thrust/ahead

tool, at the gates, dillinger, amenra,
και τώρα ήρθε η ώρα να ολοκληρωθεί η μούτζα,
με μάλλον το πιο αγαπημένο από όλα αυτά,
μάλλον το πιο απωθυμένο,
αυτό που πάντα έλειπε.

δεν έχω ξανανιώσει τέτοια προσμονή,
και πριν το live, αλλά και κατά την διάρκεια,
εδώ τραγουδάνε οι ghost τι να λέμε,
τέτοια γκρίνια,
γενικότερα, βγήκαν πολλά στοιχεία που σπάνια τα εμφανίζω.

και όλα άξιζαν, όλα ήταν τόσο σωστά,
που έκαναν αυτό το ταξίδι επικίνδυνα καλό.
ευτυχώς υπήρχαν και κάποιες στιγμές "επιστροφής στην πραγματικότητα",
αλλά τίποτα δεν κατάφερε να επισκιάσει αυτό που έζησα/ζήσαμε την δευτέρα.

ίσως φταίει η τεράστια αναμονή,
ίσως η καλή παρέα, ίσως το μέρος,
μα δεν μπορώ να ξεχάσω το συναίσθημα να βλέπεις τους deftones στα 5-10 μέτρα,
να μπαίνουν με diamond eyes, περνώντας την χαλαρή εισαγωγή-
μπαίνοντας κυριολεκτικά με τον αγκώνα στα μούτρα (σου),
μη αφήνοντας δεύτερη επιλογή, ξαφνικά όλα είναι μονόδρομος,
ξαφνικά όλα είναι λιγότερο σημαντικά,
καθώς μετατρέπεις τις ήδη υπάρχουσες εικόνες/στιγμές προσωπικής ακρόασης,
σε κάτι άλλο, κάτι τεράστιο, κάτι που ήδη το μοιράζεσαι.

αυτός είναι ο ορισμός μίας καλής συναυλίας αν θέλετε,
καλός ήχος (που εδώ ήταν εξαιρετικός),
καλή ατμόσφαιρα (μέχρι και οι γκόμενες σπρώχναν, μπράβο),
και ένα συγκρότημα να διαλύει τις αποστάσεις με το κοινό,
είτε κυριολεκτικές, είτε μεταφορικές.
έχω την εντύπωση ότι ο chino το γούσταρε όσο εμείς,
όλοι είμασταν σε άλλη διάσταση.

έπαιζε κάποιους στίχους σε άλλους χρόνους,
κάποιους δεν τους τραγουδούσε,
και όλοι νομίζω καταλάβαμε τι έκανε (στιχουργικά) στα τελευταία τραγούδια.
αν δεν καταλάβαμε....

ναι, δεν έπαιξαν:
beauty school/sextape/rickets/mascara/royal/prince/gauze/minerva/
when girls../hole in the earth/kimdracula/knife prty/elite/back to school,
αλλά ρε φίλε δες τι έπαιξαν. όχι δες.

απίστευτοι, με τέτοια ενέργεια που δάγκωνε και 20χρονα,
και στιγμές που σήκωναν τις τρίχες στην πλάτη (σου),
digital bath και change όποιος δεν τις ένιωσε στην σπονδυλική του στήλη,
ας πάει να ψαχτεί λίγο, μάλλον προτιμάει παντελίδη.

κομβικό σημείο οι συγκεκριμένοι,
πάντα ήταν ένας εύκολος τρόπος να ανακαλύψεις τους περίεργους,
και ακόμα και έτσι, αυτό συνέβη.

επίσης, να αναφέρω τα δεδομένα περί ικανότητας,
και να τονίσω, ξανά, την ανωτερότητα του abe,
δεν έχει εμφανιστεί ΠΟΤΕ τέτοιος drummer με τέτοια ενέργεια.
χωρίς να κουράζει, παίζει μουσική για την μπάντα,
όχι για να σε κάνει να γυρίσεις να τον κοιτάξεις,
αλλά αν το κάνεις, έστω κατά τύχη, θα σηκώνεις το σαγόνι από τα τσιμέντα.

είμαι ακόμα σε κατάσταση σοκ, δεν έχω συνέλθει,
ακόμα είμαι στην αθήνα,
ακόμα βάζω την setlist στα ακουστικά,
ακόμα είναι βράδυ και σπρώχνω τον μπροστινό μου γκαρίζοντας τους στίχους.

αυτό το rosemary τι έποc ήταν γαμώτοκέρατο

that night we felt like more ρε πούστη.
ευχαριστούμε.

20+1+4

καλώς το '14, καλώς το, 3-0

πέρασε ήδη το μισό με λέει το ημερολόγιο,
και με την ευκαιρία της παροχής ιντερνέτ,
τι καλύτερο, τι πιο σωστό, να κάνω μια σούμα,
αφού ήδη έχω αρχίσει να μαζεύω ακροάσεις..

θα ακολουθήσω την παράδοση,
που ο ίδιος θέσπισα για πρώτη φορά ένα χρόνο πριν λοιπόν,
με περισσότερους δίσκους (;;) φέτος.

so, gema

no.1 αρτέμης

(ο αέρας/η βροχή/η ντουλάπα/το άγαλμα/κόκκινο κασκόλ)

first aid kit - stay gold

πολύ φρέσκο το συγκεκριμένο, συνέχεια του εξαιρετικού lion's roar,
εδώ συνεχίζουν σε αυτό το indie-folk, και το κάνουν να φαίνεται τόσο εύκολο,
σε βαθμό που σε κάνει να αναρωτιέσαι γιατί δεν είναι πιο γνωστές. σουηδία λέμε.

ray lamontagne - supernova

εξαιρετικός δίσκος, με μοναδική φωνή, είναι κρίμα να απομονώσεις τραγούδι,
και ήδη φαίνεται να έχει πάρει τα πάνω του, 
νομίζω θα ξαναμιλήσουμε για το(ν) συγκεκριμένο.

mark lanegan - has god seen my shadow?

τίποτα δεν είναι τυχαίο με τον συγκεκριμένο,
φαίνεται πως οργάνωνε το έγκλημα εδώ και πολλά χρόνια.
πάρα πολλές κυκλοφορίες τον τελευταίο καιρό,
χωρίς να χάνει σε ποιότητα, ακόμα και εδώ.
είναι μεγάλος, τι να κάνουμε..

electric litany - enduring days you will overcome

ουάου. τι έγραψαν πάλι/πως έγινε αυτό/πόση μπάλα ξέρουν, και λοιπά κοινότυπα.
(δεν ξέρω αν συμφωνώ με την ξεκάθαρη πολιτικοποίησή τους, προφανώς και είμαι μαζί τους, αλλά είναι κρίμα να βάζεις ολόκληρες πόλεις στο ίδιο τσουβάλι.)
οι επιρροές τους φωνάζουν από μακριά, χωρίς να χάνουν την ταυτότητα τους,
που με αυτήν την κίνηση είναι να αναρωτιέσαι αν όντως θέλουν να έχουν μία. θέλω.

ema - the future's void

εδώ είσαι. μου πήρε τα μυαλά με το προηγούμενο, 
και εδώ απλά συνεχίζει να με εντυπωσιάζει.
δεν ξέρω αν θα λάβει την αναγνώριση που έλαβε το προηγούμενο, 
προσωπικά τρελαίνομαι με αυτό το όλο noise θέμα που καλύπτει την pop αισθητική της. 
όχι για όλους, όχι και για λίγους ταυτόχρονα.

warpaint - warpaint

η πρώτη αγάπη για το 2014, αν θυμάμαι καλά. shoegaze κιθάρες, post-punk αίσθηση, και κάτι φωνητικά που θα κάνουν βόλτες σε μια γωνία του μυαλού σου. αν γουστάρεις ατμόσφαιρα, δοκίμασε, μία ακρόαση θα σε πείσει.

la sera - hour of the dawn

vivian girls?? το'χουμε;; έχει νεύρο, παίζει σε πολλά μπαράκια, και είναι ότι πρέπει, γιατί έχει την σωστή αναλογία νεύρου με χαλαρότητας. πολύ καλές συνθέσεις, πολύ καλή φωνή,
το φετινό soundtrack για απογευματινό καφέ.









no.2 δεν το έβλεπα
(αλλά ήρθε όπως έπρεπε)

damon albarn - everyday robots

όπως είπα, ίσως μου λείπουν οι gorillaz. όπως και να έχει, μιλάμε για έναν δουλεμένο δίσκο,
με πολλές καλές στιγμές, και ο τύπος είναι τόσο καλός, 
που μπορεί να θυμίσει 90's-00's για πλάκα,
και σε αυτό ευτυχώς ακόμα δεν έχουμε γιατρειά.

september girls - crossing the sea

καλησπερίζουμε την ιρλανδία στην παρέα μας, και ένα εξαιρετικό εξώφυλλο,
και χαιρόμαστε ιδιαίτερα για αυτό το garage που είναι κάπως φιλικό προς τα αυτιά μας,
και παρόλα αυτά καταφέρνει να κρατήσει μία σοβαρότητα. 
ροκάρουν τα κορίτσια, και το κάνουν καλά.

marissa nadler - july

δεν κάνει να μιλάμε πολύ για την αποπάνω, 
πάρα πολλοί άνθρωποι θα ήθελαν να έχουν γράψει αυτόν τον δίσκο, 
ναι είναι τόσο καλός. 
απίστευτη ωριμότητα, απίστευτη αρμονία, ταξίδι κανονικό. 
πάρε τους στίχους στο χέρι, και βάλτο να παίξει. 
όσο πιο βράδυ, τόσο καλύτερα.

imelda may - tribal

εντάξει ξέρουμε ότι είναι καλή. 
απλά εδώ έπαιξε πολύ σωστά (για μένα) με τις ταχύτητες και την ηλεκτρική κιθάρα. 
ροκεντρόλ από τα παλία, αλλά με σύγχρονη παραγωγή. 
κάτι θα ήξερε αυτός ο costello..

bruce springsteen - high hopes

γλέντι με τον παππού. 
έπρεπε να το βγάλει εδώ και καιρό αυτό, είναι κρίμα αυτά τα κομμάτια,
αυτές οι εκδόσεις τους, να μην έχουν δισκογραφηθεί. 
δεν το περίμενα τόσο καλό, για αυτό βρίσκεται εδώ, επειδή είναι όπως πρέπει. 
δείχνει τον δρόμο, ξανά, και όποιος θέλει ακολουθεί.

foxes - glorious

πάρτο και το ξεκάρφωτο indie pop στο κεφάλι τώρα. 
έχει την αύρα της florence, αλλά είναι προφανώς πιο ανάλαφρη. 
έλα, μην γκρινιάζεις, καλοκαίρι έρχεται, θα χαμογελάς παραπάνω, παραδέξου το.
ε, αυτό θα παίζει από πίσω.

venetian snares - my love is a bulldozer

δεν ξέρω γιατί, ακόμα. μου ακούστηκε τόσο ανθρώπινο, μέσα στον όλο χαμό,
που κάθησα και το ξαναάκουσα μήπως έκανα λάθος. κάτι σαν aphex twin με mr.scruff, προφανώς με την καλή έννοια. ε ναι.







no.3 βούλγκαρ
(ξέρεις τι λέει μετά)

vallenfyre - splinters

(γεμίσαμε εξωφυλλάρες φέτος λέμε)
προφανώς και με είχε αρέσει το προηγούμενο, οπότε ξεκινάω να ακούσω και αυτό, περιμένοντας πολλά. και μου κάθεται επικίνδυνα καλά. και μετά διαβάζω ότι ο ballou έκανε την παραγωγή. ακόμα και εδώ μπορεί. άι σιχτίρ πια.

triptykon - melana chasmata

έκλεισε η τριλογία, αυτό ήταν. δεν ήταν εύκολο, 
προσωπικά δεν ήξερα καν αν θα φτάσουμε ως εδώ,
αλλά ευτυχώς τα πράγματα έγιναν όπως έπρεπε. 
χαίρομαι που η μουσική που γουστάρω έχει μέσα της τέτοιους ανθρώπους,
τέτοιους χαρακτήρες, με τόση αγάπη για την μουσική. 
πάντα έβλεπε μπροστά, και εδώ το κάνει σημαία.

eyehategod - eyehategod

πολλά χρόνια απουσίας, μεγάλη επιστροφή. το πηγαίνουν κάπως ακίνδυνα, αλλά είναι τέτοια τα μεγέθη, οι μνήμες, που είναι αρκετά. όλα είναι εδώ όπως τα θυμάσαι, ίσως λίγο πιο γυαλισμένα, αλλά αυτό δεν μας πειράζει ε;;

killer be killed - killer be killed

το εξώφυλλο δεν με προδιαθέτει θετικά, η έννοια supergroup σπάνια έβγαλε τα λεφτά της (shrinebuilder κανείς;), αλλά έκανα λάθος. μάλλον όλοι αυτοί ήθελαν να παίξουν αυτό που ήθελαν, και πραγματικά το αποτέλεσμα είναι εξαιρετικό. το βαρύ και ασήκωτο των πρώιμων mastodon, το flat του cavalera, το υπερgroove των dillinger και ο drummer της miley cyrus. δικαίωση. άντε γεια.

twilight - iii:beneath trident's tomb

supergroup. και πολλές αλλαγές. αμερικάνικο black με λέει. και διαβάζω ότι η καινούρια προσθήκη ακούει στο όνομα thurston moore. είναι κάπως αντισυμβατικό που ταίριαξε τόσο καλά σε αυτό το project, αλλά από την άλλη..

young and in the way - when life comes to death

το περίμενα πολύ αυτό. και με δικαίωσε, το φετινό μου all pigs must die. τόσο νεύρο, τόση μανία, δεν περιγράφεται με λέξεις. blackened crust λέει. επίσης έχουν και έναν από τους ασχημότερους frontman ever. και μάλλον το πιο γαμάτο logo. ναι.






no.4 she came to me
(at night) 

kandle - in flames

ατμόσφαιρα. περίεργα peak κατά την διάρκεια της ακρόασης, και ένα συνολικό αποτέλεσμα αντάξιο μίας πρώτης δουλειάς. να δούμε.

sunn o))) & ulver - terrestrials

αυτές είναι συνεργασίες. έτσι πρέπει να γίνονται. 
σίγουρα δεν έχουν αυτό το "ιερό-απάτητο" που κουβαλάνε οι Sunn O))), 
είναι αρκετά πιο φιλικό για τον ακροατή. 
ίσως να φταίνε οι νορβηγοί, από την άλλη βέβαια, 
έχουν και αυτοί κάτι σαλταρισμένες στιγμές αλήθειας. με άρεσε. 

swans - to be kind

εδώ δεν ξέρω. μας κάνει πλάκα ο παππούς με το καπέλο. έχει βρει τον τρόπο να μεταφράζει το σκοτάδι σε λέξεις και ήχους. ίσως ανώτερο από το seer. μεγάλη κουβέντα λέω, αλλά την πρώτη που έβαλα να ακούσω τον 2ωρο δίσκο, τον άκουσα 3 φορές στα καπάκια. μετράμε ήδη ανάποδα για τον δεκέμβριο..

crosses - crosses

αυτό είναι. ναι. όλα όπως πρέπει. οι στίχοι, η φωνή, η παραγωγή. αγαπάμε chino, αλλά δεν περίμενα κάτι τόσο κοντά στα γούστα μου. πραγματικά έχω χάσει την μπάλα με τον αριθμό ακροάσεων, ο φετινός αγαπημένος, όπως όλα δείχνουν. ok, έχουμε ακόμα, αλλά δεν ξέρω τι πρέπει να γίνει για να αλλάξει αυτό. splitάκι deftones με entombed ίσως..





η χρονιά γενικότερα πάει πολύ δυνατά πάντως, 
πολλές κυκλοφορίες, 
και έχουμε αρκετά να περιμένουμε.

τώρα που έχω και ιντερνέτ, ποιός με πιάνει..

long time

Μια νύχτα πήρα την ομορφιά στα γόνατά μου,
και την βρήκα πικρή, και την βλαστήμησα.

Οπλίστηκα ενάντια στην δικαιοσύνη,
δραπέτευσα.

Μάγισσες,
Μιζέρια,
Μίσος.

Εσείς Θα διαφυλάξετε τον θησαυρό μου.

Κατόρθωσα να σβήσω από τα λογικά μου
κάθε ελπίδα ανθρώπινη.

Με ύπουλο σάλτο,
χίμηξα σαν θηρίο πάνω σε όλες τις χαρές σας,
να τις κατασπαράξω.

Επικαλέστηκα τους δήμιους,
να αναγκάσω πεθαίνοντας τα κοντάκια των όπλων τους.

Επικαλέστηκα κάθε οργή και μάστιγα, να πνιγώ στο αίμα, στη άμμο,
η απόγνωση ήταν ο θεός μου.

Κυλίστηκα στην λάσπη,
στέγνωσα στον αέρα του εγκλήματος,
ξεγέλασα την τρέλα..

Και η άνοιξη μου πρόσφερε..
το φευγαλέο γέλιο του ηλίθιου.

το βλέπω από μακριά που έρχεται,
και το καλωσορίζω.

σαν να ξεχνάω ότι το φοβάμαι.

σαν να το παίζω ανώτερος,
σαν να κλείνω τα μάτια μου, ενώ το αγκαλιάζω.

αυτή η ιστορία όμως ίσως να μην έχει τέλος,
ίσως να επαναλαμβάνεται,
αυτό που λέμε συχνότητα, κάπως έτσι.

έχουν γίνει τόσα πολλά από τότε,
τόσα και τόσα,
αλλά δεν θα μπορούσα να ξεχάσω εκείνο τον ιούνιο.

εκεί που είχε αρχίσει κάπως άσχημα,
ήρθε το τέλος, κάπου προς το τέλος,
και έχω να θυμάμαι σήμερις πολλά και διάφορα.

δεν ξέρω αν θα πρέπει να χαίρομαι για όλα αυτά,
που πέρασαν-και ακόμα κρατάω,
ή αν θα πρέπει να με πάρει από κάτω,
για την τύχη που (δεν) κουβαλάω.

μου είπαν σήμερα ότι μάλλον είμαι δυνατός,
και αλήθεια γέλασα, γιατί αυτό δεν είναι δύναμη.

σίγουρα ξεκινάει από την αδυναμία, σίγουρα,
οπότε η λέξη δύναμη μάλλον δεν μπορεί να χαρακτηρίσει αυτήν την κατάσταση.

επιβίωση ίσως είναι πιο ταιριαστή λέξη,
κυνισμός επίσης, μα όχι δύναμη.

δεν γίνεται να δείξεις δύναμη στην αδυναμία,
πόνο στην ευαισθησία,
και κάποιο τρίτο επιχείρημα,
επειδή με είπαν πως είναι και γαμώ να έχεις 3 ατάκες.

δεν μοιράζομαι τον πόνο μου επειδή είναι cool η μελαγχολία,
σίγουρα δεν το κάνω επειδή κάποιοι με είπατε ότι σας αρέσει.

μοιράζομαι,
επειδή έτυχε να δω τις πληγές μου,
και να χαμογελάσω, να αναπολήσω,
όχι να περηφανευτώ, όχι να νοσταλγήσω.

σήμερα μοιράζομαι επειδή πήρα το δικό μου βραβείο.

σήμερα έκλεισα ένα χρόνο, και πήρα το δικό μου νόμισμα,
από τους ανάλογους ΑΑ.

το όνομά μου είναι Αριστείδης,
και σήμερα κλείνω ένα χρόνο καθαρός.

πολλούς άφησα πίσω,
πολλά άλλαξαν,
πολλοί εκφράστηκαν,
ευτυχώς χωρίς λόγια, αλλά με πράξεις,
και μόνο χαρούμενος μπορώ να είμαι για αυτό.

αν το θέμα είναι που πάμε πάντως, θα σε πω.
στο αεροδρόμιο πάμε.
(για δυνατούς λύτες, και εσένα)

έσκασε η φούσκα πέρυσι,
μία φούσκα που με προστάτευε από πολλά,
σίγουρα από τον πόνο,
αλλά το σημαντικότερο ήταν η προστασία που με παρείχε από την πραγματικότητα.

τώρα είναι πιο αληθινά,
τώρα είναι η αληθινή εμπειρία,
τώρα βλέπω τι παίζει..

θα ήταν κρίμα να δίνω υπερβολική σημασία στο παρελθόν,
να φοβάμαι το μέλλον,
θα ήταν κρίμα για το παρόν.

παίξε όπως θέλεις με το παρακάτω ρήμα,
το νόημα είναι το ίδιο όμως.

σκότωσα πολλούς τον τελευταίο καιρό,
αλλά και όλοι αυτοί, σκότωσαν και εμένα.

αλλά εντάξει, στο αεροδρόμιο πάμε.

hannibal VS true detective

καλωσήρθες άνοιξη,

καλώς σε βρήκαμε πάλι,

μαζί έφερες τον ήλιο, τα χρώματα,

τις παλιές αγαπημένες συνήθειες,

τον υπερ-βραδυνό καφέ.

δεν έχω απορία σήμερα,

μία απλή επισήμανση ήρθα να κάνω.

ελάχιστες ημέρες πριν,

πήρα μέρος σε ένα απίστευτο project (ευχαριστώ ξανά),

για την σειρά true detective,

μπορείτε να το δείτε εδώ

εδώ λέμε

8 άνθρωποι ανέπτυξαν, όπως έβλεπαν σωστό,

την ιστορία του true detective,

με την λογική αντιστοίχηση του επεισοδίου ανά κείμενο,

συγκριτικά με την μουσική.

έχει πολύ ενδιαφέρον, να τα διαβάσετε, 

εγώ τουλάχιστον, γούσταρα.

μιλήσαμε για τις σειρές,

την μουσική,

και είχε πολύ πλάκα, πως ο καθένας μας έβγαλε υποσυνείδητα τον εαυτό του,

ο καθένας έγραψε για το δικό του αναμενόμενο,

καμία έκπληξη, χωρίς να χάνει από ποιότητα βέβαια.

ναι, ήταν πολύ καλή σειρά,

ήταν το κάτι διαφορετικό.

όπως φαντάζεσαι βέβαια, δεν ήρθα για αυτό εδώ.

ήρθα για να διορθώσω μία αδικία,

έτσι την βλέπω εδώ και λίγες ημέρες δηλαδή.

είναι σκοτεινή σειρά το true detective.

έχει υπόβαθρο. σε πάει βόλτα για πλάκα,

και σε γυρνάει σπίτι, επειδή μπορεί. ναι.

μην ξεχάσω, έχει και ωραία κέρατα.

αυτό ακριβώς.

είχε κέρατα, και είναι νεκρή.

μα ποιό άρρωστο μυαλό θα έκανε κάτι τέτοιο...;;;

ποιό άραγε...

ok, ίσως έτυχε.

τα κέρατα ήταν η πρώτη συσχέτιση,
αυτό άρχισε το ταξίδι μου,
ασχέτως αν δεν είναι αυτό ακριβώς, το ένα με το άλλο.

για να αυτοπαγιδευτώ (δεν την χορταίνω αυτήν την λέξη),

δεν θα συγκρίνω κάτι με κάτι άλλο.

μίλησα για αδικία, και θέλω απλά να εκφράσω την άποψή μου.

προφανώς και είχε κάτι χειμωνιάτικο το TD,

αλλά νομίζω ότι πήρε πολύ hype, όχι αδικαιολόγητα,

αλλά μην ξεχνάμε όλα τα υπόλοιπα.

hannibal κυρίες και κύριοι.

ωραίοι οι μονόλογοι, ωραίοι οι περίεργοι χαρακτήρες,

αλλά εδώ ευτυχώς μιλάμε για την μητέρα των μαχών.

η κλασική ιστορία του κ.Lecter,

όπως λέει το βιβλίο, που τοποθετείται αρκετά πίσω, χρονικά μιλώντας.

δεν είναι καν στην μέση η δεύτερη season,

και όμως έχει ανεβάσει την πλοκή της σε άλλα επίπεδα,

προφανώς θα το παίξουν πιο σοβαρά φέτος το παιχνίδι.

εξαιρετική η πρώτη season, έπαιξε αρκετά ακίνδυνα βέβαια,

βασίστηκε αρκετά στην έννοια της περιπέτειας,

όχι φέτος όμως.

this time it's personal,

που λέει και μία ωραία ατάκα,

και αυτό ακριβώς βλέπουμε.

εμβαθύνει σε όλους τους χαρακτήρες, 

χωρίς να κουράζει, χωρίς να σε κάνει να στρέφεις αλλού το βλέμμα,

μπαίνεις βαθιά στην ψυχοσύνθεση του ήρωα,

βλέπεις ό,τι βλέπει, αισθάνεσαι ό,τι αισθάνεται,

κάνεις μαζί του ψυχανάλυση, 

χωρίς συμβιβασμούς, η μαυρίλα είναι εκεί μπροστά,

και το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να πας με το ρεύμα,

θα βρει τρόπο να μπει και σε εσένα μέσα,

είναι θέμα χρόνου.

εδώ να αναφέρω, ξανά, κάτι προσωπικό,

αλλά με έχει αφήσει άναυδο η ερμηνεία αυτού του ανθρώπου.

ανταποκρίνεται εξαιρετικά, μέχρι στιγμής,

σε έναν ρόλο που 99%,

θα έλεγες ότι θα σε κάνει να θυμηθείς τον τεράστιο Anthony Hopkins.

όχι, δεν θα σε ξενερώσει,

όχι δεν θα σε κάνει να δεις ξανά την σιωπή των αμνών.

δυστυχώς πλέον έχουμε δει πολλά remake, μεγάλων ταινιών,

που μόνο θλίψη και οργή μας προκάλεσαν,

δεν έχουμε να κάνουμε με κάτι τέτοιο εδώ, ευτυχώς.

απόλυτος σεβασμός στην ιστορία,

αλλά όχι ο ακίνδυνος, 

προσθέτουμε στοιχεία, αλλά κρατάμε το νόημα ρε αρτέμη.

χαμός απο συμβολισμούς,

αλλαγές στην πλοκή εκεί που πρέπει,

γενικά, όλα αυτά που θα σε κρατήσουν εκεί.

το είχα αναφέρει ένα χρόνο πριν μήτσο (είχες απόλυτο δίκιο για την σειρά όπως βλέπεις),

ότι τον είχα λιώσει τον δόκτωρ, 

και σήμερα έρχομαι ξανά εδώ να προσκυνήσω.

δεν είναι θέμα ποιός την έχει πιο μεγάλη,

απλα θεωρώ αδικαιολόγητη την διαφορά ενός ολόκληρου βαθμού,

στο imdb, και είπα να το κάνω ζήτημα..

για να ξεκαθαρίζω λίγο το τοπίο,

το hannibal με χτύπησε κάτω από την ζώνη,

ιδιαίτερα τα πρώτα επεισόδια της τρέχουσας season.

δεν είναι απλά μία μαυρίλα,

δεν είναι απλά μία σκοτοδίνη,

δεν είναι απλά μία ανικανότητα για το τι είναι πραγματικό (και τι όχι),

είναι αυτό που σε βάζει μέσα,

και παίζεις εσύ μπάλα.

πριν από πολύ καιρό,

είχα διαβάσει μία ατάκα,

και είχα κάποιες ενστάσεις.

έλεγε ότι οι άντρες με μούσια είναι οι κακοί,

αυτούς πρέπει να φοβάσαι, και κάπως έτσι, το έπιασες το νόημα νομίζω.

στο τέλος έλεγε "ανέφερε έναν άντρα που ήταν κακός, και ξυριζόταν κόντρα."

πέτα και τα σκουπίδια φεύγοντας

η κακία, το σκοτάδι,

η υπέρ του δέοντος αγάπη για κάτι, για ό,τι, η ομορφιά, η ένταση,

πάντα όλα φαινόταν στα μάτια.

δεν είναι εμφάνιση,

δεν είναι τα ρούχα,

δεν είναι η σωματική δύναμη.

πάντα, όλα αυτά, κρύβονται στο βλέμμα.

πάντα το κόλπο ήταν στα μάτια.

ο νέος hannibal lecter,

αυτόν πιο πάνω αντικαθιστά εξαιρετικά, όχι ισάξια,

δεν είναι κάτι που είναι εφικτό νομίζω,

αλλά δεν θα σε κάνει να αναπολήσεις κάτι άλλο,

και αυτό είναι μία τεράστια, και σπάνια νίκη.

και στην τελική, 

αν ο rust έμπαινε σε φασαρία με αυτόν,

νομίζω όλοι ξέρουμε την κατάληξη.

κάποιος θα έφευγε χορτάτος.


(Υ.Γ. έρχονται οι deftones)

αλλά.. γιατί όχι...;;

έτσι απλά έρχονται οι εξαιρετικές ιδέες.

δεν βγαίνουν από το κεφάλι σου,

κάνουν βόλτες συνεχώς,

και σήμερα, αφού δεν με πιάνει ο ύπνος,

είπα να τις βγάλω.

ένας δίσκος που ανέφερε ένας φίλος,

και σχολίασε ένας άλλος φίλος με έφεραν εδώ.

κάτι σαν απορία, και όρεξη για το καινούριο,

μουσική που όλοι μας έχουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας,

αλλά δεν την αναφέρουμε συχνά πλέον.

ένας δίσκος που έχεις την εντύπωση ότι φτιάχτηκε για κάτι άλλο, μεγαλύτερο,

αλλά ποτέ δεν έγινε. δεν είναι κακό αυτό.

ίσως να ήταν και σχεδιασμένο να μην πάει μπροστά. 

ίσως και όχι.

θα αναφερθώ σε μουσική της γενιάς μου κυρίως,

όπως θα έχετε ίσως συνηθίσει..

για να μην το κουράζω λοιπόν,

η ατάκα ήταν, περίπου, η παρακάτω

"σκεφτείτε και άλλα τέτοια έπη που δεν τα έχουμε πολυ αναφέρει και ρίχτε τα"

τα σκέφτηκα ρε Ηλία, και τα ρίχνω.

(αλφαβητική η σειρά,

και σε παρενθέσεις θα αναφέρω τα tags της μπάντας,

ανάλογα πάντα με το αντικειμενικό last.fm)

biffy clyro - puzzle [2004]

δύσκολοι καιροί για πρίγκηπες.

δύσκολο το 2004 για να παίξεις brit-rock.

πολλοί στην μέση, το ιντερνέτ έχει αρχίσει και παίρνει τα πάνω του,

και δώσε πόνο, ένας χαμός.

αυτό που θα έπρεπε να είναι σήμερα οι muse, 

μία εξέλιξη του ok computer, 

ίσως ένας επίσης πολύ δυνατός δίσκος, άλλης δεκαετίας όμως, αν θέλετε.

(alternative rock/indie)

brand new - the devil and god are raging inside me [2006]

σύνθεση. απόδοση.

ένας τύπος γεμάτος οργή παίρνει το μικρόφωνο,

και παραδίδει μαθήματα.

Take all that you have,
And turn it into something you were missing

if somebody threw that brick and shattered all your plans.

(emo/rock/alternative/indie)

danger mouse & daniele luppi - rome [2011]

βλέπεις danger mouse. τι περιμένεις;

hip hop, κάτι ηλεκτρονικό, κάτι άλλο.

αυτό ανήκει στο κάτι άλλο. 

daniele luppi, και επίσης φωνητικά από jack white και norah jones.

λίγο garage, λίγη jazz, λίγη ηλεκτρονική και λίγο soundtrack.

κάτι καινούριο, κάτι διαφορετικό. κάτι άλλο.

η παραγωγή ξεβουλώνει αυτιά. αυτά. τώρα, αν όχι. 

(indie/alternative/western/psychedelic rock/αντεγεια)

the decemberists - the hazards of love [2009]

το δηλώνω ανοιχτά, 

δεν έχω καμία αδυναμία σε concept δίσκους.

μέχρι που άκουσα αυτήν την ιστορία.

κάτι σαν τους smiths, αλλά λίγο πιο ηλεκτρικό, όχι τόσο ευαίσθητο.

οι αλλαγές στην φωνή του, οι αλλαγές τονικότητας στν κιθάρα,

τα γυναικεία φωνητικά, η παραγωγή. όλα.

πριν τους πεις φλώρους, 

ο αμερικάνος τραγουδιστής παίζει και μπουζούκι,

και ένας από τους παίκτες έγχορδων στην μπάντα είναι ο παραγωγός των red fang. adios.

doomriders - darkness come alive [2009]

supergroup? ίσως.

πολλά έχουμε δει, ελάχιστα έλεγαν κάτι.

εδώ έχουμε ένα από τα καλά, από τα δικά μας τα ωραία.

μέλη από converge/cave in, και ένας ήχος που θυμίζει thin lizzy και entombed.

και όλα αυτά μας αρέσουν.

(hardcore/stoner/metal)

have a nice life - deathconsciousness [2008]

λίγο post punk, αλλά με την έννοια joy division meets swans,

λίγο nin, λίγο απ'όλα.

για αυτόν τον δίσκο έγινε αρχικά η συζήτηση.

ναι είναι τόσο καλός. βασικά, είναι λίγο καλύτερος.

αν κατάλαβα καλά, φέτος επιστρέφουν. 

δεν το βρίσκεις εύκολα, ούτε στο ιντερνέτ πλέον.

επίσης εξαιρετικό εξώφυλλο και το re-issue του 2009..

(shoegaze/post rock/drone/experimental/ambient)

i love you but i've chosen darkness - fear is on our side [2006]

τι εξώφυλλο θεέ. 

αυτό που καταλαβαίνεις από τον τίτλο.

του συγκροτήματος. του δίσκου.

του μοναδικού δίσκου. όπως πρέπει.

δεν θέλουμε άλλο, αυτό το έπος πρέπει να μείνει έτσι.

ολόκληρο, αλλά μόνο..

(post punk/indie/post rock/alternative)

moonspell - the antidote [2003]

ιδανικό. οι σωστές αναλογίες.

απλωτό εκεί που πρέπει, κλειστό και απότομο όταν χρειάζεται.

τόσο μακριά από το metal, αλλά και τόσο κοντά..

οι στίχοι, όπως πάντα, ποιητικοί (αγαπημένος ο δικός μας καζαντζάκης άλλωστε),

η μουσική φρέσκια αλλά και μαύρη. i look outside and it's lunar still.
κάθαρση. πραγματικό καταφύγιο το άκουσμα του..

(gothic-doom-black metal)

*shels - sea of the dying dhow [2007]

mahumodo. αν ξέρεις, καταλαβαίνεις.

έσπασαν κάποτε, και έφτιαξαν τους *shels και τους devil sold his soul.

μόνο ύμνοι, μόνο κορυφώσεις, όπως κανείς δεν πραγματοποίησε.

πολλοί προσπάθησαν αλλά κανείς δεν το πήγε εκεί.

το τερμάτισαν. αν δεν ξέρεις, δοκιμάζεις άφοβα.

σπάει τον χωροχρόνο, δεν καταλαβαίνεις πως/πότε περνάει η ώρα..

(post rock/post metal/experimental/sludge/progressive)

thrice - vheissu [2005]

αυτό με ζόρισε πολύ.

post hardcore κάποτε, αλλά καμία σχέση.

πειραματίστηκαν, δεν ακολούθησαν κανένα σίγουρο δρόμο.

είναι ωραία αυτά τα μεταβατικά album τελικά.

κάποια τα καταλαβαίνεις εύκολα, κάποια δύσκολα.

αυτό ανήκει και στις δύο κατηγορίες..

(post hardcore/rock/emo/punk)

torche - meanderthal [2008]

καλά, πως τολμάω να βάζω δίσκο που πήρε 8,2 στο pitchfork εδω;;

καλή ερώτηση, αλλά μία πιο καλή ερώτηση θα ήταν,

γιατί έψαξα αυτό το album να δω τι βαθμολογία πήρε στο pitchfork.

γενικότερα, την θεωρώ πολύ αδικημένη μπάντα,

στα δικά μας τα λημέρια τουλάχιστον δεν την παίζουν έξω στο πάρκο.

αν σε ψήσουν τα tags, πες μου γιατί δεν το είχες δοκιμάσει ήδη. αλήθεια.

(sludge/stoner/doom)

(έχω και δωράκι)

songs of townes van zandt [2013]

πολλοί και διάφοροι συμμετέχουν εδώ.

δεν είμαι τρελός φαν αυτού του είδους μουσικής (folk/country/americana),

αλλά αυτό που έχει ο δίσκος είναι μοναδικό.

ουσία και συναίσθημα, παιγμένα από τους δικούς μας σύγχρονους,

αλλά σε κάτι oldschool. και προφανώς είναι καλό..

φτάνοντας στο τέλος,

θα ήθελα να επισημάνω το υποκειμενικό του όλου θέματος.

το οποίο προφανώς πάντα ισχύει εδώ,

αλλά τώρα είχα την ανάγκη να το αναφέρω ξανά.

δεν αναφέρθηκα σε καλούς δίσκους,

δεν είδα πωλήσεις, δεν είδα charts,

απλά ανέφερα την δική μου εμπειρία,

αυτά που βλέπω εδώ και καιρό,
οπότε οι χρονολογίες πιστεύω είναι οι ανάλογες.

πολύ ωραία ιδέα μου έδωσες πάντως.

θα είναι κάτι ωραίο να το βλέπω,

(θα) είναι κάτι ουσιαστικό.

την αγάπη σας,
στην ορχήστρα μας.

lorde (/ˈlɔrd/)

έχω χάσει την μπάλα;
δεν βγάζω άκρη;
που είναι το ροκεντρόλ;

εντάξει, ίσως υπερβάλλω.

αλλά ξαναήρθα εδώ για έναν δίσκο που δεν έχει κιθάρες,
αυτή δεν είναι η ουσία της ροκ άλλωστε;

αν πιάσουμε την σημασία της ροκ,
σε ένα γενικότερο φάσμα,
δεν νομίζω πως είμαι εκτός ουσίας,
αντιθέτως, νομίζω πως είμαι στον πυρήνα,
είμαι μέσα στο μάτι του κυκλώνα.

μία πολύ καλή ερώτηση, και δική μου απορία,
είναι για τις επιλογές των μεγάλων,
springsteen/page/rolling stones κτλ,
τι μουσικές επιλογές θα έκαναν αν ήταν έφηβοι σήμερα.
τι θα έγραφε ο tom waits αν ήταν σήμερα 18?

μία πολύ καλή περίπτωση είναι η εξέλιξη του thom yorke,
το πως έβλεπε την μουσική το 1994, και πως το 2004.
είναι η καλύτερη περίπτωση νομίζω,
καθώς έχει ζήσει και τις κιθαριστικές του ημέρες,
αλλά και τις ηλεκτρονικές,
και έχει αριστεύσει και στις δύο. ξεκάθαρα.
 
ο σημερινός λόγος είναι αυτή η μικρή από την Ν.Ζηλανδία,
αυτή η Ella Marija Lani Yelich O'Connor aka Lorde.
καταγωγή από Ιρλανδία και Κροατία,
μεγαλωμένη σε αυτήν την τόσο ιδιαίτερη μουσικά ήπειρο.

δεν την πήρα χαμπάρι από νωρίς,
αλλά ψιλοδαγκώθηκα όταν ήρθε το lp (yeah) στο μαγαζί,
και έπαθα μία πλάκα με το εξώφυλλο.
θα το αγόραζα κατευθείαν, αν είμασταν σε άλλη εποχή.
ναι, ήταν τόσο καλό.

τελευταία άκουσα αρκετά, ξανά,
τον έναν και μοναδικό της δίσκο,
και μου έκανε ξανά εντύπωση,
για διαφορετικούς λόγους,
και είπα να το ψάξω λίγο ακόμα.

εδώ είναι το ζουμί λοιπόν.

έχουμε απέναντι μας ένα παιδί 17 χρόνων,
να προσπαθεί να γράψει μουσική,
και είναι δίκοπο μαχαίρι αυτή η ηλικία.
δεν έχεις εμπειρία, δεν έχεις ακούσματα, που πας;

υπάρχει και η άλλη όψη βέβαια,
αλλά θέλει ταλέντο, θέλει δουλειά και όρεξη.
ευτυχώς εδώ πέσαμε στην σπάνια, δεύτερη περίπτωση.

εξαιρετικοί στίχοι,
φημολογείται ότι διόρθωνε την φημισμένη συγγραφέα-μητέρα της,
στην ηλικία των 15,
και αυτό είναι που με έπεισε,
γιατί ό,τι και να κάνεις, αν δεν έχεις στίχους,
μόνο αν είσαι ο patton θα την γλιτώσεις.

η μουσική της λοιπόν είναι τουλάχιστον ιδιαίτερη.
εξαιρετική, μοναδική, χαρακτηριστική.
τόσο απλή, τόσο άμεση, και ταυτόχρονα γεμάτη, δεν νιώθεις πως λείπει κάτι.
θυμίζει λίγο burial, στα δικά μου αυτιά τουλάχιστον,
και βλέπω πως τον αναφέρεις σαν επιρροή. μπράβο.
(extra πόντος η φωτογράφηση με μπλουζάκι cramps, έλα μετράνε αυτά..)

αλλά οκ, το είχα ήδη στα καλύτερα της χρονιάς,
γιατί το κάνω τόσο θέμα...;;

γιατί λίγες μέρες πριν, τότε που κάθησα και ασχολήθηκα,
είδα και κάποιες live εμφανίσεις στο youtube.
και είδα και αυτό.

κάτι έγινε μέσα μου.
κάτι άλλαξε, κάτι διαφοροποιήθηκε από την μέχρι τώρα αναγνώριση μου στο πρόσωπο της.

ok, το ξέρουμε ότι είναι κάπως άσχημη,
αλλά αυτό το κάνει καλύτερο.
ellie goulding φάση.

έπαθα πλάκα λοιπόν,
όχι μόνο επειδή ανταποκρίνεται εξαιρετικά στο τραγούδι,
αλλά κάνει κάτι που, προσωπικά, έχω να το δω χρόνια.

η συγκεκριμένη κοπέλα χορεύει ενώ τραγουδάει,
και το κάνει με έναν μοναδικό τρόπο,
με έναν τρόπο που με θύμισε μια άλλη μπάντα, τους joy division αν τους ξέρετε.

αυτό το .. "μη άνετο" στο βλέμμα,
αυτό το περίεργο σουλούπι,
και αυτές οι σπασμωδικές κινήσεις,
μου έφεραν τον curtis στο μυαλό.

όχι σαν κινήσεις,
αλλά σαν προσέγγιση στην όλη ιδέα του χορού.
σαν να την χτυπάει το φανταστικό κύμα της μπασογραμμής.
τρελάθηκα.
εκεί συνειδητοποίησα ότι η κοπέλα το έχει.
ήδη εγκρίνω την μουσική της, τους στίχους της,
πλέον αρέστηκα και με την ζωντανή της εμφάνιση.
χρειάζονται και άλλα;;

είναι 17 ετών και 4 μηνών (σχεδόν),
και κυριολεκτικά έχει το μέλλον στα πόδια της.
κινήσεις όπως η άρνηση του support act στην παγκόσμια περιοδεία της katy perry,
μόνο σιγουριά δίνουν σε αυτά που γράφω,
μάλλον έχει και μυαλό η μικρή.

"I know we're not everlasting
We're a train wreck waiting to happen
One day the blood won't flow so gladly
One day we'll all get still"

βάρα όσο προλαβαίνεις λοιπόν,
μπας και αλλάξει(ς) (τ)η(ν) πλευρά της σύγχρονης pop ..
δώσε πόνο, αντέχουμε..

another dead hero

είναι γεγονός ότι δεν αισθάνομαι άνετα.
ίσως και να είναι η πρώτη φορά που έρχομαι εδώ,
με τέτοια ψυχολογία.

είναι πάρα πολύ σημαντική αυτή η ημέρα που μόλις ξημέρωσε,
είναι μεγάλη επέτειος.

σήμερα κλείνουν 20 χρόνια από την ημέρα που έφυγε από την ζωή ο bill hicks.

θα ξεπεράσω γρήγορα, και άμεσα,
τα όποια στερεότυπα έχουμε στο μυαλό μας (tool-bill hicks κτλ),
και θα ήθελα να δούμε την μεγάλη εικόνα μαζί,
να μην κοιτάξουμε το δέντρο, αλλά να δούμε το δάσος.

προφανώς δεν αισθάνομαι πως είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος,
από θέματα γνώσεων γενικότερα,
αλλά κάτι με πιάνει όταν τον ακούω να μιλάει,
κάτι με κάνει να ξεφεύγω, όταν τον βλέπω.

προφανώς η πρώτη επαφή ήταν στο inlay cover του aenema,
αυτό δείχνει πόσο μεγάλο ένα συγκρότημα μπορεί να είναι,
αλλά από εκεί και πέρα, αισθάνομαι σαν και αυτούς,
δεν υπάρχει κάτι να διαφοροποιεί την στάση μου απέναντι του,
είμαστε όλο ακροατές.

είναι αστείο (ναι βλέπω τι γράφω),
να παρακολουθείς έναν stand up comedian,
να γελάς με αυτά που λέει,
αλλά μόλις περνάνε 2-3 δευτερόλεπτα,
να παγώνει το χαμόγελο στα χείλη σου,
αφού τότε καταλαβαίνεις τι ακριβώς θέλει να πει.

το χιούμορ είναι απλά ένα καμουφλάζ, ένα σεντόνι,
που κρύβει την αλήθεια,
μόνο και μόνο για να μην στην δώσει στο πιάτο,
και φοβηθείς,
και σε αποτραβήξει..

είναι πανέξυπνο αυτό που κάνει,
πρέπει να το ομολογήσω,
και ήταν ο πρώτος που παρακολούθησα να το κάνει με αυτόν τον τρόπο.

ίσως για αυτό τον ξεχωρίζω,
ίσως για αυτό ακόμα και σήμερα κρέμομαι από αυτά που είπε τότε,
τουλάχιστον 20 χρόνια πριν.

ναι, ισχύει και εδώ ότι ακόμα και σήμερα τα λόγια του είναι up to date,
ακόμα και σήμερα θα μπορούσε να λέει ακριβώς τα ίδια,
καθώς οι καταστάσεις δεν έχουν αλλάξει, μόνο τα πρόσωπα και το μέσο.

αν έκανε ένα νούμερο σήμερα,
προφανώς θα είχε καινούριες λέξεις,
όπως twitter-internet-blog-9/11-lateralus-y2k,
αλλά όταν τα έγραφε αυτά, δεν υπήρχε κάτι ανάλογο,
όπως δεν γνώριζαν την ύπαρξη των δεινοσαύρων όταν έγραφαν την βίβλο...

(off the record, έχω απορία,
τι χαμό θα έκανε για την 11η σεπτεμβρίου...)

αγαπημένη του λέξη η εξέλιξη,
την ανέφερε αρκετά συχνά νομίζω,
βάσιζε πολλά σε αυτήν.

δεν δοκιμάζω ούτε για πλάκα να κάνω κάτι σαν "λόγο" για αυτόν,
υπάρχουν άνθρωποι καταλληλότεροι για αυτό,
εδώ μιλάω καθαρά προσωπικά.

ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που αναγνώρισα,
είναι ο τρόπος του, όλο αυτό που βγάζει.
δεν έρχεται να σε πει ότι βρήκε την αλήθεια,
έρχεται, σε παίρνει από το χέρι, και σε λέει ότι θα την βρείτε μαζί.
δεν σε κρίνει που τόσο καιρό δεν το έκανες,
δεν σου λέει πως είναι αργά,
απλά δεν θέλει να αφήσεις ακόμα ένα λεπτό χαμένο από την ζωή σου.

ίσως την έχω αναφέρει ξανά αυτήν την ιστορία,
δεν θα κάτσω να ψάξω τωρα-και δεν έχει σημασία.

πριν από καιρό είχε έρθει ένας παλιός αλλά καλός συμμαθητής, από την δουλειά,
και πάνω στην συζήτηση, μιλούσαμε για μουσική και σειρές,
παραδέχτηκε τα x-files, και το όλο θέμα που πραγματεύονταν,
και ότι πλέον κατάλαβε γιατί την έβλεπα φανατικά στο γυμνάσιο.

προφανώς και δεν ήμουν ο μόνος,
αν και μικρός, είχα αυτήν την απορία για όλα αυτά,
και ευτυχώς υπήρχαν οι κατάλληλοι άνθρωποι να με δείξουν τον δρόμο,
ευτυχώς είχα καταφέρει να απομονώσω τους περίεργους,
γιατί ας το παραδεχτούμε, δεν είναι και ότι καλύτερο μπορείς να κάνεις,
δεν θα βγάλεις και γκόμενα δηλαδή από τον mulder,
από τον κάθε mulder, της κάθε γενιάς.

αυτές είναι αποφάσεις ζωής όμως,
και δεν μετανιώνω για κάτι, αντιθέτως,
αισθάνομαι περήφανος, που από μικρός ήθελα κάτι ανάλογο.
ήθελα να σκέφτομαι, και αυτό περίμενα και από τα βιβλία μου,
από την μουσική μου, από την τηλεόρασή μου (χα.).

δεν είναι ο εύκολος δρόμος,
ο δημοφιλής, ο ξέγνοιαστος,
αλλά είναι αυτός που πρέπει να πάρεις.

επίτηδες δεν θα βάλω κανένα βιντεάκι,
κανένα quote (οκ οκ, έβαλα ένα),
να ψαχτείς αν δεν ξέρεις, θα σ'αρέσει.
search for yourself.

αυτό που θέλω να πω, αν θελήσω να καταλήξω,
και να μην χαθώ μέσα σε αυτά,
είναι πως τον ευχαριστώ,
γιατί μου έδειξε τόσα πολλά,
μου έμαθε άλλα τόσα,
έκανε την κωμωδία cool στα δικά μου μάτια,
με έμαθε να σκέφτομαι. μόνος.

η λέξη ευχαριστώ είναι λίγη, είναι μικρή,
αλλά δεν έχω κάτι άλλο τώρα.

ευχαριστώ.