαβάζω ότι η καινούρια προσθήκη ακούει στο όνομα thurston moore. είναι κάπως αντισυμβατικό που ταίριαξε τόσο καλά σε αυτό το project, αλλά από την άλλη..

young and in the way - when life comes to death

το περίμενα πολύ αυτό. και με δικαίωσε, το φετινό μου all pigs must die. τόσο νεύρο, τόση μανία, δεν περιγράφεται με λέξεις. blackened crust λέει. επίσης έχουν και έναν από τους ασχημότερους frontman ever. και μάλλον το πιο γαμάτο logo. ναι.






no.4 she came to me
(at night) 

kandle - in flames

ατμόσφαιρα. περίεργα peak κατά την διάρκεια της ακρόασης, και ένα συνολικό αποτέλεσμα αντάξιο μίας πρώτης δουλειάς. να δούμε.

sunn o))) & ulver - terrestrials

αυτές είναι συνεργασίες. έτσι πρέπει να γίνονται. 
σίγουρα δεν έχουν αυτό το "ιερό-απάτητο" που κουβαλάνε οι Sunn O))), 
είναι αρκετά πιο φιλικό για τον ακροατή. 
ίσως να φταίνε οι νορβηγοί, από την άλλη βέβαια, 
έχουν και αυτοί κάτι σαλταρισμένες στιγμές αλήθειας. με άρεσε. 

swans - to be kind

εδώ δεν ξέρω. μας κάνει πλάκα ο παππούς με το καπέλο. έχει βρει τον τρόπο να μεταφράζει το σκοτάδι σε λέξεις και ήχους. ίσως ανώτερο από το seer. μεγάλη κουβέντα λέω, αλλά την πρώτη που έβαλα να ακούσω τον 2ωρο δίσκο, τον άκουσα 3 φορές στα καπάκια. μετράμε ήδη ανάποδα για τον δεκέμβριο..

crosses - crosses

αυτό είναι. ναι. όλα όπως πρέπει. οι στίχοι, η φωνή, η παραγωγή. αγαπάμε chino, αλλά δεν περίμενα κάτι τόσο κοντά στα γούστα μου. πραγματικά έχω χάσει την μπάλα με τον αριθμό ακροάσεων, ο φετινός αγαπημένος, όπως όλα δείχνουν. ok, έχουμε ακόμα, αλλά δεν ξέρω τι πρέπει να γίνει για να αλλάξει αυτό. splitάκι deftones με entombed ίσως..





η χρονιά γενικότερα πάει πολύ δυνατά πάντως, 
πολλές κυκλοφορίες, 
και έχουμε αρκετά να περιμένουμε.

τώρα που έχω και ιντερνέτ, ποιός με πιάνει..

long time

Μια νύχτα πήρα την ομορφιά στα γόνατά μου,
και την βρήκα πικρή, και την βλαστήμησα.

Οπλίστηκα ενάντια στην δικαιοσύνη,
δραπέτευσα.

Μάγισσες,
Μιζέρια,
Μίσος.

Εσείς Θα διαφυλάξετε τον θησαυρό μου.

Κατόρθωσα να σβήσω από τα λογικά μου
κάθε ελπίδα ανθρώπινη.

Με ύπουλο σάλτο,
χίμηξα σαν θηρίο πάνω σε όλες τις χαρές σας,
να τις κατασπαράξω.

Επικαλέστηκα τους δήμιους,
να αναγκάσω πεθαίνοντας τα κοντάκια των όπλων τους.

Επικαλέστηκα κάθε οργή και μάστιγα, να πνιγώ στο αίμα, στη άμμο,
η απόγνωση ήταν ο θεός μου.

Κυλίστηκα στην λάσπη,
στέγνωσα στον αέρα του εγκλήματος,
ξεγέλασα την τρέλα..

Και η άνοιξη μου πρόσφερε..
το φευγαλέο γέλιο του ηλίθιου.

το βλέπω από μακριά που έρχεται,
και το καλωσορίζω.

σαν να ξεχνάω ότι το φοβάμαι.

σαν να το παίζω ανώτερος,
σαν να κλείνω τα μάτια μου, ενώ το αγκαλιάζω.

αυτή η ιστορία όμως ίσως να μην έχει τέλος,
ίσως να επαναλαμβάνεται,
αυτό που λέμε συχνότητα, κάπως έτσι.

έχουν γίνει τόσα πολλά από τότε,
τόσα και τόσα,
αλλά δεν θα μπορούσα να ξεχάσω εκείνο τον ιούνιο.

εκεί που είχε αρχίσει κάπως άσχημα,
ήρθε το τέλος, κάπου προς το τέλος,
και έχω να θυμάμαι σήμερις πολλά και διάφορα.

δεν ξέρω αν θα πρέπει να χαίρομαι για όλα αυτά,
που πέρασαν-και ακόμα κρατάω,
ή αν θα πρέπει να με πάρει από κάτω,
για την τύχη που (δεν) κουβαλάω.

μου είπαν σήμερα ότι μάλλον είμαι δυνατός,
και αλήθεια γέλασα, γιατί αυτό δεν είναι δύναμη.

σίγουρα ξεκινάει από την αδυναμία, σίγουρα,
οπότε η λέξη δύναμη μάλλον δεν μπορεί να χαρακτηρίσει αυτήν την κατάσταση.

επιβίωση ίσως είναι πιο ταιριαστή λέξη,
κυνισμός επίσης, μα όχι δύναμη.

δεν γίνεται να δείξεις δύναμη στην αδυναμία,
πόνο στην ευαισθησία,
και κάποιο τρίτο επιχείρημα,
επειδή με είπαν πως είναι και γαμώ να έχεις 3 ατάκες.

δεν μοιράζομαι τον πόνο μου επειδή είναι cool η μελαγχολία,
σίγουρα δεν το κάνω επειδή κάποιοι με είπατε ότι σας αρέσει.

μοιράζομαι,
επειδή έτυχε να δω τις πληγές μου,
και να χαμογελάσω, να αναπολήσω,
όχι να περηφανευτώ, όχι να νοσταλγήσω.

σήμερα μοιράζομαι επειδή πήρα το δικό μου βραβείο.

σήμερα έκλεισα ένα χρόνο, και πήρα το δικό μου νόμισμα,
από τους ανάλογους ΑΑ.

το όνομά μου είναι Αριστείδης,
και σήμερα κλείνω ένα χρόνο καθαρός.

πολλούς άφησα πίσω,
πολλά άλλαξαν,
πολλοί εκφράστηκαν,
ευτυχώς χωρίς λόγια, αλλά με πράξεις,
και μόνο χαρούμενος μπορώ να είμαι για αυτό.

αν το θέμα είναι που πάμε πάντως, θα σε πω.
στο αεροδρόμιο πάμε.
(για δυνατούς λύτες, και εσένα)

έσκασε η φούσκα πέρυσι,
μία φούσκα που με προστάτευε από πολλά,
σίγουρα από τον πόνο,
αλλά το σημαντικότερο ήταν η προστασία που με παρείχε από την πραγματικότητα.

τώρα είναι πιο αληθινά,
τώρα είναι η αληθινή εμπειρία,
τώρα βλέπω τι παίζει..

θα ήταν κρίμα να δίνω υπερβολική σημασία στο παρελθόν,
να φοβάμαι το μέλλον,
θα ήταν κρίμα για το παρόν.

παίξε όπως θέλεις με το παρακάτω ρήμα,
το νόημα είναι το ίδιο όμως.

σκότωσα πολλούς τον τελευταίο καιρό,
αλλά και όλοι αυτοί, σκότωσαν και εμένα.

αλλά εντάξει, στο αεροδρόμιο πάμε.

hannibal VS true detective

καλωσήρθες άνοιξη,

καλώς σε βρήκαμε πάλι,

μαζί έφερες τον ήλιο, τα χρώματα,

τις παλιές αγαπημένες συνήθειες,

τον υπερ-βραδυνό καφέ.

δεν έχω απορία σήμερα,

μία απλή επισήμανση ήρθα να κάνω.

ελάχιστες ημέρες πριν,

πήρα μέρος σε ένα απίστευτο project (ευχαριστώ ξανά),

για την σειρά true detective,

μπορείτε να το δείτε εδώ

εδώ λέμε

8 άνθρωποι ανέπτυξαν, όπως έβλεπαν σωστό,

την ιστορία του true detective,

με την λογική αντιστοίχηση του επεισοδίου ανά κείμενο,

συγκριτικά με την μουσική.

έχει πολύ ενδιαφέρον, να τα διαβάσετε, 

εγώ τουλάχιστον, γούσταρα.

μιλήσαμε για τις σειρές,

την μουσική,

και είχε πολύ πλάκα, πως ο καθένας μας έβγαλε υποσυνείδητα τον εαυτό του,

ο καθένας έγραψε για το δικό του αναμενόμενο,

καμία έκπληξη, χωρίς να χάνει από ποιότητα βέβαια.

ναι, ήταν πολύ καλή σειρά,

ήταν το κάτι διαφορετικό.

όπως φαντάζεσαι βέβαια, δεν ήρθα για αυτό εδώ.

ήρθα για να διορθώσω μία αδικία,

έτσι την βλέπω εδώ και λίγες ημέρες δηλαδή.

είναι σκοτεινή σειρά το true detective.

έχει υπόβαθρο. σε πάει βόλτα για πλάκα,

και σε γυρνάει σπίτι, επειδή μπορεί. ναι.

μην ξεχάσω, έχει και ωραία κέρατα.

αυτό ακριβώς.

είχε κέρατα, και είναι νεκρή.

μα ποιό άρρωστο μυαλό θα έκανε κάτι τέτοιο...;;;

ποιό άραγε...

ok, ίσως έτυχε.

τα κέρατα ήταν η πρώτη συσχέτιση,
αυτό άρχισε το ταξίδι μου,
ασχέτως αν δεν είναι αυτό ακριβώς, το ένα με το άλλο.

για να αυτοπαγιδευτώ (δεν την χορταίνω αυτήν την λέξη),

δεν θα συγκρίνω κάτι με κάτι άλλο.

μίλησα για αδικία, και θέλω απλά να εκφράσω την άποψή μου.

προφανώς και είχε κάτι χειμωνιάτικο το TD,

αλλά νομίζω ότι πήρε πολύ hype, όχι αδικαιολόγητα,

αλλά μην ξεχνάμε όλα τα υπόλοιπα.

hannibal κυρίες και κύριοι.

ωραίοι οι μονόλογοι, ωραίοι οι περίεργοι χαρακτήρες,

αλλά εδώ ευτυχώς μιλάμε για την μητέρα των μαχών.

η κλασική ιστορία του κ.Lecter,

όπως λέει το βιβλίο, που τοποθετείται αρκετά πίσω, χρονικά μιλώντας.

δεν είναι καν στην μέση η δεύτερη season,

και όμως έχει ανεβάσει την πλοκή της σε άλλα επίπεδα,

προφανώς θα το παίξουν πιο σοβαρά φέτος το παιχνίδι.

εξαιρετική η πρώτη season, έπαιξε αρκετά ακίνδυνα βέβαια,

βασίστηκε αρκετά στην έννοια της περιπέτειας,

όχι φέτος όμως.

this time it's personal,

που λέει και μία ωραία ατάκα,

και αυτό ακριβώς βλέπουμε.

εμβαθύνει σε όλους τους χαρακτήρες, 

χωρίς να κουράζει, χωρίς να σε κάνει να στρέφεις αλλού το βλέμμα,

μπαίνεις βαθιά στην ψυχοσύνθεση του ήρωα,

βλέπεις ό,τι βλέπει, αισθάνεσαι ό,τι αισθάνεται,

κάνεις μαζί του ψυχανάλυση, 

χωρίς συμβιβασμούς, η μαυρίλα είναι εκεί μπροστά,

και το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να πας με το ρεύμα,

θα βρει τρόπο να μπει και σε εσένα μέσα,

είναι θέμα χρόνου.

εδώ να αναφέρω, ξανά, κάτι προσωπικό,

αλλά με έχει αφήσει άναυδο η ερμηνεία αυτού του ανθρώπου.

ανταποκρίνεται εξαιρετικά, μέχρι στιγμής,

σε έναν ρόλο που 99%,

θα έλεγες ότι θα σε κάνει να θυμηθείς τον τεράστιο Anthony Hopkins.

όχι, δεν θα σε ξενερώσει,

όχι δεν θα σε κάνει να δεις ξανά την σιωπή των αμνών.

δυστυχώς πλέον έχουμε δει πολλά remake, μεγάλων ταινιών,

που μόνο θλίψη και οργή μας προκάλεσαν,

δεν έχουμε να κάνουμε με κάτι τέτοιο εδώ, ευτυχώς.

απόλυτος σεβασμός στην ιστορία,

αλλά όχι ο ακίνδυνος, 

προσθέτουμε στοιχεία, αλλά κρατάμε το νόημα ρε αρτέμη.

χαμός απο συμβολισμούς,

αλλαγές στην πλοκή εκεί που πρέπει,

γενικά, όλα αυτά που θα σε κρατήσουν εκεί.

το είχα αναφέρει ένα χρόνο πριν μήτσο (είχες απόλυτο δίκιο για την σειρά όπως βλέπεις),

ότι τον είχα λιώσει τον δόκτωρ, 

και σήμερα έρχομαι ξανά εδώ να προσκυνήσω.

δεν είναι θέμα ποιός την έχει πιο μεγάλη,

απλα θεωρώ αδικαιολόγητη την διαφορά ενός ολόκληρου βαθμού,

στο imdb, και είπα να το κάνω ζήτημα..

για να ξεκαθαρίζω λίγο το τοπίο,

το hannibal με χτύπησε κάτω από την ζώνη,

ιδιαίτερα τα πρώτα επεισόδια της τρέχουσας season.

δεν είναι απλά μία μαυρίλα,

δεν είναι απλά μία σκοτοδίνη,

δεν είναι απλά μία ανικανότητα για το τι είναι πραγματικό (και τι όχι),

είναι αυτό που σε βάζει μέσα,

και παίζεις εσύ μπάλα.

πριν από πολύ καιρό,

είχα διαβάσει μία ατάκα,

και είχα κάποιες ενστάσεις.

έλεγε ότι οι άντρες με μούσια είναι οι κακοί,

αυτούς πρέπει να φοβάσαι, και κάπως έτσι, το έπιασες το νόημα νομίζω.

στο τέλος έλεγε "ανέφερε έναν άντρα που ήταν κακός, και ξυριζόταν κόντρα."

πέτα και τα σκουπίδια φεύγοντας

η κακία, το σκοτάδι,

η υπέρ του δέοντος αγάπη για κάτι, για ό,τι, η ομορφιά, η ένταση,

πάντα όλα φαινόταν στα μάτια.

δεν είναι εμφάνιση,

δεν είναι τα ρούχα,

δεν είναι η σωματική δύναμη.

πάντα, όλα αυτά, κρύβονται στο βλέμμα.

πάντα το κόλπο ήταν στα μάτια.

ο νέος hannibal lecter,

αυτόν πιο πάνω αντικαθιστά εξαιρετικά, όχι ισάξια,

δεν είναι κάτι που είναι εφικτό νομίζω,

αλλά δεν θα σε κάνει να αναπολήσεις κάτι άλλο,

και αυτό είναι μία τεράστια, και σπάνια νίκη.

και στην τελική, 

αν ο rust έμπαινε σε φασαρία με αυτόν,

νομίζω όλοι ξέρουμε την κατάληξη.

κάποιος θα έφευγε χορτάτος.


(Υ.Γ. έρχονται οι deftones)

αλλά.. γιατί όχι...;;

έτσι απλά έρχονται οι εξαιρετικές ιδέες.

δεν βγαίνουν από το κεφάλι σου,

κάνουν βόλτες συνεχώς,

και σήμερα, αφού δεν με πιάνει ο ύπνος,

είπα να τις βγάλω.

ένας δίσκος που ανέφερε ένας φίλος,

και σχολίασε ένας άλλος φίλος με έφεραν εδώ.

κάτι σαν απορία, και όρεξη για το καινούριο,

μουσική που όλοι μας έχουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας,

αλλά δεν την αναφέρουμε συχνά πλέον.

ένας δίσκος που έχεις την εντύπωση ότι φτιάχτηκε για κάτι άλλο, μεγαλύτερο,

αλλά ποτέ δεν έγινε. δεν είναι κακό αυτό.

ίσως να ήταν και σχεδιασμένο να μην πάει μπροστά. 

ίσως και όχι.

θα αναφερθώ σε μουσική της γενιάς μου κυρίως,

όπως θα έχετε ίσως συνηθίσει..

για να μην το κουράζω λοιπόν,

η ατάκα ήταν, περίπου, η παρακάτω

"σκεφτείτε και άλλα τέτοια έπη που δεν τα έχουμε πολυ αναφέρει και ρίχτε τα"

τα σκέφτηκα ρε Ηλία, και τα ρίχνω.

(αλφαβητική η σειρά,

και σε παρενθέσεις θα αναφέρω τα tags της μπάντας,

ανάλογα πάντα με το αντικειμενικό last.fm)

biffy clyro - puzzle [2004]

δύσκολοι καιροί για πρίγκηπες.

δύσκολο το 2004 για να παίξεις brit-rock.

πολλοί στην μέση, το ιντερνέτ έχει αρχίσει και παίρνει τα πάνω του,

και δώσε πόνο, ένας χαμός.

αυτό που θα έπρεπε να είναι σήμερα οι muse, 

μία εξέλιξη του ok computer, 

ίσως ένας επίσης πολύ δυνατός δίσκος, άλλης δεκαετίας όμως, αν θέλετε.

(alternative rock/indie)

brand new - the devil and god are raging inside me [2006]

σύνθεση. απόδοση.

ένας τύπος γεμάτος οργή παίρνει το μικρόφωνο,

και παραδίδει μαθήματα.

Take all that you have,
And turn it into something you were missing

if somebody threw that brick and shattered all your plans.

(emo/rock/alternative/indie)

danger mouse & daniele luppi - rome [2011]

βλέπεις danger mouse. τι περιμένεις;

hip hop, κάτι ηλεκτρονικό, κάτι άλλο.

αυτό ανήκει στο κάτι άλλο. 

daniele luppi, και επίσης φωνητικά από jack white και norah jones.

λίγο garage, λίγη jazz, λίγη ηλεκτρονική και λίγο soundtrack.

κάτι καινούριο, κάτι διαφορετικό. κάτι άλλο.

η παραγωγή ξεβουλώνει αυτιά. αυτά. τώρα, αν όχι. 

(indie/alternative/western/psychedelic rock/αντεγεια)

the decemberists - the hazards of love [2009]

το δηλώνω ανοιχτά, 

δεν έχω καμία αδυναμία σε concept δίσκους.

μέχρι που άκουσα αυτήν την ιστορία.

κάτι σαν τους smiths, αλλά λίγο πιο ηλεκτρικό, όχι τόσο ευαίσθητο.

οι αλλαγές στην φωνή του, οι αλλαγές τονικότητας στν κιθάρα,

τα γυναικεία φωνητικά, η παραγωγή. όλα.

πριν τους πεις φλώρους, 

ο αμερικάνος τραγουδιστής παίζει και μπουζούκι,

και ένας από τους παίκτες έγχορδων στην μπάντα είναι ο παραγωγός των red fang. adios.

doomriders - darkness come alive [2009]

supergroup? ίσως.

πολλά έχουμε δει, ελάχιστα έλεγαν κάτι.

εδώ έχουμε ένα από τα καλά, από τα δικά μας τα ωραία.

μέλη από converge/cave in, και ένας ήχος που θυμίζει thin lizzy και entombed.

και όλα αυτά μας αρέσουν.

(hardcore/stoner/metal)

have a nice life - deathconsciousness [2008]

λίγο post punk, αλλά με την έννοια joy division meets swans,

λίγο nin, λίγο απ'όλα.

για αυτόν τον δίσκο έγινε αρχικά η συζήτηση.

ναι είναι τόσο καλός. βασικά, είναι λίγο καλύτερος.

αν κατάλαβα καλά, φέτος επιστρέφουν. 

δεν το βρίσκεις εύκολα, ούτε στο ιντερνέτ πλέον.

επίσης εξαιρετικό εξώφυλλο και το re-issue του 2009..

(shoegaze/post rock/drone/experimental/ambient)

i love you but i've chosen darkness - fear is on our side [2006]

τι εξώφυλλο θεέ. 

αυτό που καταλαβαίνεις από τον τίτλο.

του συγκροτήματος. του δίσκου.

του μοναδικού δίσκου. όπως πρέπει.

δεν θέλουμε άλλο, αυτό το έπος πρέπει να μείνει έτσι.

ολόκληρο, αλλά μόνο..

(post punk/indie/post rock/alternative)

moonspell - the antidote [2003]

ιδανικό. οι σωστές αναλογίες.

απλωτό εκεί που πρέπει, κλειστό και απότομο όταν χρειάζεται.

τόσο μακριά από το metal, αλλά και τόσο κοντά..

οι στίχοι, όπως πάντα, ποιητικοί (αγαπημένος ο δικός μας καζαντζάκης άλλωστε),

η μουσική φρέσκια αλλά και μαύρη. i look outside and it's lunar still.
κάθαρση. πραγματικό καταφύγιο το άκουσμα του..

(gothic-doom-black metal)

*shels - sea of the dying dhow [2007]

mahumodo. αν ξέρεις, καταλαβαίνεις.

έσπασαν κάποτε, και έφτιαξαν τους *shels και τους devil sold his soul.

μόνο ύμνοι, μόνο κορυφώσεις, όπως κανείς δεν πραγματοποίησε.

πολλοί προσπάθησαν αλλά κανείς δεν το πήγε εκεί.

το τερμάτισαν. αν δεν ξέρεις, δοκιμάζεις άφοβα.

σπάει τον χωροχρόνο, δεν καταλαβαίνεις πως/πότε περνάει η ώρα..

(post rock/post metal/experimental/sludge/progressive)

thrice - vheissu [2005]

αυτό με ζόρισε πολύ.

post hardcore κάποτε, αλλά καμία σχέση.

πειραματίστηκαν, δεν ακολούθησαν κανένα σίγουρο δρόμο.

είναι ωραία αυτά τα μεταβατικά album τελικά.

κάποια τα καταλαβαίνεις εύκολα, κάποια δύσκολα.

αυτό ανήκει και στις δύο κατηγορίες..

(post hardcore/rock/emo/punk)

torche - meanderthal [2008]

καλά, πως τολμάω να βάζω δίσκο που πήρε 8,2 στο pitchfork εδω;;

καλή ερώτηση, αλλά μία πιο καλή ερώτηση θα ήταν,

γιατί έψαξα αυτό το album να δω τι βαθμολογία πήρε στο pitchfork.

γενικότερα, την θεωρώ πολύ αδικημένη μπάντα,

στα δικά μας τα λημέρια τουλάχιστον δεν την παίζουν έξω στο πάρκο.

αν σε ψήσουν τα tags, πες μου γιατί δεν το είχες δοκιμάσει ήδη. αλήθεια.

(sludge/stoner/doom)

(έχω και δωράκι)

songs of townes van zandt [2013]

πολλοί και διάφοροι συμμετέχουν εδώ.

δεν είμαι τρελός φαν αυτού του είδους μουσικής (folk/country/americana),

αλλά αυτό που έχει ο δίσκος είναι μοναδικό.

ουσία και συναίσθημα, παιγμένα από τους δικούς μας σύγχρονους,

αλλά σε κάτι oldschool. και προφανώς είναι καλό..

φτάνοντας στο τέλος,

θα ήθελα να επισημάνω το υποκειμενικό του όλου θέματος.

το οποίο προφανώς πάντα ισχύει εδώ,

αλλά τώρα είχα την ανάγκη να το αναφέρω ξανά.

δεν αναφέρθηκα σε καλούς δίσκους,

δεν είδα πωλήσεις, δεν είδα charts,

απλά ανέφερα την δική μου εμπειρία,

αυτά που βλέπω εδώ και καιρό,
οπότε οι χρονολογίες πιστεύω είναι οι ανάλογες.

πολύ ωραία ιδέα μου έδωσες πάντως.

θα είναι κάτι ωραίο να το βλέπω,

(θα) είναι κάτι ουσιαστικό.

την αγάπη σας,
στην ορχήστρα μας.