αλλά.. γιατί όχι...;;

έτσι απλά έρχονται οι εξαιρετικές ιδέες.

δεν βγαίνουν από το κεφάλι σου,

κάνουν βόλτες συνεχώς,

και σήμερα, αφού δεν με πιάνει ο ύπνος,

είπα να τις βγάλω.

ένας δίσκος που ανέφερε ένας φίλος,

και σχολίασε ένας άλλος φίλος με έφεραν εδώ.

κάτι σαν απορία, και όρεξη για το καινούριο,

μουσική που όλοι μας έχουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας,

αλλά δεν την αναφέρουμε συχνά πλέον.

ένας δίσκος που έχεις την εντύπωση ότι φτιάχτηκε για κάτι άλλο, μεγαλύτερο,

αλλά ποτέ δεν έγινε. δεν είναι κακό αυτό.

ίσως να ήταν και σχεδιασμένο να μην πάει μπροστά. 

ίσως και όχι.

θα αναφερθώ σε μουσική της γενιάς μου κυρίως,

όπως θα έχετε ίσως συνηθίσει..

για να μην το κουράζω λοιπόν,

η ατάκα ήταν, περίπου, η παρακάτω

"σκεφτείτε και άλλα τέτοια έπη που δεν τα έχουμε πολυ αναφέρει και ρίχτε τα"

τα σκέφτηκα ρε Ηλία, και τα ρίχνω.

(αλφαβητική η σειρά,

και σε παρενθέσεις θα αναφέρω τα tags της μπάντας,

ανάλογα πάντα με το αντικειμενικό last.fm)

biffy clyro - puzzle [2004]

δύσκολοι καιροί για πρίγκηπες.

δύσκολο το 2004 για να παίξεις brit-rock.

πολλοί στην μέση, το ιντερνέτ έχει αρχίσει και παίρνει τα πάνω του,

και δώσε πόνο, ένας χαμός.

αυτό που θα έπρεπε να είναι σήμερα οι muse, 

μία εξέλιξη του ok computer, 

ίσως ένας επίσης πολύ δυνατός δίσκος, άλλης δεκαετίας όμως, αν θέλετε.

(alternative rock/indie)

brand new - the devil and god are raging inside me [2006]

σύνθεση. απόδοση.

ένας τύπος γεμάτος οργή παίρνει το μικρόφωνο,

και παραδίδει μαθήματα.

Take all that you have,
And turn it into something you were missing

if somebody threw that brick and shattered all your plans.

(emo/rock/alternative/indie)

danger mouse & daniele luppi - rome [2011]

βλέπεις danger mouse. τι περιμένεις;

hip hop, κάτι ηλεκτρονικό, κάτι άλλο.

αυτό ανήκει στο κάτι άλλο. 

daniele luppi, και επίσης φωνητικά από jack white και norah jones.

λίγο garage, λίγη jazz, λίγη ηλεκτρονική και λίγο soundtrack.

κάτι καινούριο, κάτι διαφορετικό. κάτι άλλο.

η παραγωγή ξεβουλώνει αυτιά. αυτά. τώρα, αν όχι. 

(indie/alternative/western/psychedelic rock/αντεγεια)

the decemberists - the hazards of love [2009]

το δηλώνω ανοιχτά, 

δεν έχω καμία αδυναμία σε concept δίσκους.

μέχρι που άκουσα αυτήν την ιστορία.

κάτι σαν τους smiths, αλλά λίγο πιο ηλεκτρικό, όχι τόσο ευαίσθητο.

οι αλλαγές στην φωνή του, οι αλλαγές τονικότητας στν κιθάρα,

τα γυναικεία φωνητικά, η παραγωγή. όλα.

πριν τους πεις φλώρους, 

ο αμερικάνος τραγουδιστής παίζει και μπουζούκι,

και ένας από τους παίκτες έγχορδων στην μπάντα είναι ο παραγωγός των red fang. adios.

doomriders - darkness come alive [2009]

supergroup? ίσως.

πολλά έχουμε δει, ελάχιστα έλεγαν κάτι.

εδώ έχουμε ένα από τα καλά, από τα δικά μας τα ωραία.

μέλη από converge/cave in, και ένας ήχος που θυμίζει thin lizzy και entombed.

και όλα αυτά μας αρέσουν.

(hardcore/stoner/metal)

have a nice life - deathconsciousness [2008]

λίγο post punk, αλλά με την έννοια joy division meets swans,

λίγο nin, λίγο απ'όλα.

για αυτόν τον δίσκο έγινε αρχικά η συζήτηση.

ναι είναι τόσο καλός. βασικά, είναι λίγο καλύτερος.

αν κατάλαβα καλά, φέτος επιστρέφουν. 

δεν το βρίσκεις εύκολα, ούτε στο ιντερνέτ πλέον.

επίσης εξαιρετικό εξώφυλλο και το re-issue του 2009..

(shoegaze/post rock/drone/experimental/ambient)

i love you but i've chosen darkness - fear is on our side [2006]

τι εξώφυλλο θεέ. 

αυτό που καταλαβαίνεις από τον τίτλο.

του συγκροτήματος. του δίσκου.

του μοναδικού δίσκου. όπως πρέπει.

δεν θέλουμε άλλο, αυτό το έπος πρέπει να μείνει έτσι.

ολόκληρο, αλλά μόνο..

(post punk/indie/post rock/alternative)

moonspell - the antidote [2003]

ιδανικό. οι σωστές αναλογίες.

απλωτό εκεί που πρέπει, κλειστό και απότομο όταν χρειάζεται.

τόσο μακριά από το metal, αλλά και τόσο κοντά..

οι στίχοι, όπως πάντα, ποιητικοί (αγαπημένος ο δικός μας καζαντζάκης άλλωστε),

η μουσική φρέσκια αλλά και μαύρη. i look outside and it's lunar still.
κάθαρση. πραγματικό καταφύγιο το άκουσμα του..

(gothic-doom-black metal)

*shels - sea of the dying dhow [2007]

mahumodo. αν ξέρεις, καταλαβαίνεις.

έσπασαν κάποτε, και έφτιαξαν τους *shels και τους devil sold his soul.

μόνο ύμνοι, μόνο κορυφώσεις, όπως κανείς δεν πραγματοποίησε.

πολλοί προσπάθησαν αλλά κανείς δεν το πήγε εκεί.

το τερμάτισαν. αν δεν ξέρεις, δοκιμάζεις άφοβα.

σπάει τον χωροχρόνο, δεν καταλαβαίνεις πως/πότε περνάει η ώρα..

(post rock/post metal/experimental/sludge/progressive)

thrice - vheissu [2005]

αυτό με ζόρισε πολύ.

post hardcore κάποτε, αλλά καμία σχέση.

πειραματίστηκαν, δεν ακολούθησαν κανένα σίγουρο δρόμο.

είναι ωραία αυτά τα μεταβατικά album τελικά.

κάποια τα καταλαβαίνεις εύκολα, κάποια δύσκολα.

αυτό ανήκει και στις δύο κατηγορίες..

(post hardcore/rock/emo/punk)

torche - meanderthal [2008]

καλά, πως τολμάω να βάζω δίσκο που πήρε 8,2 στο pitchfork εδω;;

καλή ερώτηση, αλλά μία πιο καλή ερώτηση θα ήταν,

γιατί έψαξα αυτό το album να δω τι βαθμολογία πήρε στο pitchfork.

γενικότερα, την θεωρώ πολύ αδικημένη μπάντα,

στα δικά μας τα λημέρια τουλάχιστον δεν την παίζουν έξω στο πάρκο.

αν σε ψήσουν τα tags, πες μου γιατί δεν το είχες δοκιμάσει ήδη. αλήθεια.

(sludge/stoner/doom)

(έχω και δωράκι)

songs of townes van zandt [2013]

πολλοί και διάφοροι συμμετέχουν εδώ.

δεν είμαι τρελός φαν αυτού του είδους μουσικής (folk/country/americana),

αλλά αυτό που έχει ο δίσκος είναι μοναδικό.

ουσία και συναίσθημα, παιγμένα από τους δικούς μας σύγχρονους,

αλλά σε κάτι oldschool. και προφανώς είναι καλό..

φτάνοντας στο τέλος,

θα ήθελα να επισημάνω το υποκειμενικό του όλου θέματος.

το οποίο προφανώς πάντα ισχύει εδώ,

αλλά τώρα είχα την ανάγκη να το αναφέρω ξανά.

δεν αναφέρθηκα σε καλούς δίσκους,

δεν είδα πωλήσεις, δεν είδα charts,

απλά ανέφερα την δική μου εμπειρία,

αυτά που βλέπω εδώ και καιρό,
οπότε οι χρονολογίες πιστεύω είναι οι ανάλογες.

πολύ ωραία ιδέα μου έδωσες πάντως.

θα είναι κάτι ωραίο να το βλέπω,

(θα) είναι κάτι ουσιαστικό.

την αγάπη σας,
στην ορχήστρα μας.

lorde (/ˈlɔrd/)

έχω χάσει την μπάλα;
δεν βγάζω άκρη;
που είναι το ροκεντρόλ;

εντάξει, ίσως υπερβάλλω.

αλλά ξαναήρθα εδώ για έναν δίσκο που δεν έχει κιθάρες,
αυτή δεν είναι η ουσία της ροκ άλλωστε;

αν πιάσουμε την σημασία της ροκ,
σε ένα γενικότερο φάσμα,
δεν νομίζω πως είμαι εκτός ουσίας,
αντιθέτως, νομίζω πως είμαι στον πυρήνα,
είμαι μέσα στο μάτι του κυκλώνα.

μία πολύ καλή ερώτηση, και δική μου απορία,
είναι για τις επιλογές των μεγάλων,
springsteen/page/rolling stones κτλ,
τι μουσικές επιλογές θα έκαναν αν ήταν έφηβοι σήμερα.
τι θα έγραφε ο tom waits αν ήταν σήμερα 18?

μία πολύ καλή περίπτωση είναι η εξέλιξη του thom yorke,
το πως έβλεπε την μουσική το 1994, και πως το 2004.
είναι η καλύτερη περίπτωση νομίζω,
καθώς έχει ζήσει και τις κιθαριστικές του ημέρες,
αλλά και τις ηλεκτρονικές,
και έχει αριστεύσει και στις δύο. ξεκάθαρα.
 
ο σημερινός λόγος είναι αυτή η μικρή από την Ν.Ζηλανδία,
αυτή η Ella Marija Lani Yelich O'Connor aka Lorde.
καταγωγή από Ιρλανδία και Κροατία,
μεγαλωμένη σε αυτήν την τόσο ιδιαίτερη μουσικά ήπειρο.

δεν την πήρα χαμπάρι από νωρίς,
αλλά ψιλοδαγκώθηκα όταν ήρθε το lp (yeah) στο μαγαζί,
και έπαθα μία πλάκα με το εξώφυλλο.
θα το αγόραζα κατευθείαν, αν είμασταν σε άλλη εποχή.
ναι, ήταν τόσο καλό.

τελευταία άκουσα αρκετά, ξανά,
τον έναν και μοναδικό της δίσκο,
και μου έκανε ξανά εντύπωση,
για διαφορετικούς λόγους,
και είπα να το ψάξω λίγο ακόμα.

εδώ είναι το ζουμί λοιπόν.

έχουμε απέναντι μας ένα παιδί 17 χρόνων,
να προσπαθεί να γράψει μουσική,
και είναι δίκοπο μαχαίρι αυτή η ηλικία.
δεν έχεις εμπειρία, δεν έχεις ακούσματα, που πας;

υπάρχει και η άλλη όψη βέβαια,
αλλά θέλει ταλέντο, θέλει δουλειά και όρεξη.
ευτυχώς εδώ πέσαμε στην σπάνια, δεύτερη περίπτωση.

εξαιρετικοί στίχοι,
φημολογείται ότι διόρθωνε την φημισμένη συγγραφέα-μητέρα της,
στην ηλικία των 15,
και αυτό είναι που με έπεισε,
γιατί ό,τι και να κάνεις, αν δεν έχεις στίχους,
μόνο αν είσαι ο patton θα την γλιτώσεις.

η μουσική της λοιπόν είναι τουλάχιστον ιδιαίτερη.
εξαιρετική, μοναδική, χαρακτηριστική.
τόσο απλή, τόσο άμεση, και ταυτόχρονα γεμάτη, δεν νιώθεις πως λείπει κάτι.
θυμίζει λίγο burial, στα δικά μου αυτιά τουλάχιστον,
και βλέπω πως τον αναφέρεις σαν επιρροή. μπράβο.
(extra πόντος η φωτογράφηση με μπλουζάκι cramps, έλα μετράνε αυτά..)

αλλά οκ, το είχα ήδη στα καλύτερα της χρονιάς,
γιατί το κάνω τόσο θέμα...;;

γιατί λίγες μέρες πριν, τότε που κάθησα και ασχολήθηκα,
είδα και κάποιες live εμφανίσεις στο youtube.
και είδα και αυτό.

κάτι έγινε μέσα μου.
κάτι άλλαξε, κάτι διαφοροποιήθηκε από την μέχρι τώρα αναγνώριση μου στο πρόσωπο της.

ok, το ξέρουμε ότι είναι κάπως άσχημη,
αλλά αυτό το κάνει καλύτερο.
ellie goulding φάση.

έπαθα πλάκα λοιπόν,
όχι μόνο επειδή ανταποκρίνεται εξαιρετικά στο τραγούδι,
αλλά κάνει κάτι που, προσωπικά, έχω να το δω χρόνια.

η συγκεκριμένη κοπέλα χορεύει ενώ τραγουδάει,
και το κάνει με έναν μοναδικό τρόπο,
με έναν τρόπο που με θύμισε μια άλλη μπάντα, τους joy division αν τους ξέρετε.

αυτό το .. "μη άνετο" στο βλέμμα,
αυτό το περίεργο σουλούπι,
και αυτές οι σπασμωδικές κινήσεις,
μου έφεραν τον curtis στο μυαλό.

όχι σαν κινήσεις,
αλλά σαν προσέγγιση στην όλη ιδέα του χορού.
σαν να την χτυπάει το φανταστικό κύμα της μπασογραμμής.
τρελάθηκα.
εκεί συνειδητοποίησα ότι η κοπέλα το έχει.
ήδη εγκρίνω την μουσική της, τους στίχους της,
πλέον αρέστηκα και με την ζωντανή της εμφάνιση.
χρειάζονται και άλλα;;

είναι 17 ετών και 4 μηνών (σχεδόν),
και κυριολεκτικά έχει το μέλλον στα πόδια της.
κινήσεις όπως η άρνηση του support act στην παγκόσμια περιοδεία της katy perry,
μόνο σιγουριά δίνουν σε αυτά που γράφω,
μάλλον έχει και μυαλό η μικρή.

"I know we're not everlasting
We're a train wreck waiting to happen
One day the blood won't flow so gladly
One day we'll all get still"

βάρα όσο προλαβαίνεις λοιπόν,
μπας και αλλάξει(ς) (τ)η(ν) πλευρά της σύγχρονης pop ..
δώσε πόνο, αντέχουμε..

another dead hero

είναι γεγονός ότι δεν αισθάνομαι άνετα.
ίσως και να είναι η πρώτη φορά που έρχομαι εδώ,
με τέτοια ψυχολογία.

είναι πάρα πολύ σημαντική αυτή η ημέρα που μόλις ξημέρωσε,
είναι μεγάλη επέτειος.

σήμερα κλείνουν 20 χρόνια από την ημέρα που έφυγε από την ζωή ο bill hicks.

θα ξεπεράσω γρήγορα, και άμεσα,
τα όποια στερεότυπα έχουμε στο μυαλό μας (tool-bill hicks κτλ),
και θα ήθελα να δούμε την μεγάλη εικόνα μαζί,
να μην κοιτάξουμε το δέντρο, αλλά να δούμε το δάσος.

προφανώς δεν αισθάνομαι πως είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος,
από θέματα γνώσεων γενικότερα,
αλλά κάτι με πιάνει όταν τον ακούω να μιλάει,
κάτι με κάνει να ξεφεύγω, όταν τον βλέπω.

προφανώς η πρώτη επαφή ήταν στο inlay cover του aenema,
αυτό δείχνει πόσο μεγάλο ένα συγκρότημα μπορεί να είναι,
αλλά από εκεί και πέρα, αισθάνομαι σαν και αυτούς,
δεν υπάρχει κάτι να διαφοροποιεί την στάση μου απέναντι του,
είμαστε όλο ακροατές.

είναι αστείο (ναι βλέπω τι γράφω),
να παρακολουθείς έναν stand up comedian,
να γελάς με αυτά που λέει,
αλλά μόλις περνάνε 2-3 δευτερόλεπτα,
να παγώνει το χαμόγελο στα χείλη σου,
αφού τότε καταλαβαίνεις τι ακριβώς θέλει να πει.

το χιούμορ είναι απλά ένα καμουφλάζ, ένα σεντόνι,
που κρύβει την αλήθεια,
μόνο και μόνο για να μην στην δώσει στο πιάτο,
και φοβηθείς,
και σε αποτραβήξει..

είναι πανέξυπνο αυτό που κάνει,
πρέπει να το ομολογήσω,
και ήταν ο πρώτος που παρακολούθησα να το κάνει με αυτόν τον τρόπο.

ίσως για αυτό τον ξεχωρίζω,
ίσως για αυτό ακόμα και σήμερα κρέμομαι από αυτά που είπε τότε,
τουλάχιστον 20 χρόνια πριν.

ναι, ισχύει και εδώ ότι ακόμα και σήμερα τα λόγια του είναι up to date,
ακόμα και σήμερα θα μπορούσε να λέει ακριβώς τα ίδια,
καθώς οι καταστάσεις δεν έχουν αλλάξει, μόνο τα πρόσωπα και το μέσο.

αν έκανε ένα νούμερο σήμερα,
προφανώς θα είχε καινούριες λέξεις,
όπως twitter-internet-blog-9/11-lateralus-y2k,
αλλά όταν τα έγραφε αυτά, δεν υπήρχε κάτι ανάλογο,
όπως δεν γνώριζαν την ύπαρξη των δεινοσαύρων όταν έγραφαν την βίβλο...

(off the record, έχω απορία,
τι χαμό θα έκανε για την 11η σεπτεμβρίου...)

αγαπημένη του λέξη η εξέλιξη,
την ανέφερε αρκετά συχνά νομίζω,
βάσιζε πολλά σε αυτήν.

δεν δοκιμάζω ούτε για πλάκα να κάνω κάτι σαν "λόγο" για αυτόν,
υπάρχουν άνθρωποι καταλληλότεροι για αυτό,
εδώ μιλάω καθαρά προσωπικά.

ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που αναγνώρισα,
είναι ο τρόπος του, όλο αυτό που βγάζει.
δεν έρχεται να σε πει ότι βρήκε την αλήθεια,
έρχεται, σε παίρνει από το χέρι, και σε λέει ότι θα την βρείτε μαζί.
δεν σε κρίνει που τόσο καιρό δεν το έκανες,
δεν σου λέει πως είναι αργά,
απλά δεν θέλει να αφήσεις ακόμα ένα λεπτό χαμένο από την ζωή σου.

ίσως την έχω αναφέρει ξανά αυτήν την ιστορία,
δεν θα κάτσω να ψάξω τωρα-και δεν έχει σημασία.

πριν από καιρό είχε έρθει ένας παλιός αλλά καλός συμμαθητής, από την δουλειά,
και πάνω στην συζήτηση, μιλούσαμε για μουσική και σειρές,
παραδέχτηκε τα x-files, και το όλο θέμα που πραγματεύονταν,
και ότι πλέον κατάλαβε γιατί την έβλεπα φανατικά στο γυμνάσιο.

προφανώς και δεν ήμουν ο μόνος,
αν και μικρός, είχα αυτήν την απορία για όλα αυτά,
και ευτυχώς υπήρχαν οι κατάλληλοι άνθρωποι να με δείξουν τον δρόμο,
ευτυχώς είχα καταφέρει να απομονώσω τους περίεργους,
γιατί ας το παραδεχτούμε, δεν είναι και ότι καλύτερο μπορείς να κάνεις,
δεν θα βγάλεις και γκόμενα δηλαδή από τον mulder,
από τον κάθε mulder, της κάθε γενιάς.

αυτές είναι αποφάσεις ζωής όμως,
και δεν μετανιώνω για κάτι, αντιθέτως,
αισθάνομαι περήφανος, που από μικρός ήθελα κάτι ανάλογο.
ήθελα να σκέφτομαι, και αυτό περίμενα και από τα βιβλία μου,
από την μουσική μου, από την τηλεόρασή μου (χα.).

δεν είναι ο εύκολος δρόμος,
ο δημοφιλής, ο ξέγνοιαστος,
αλλά είναι αυτός που πρέπει να πάρεις.

επίτηδες δεν θα βάλω κανένα βιντεάκι,
κανένα quote (οκ οκ, έβαλα ένα),
να ψαχτείς αν δεν ξέρεις, θα σ'αρέσει.
search for yourself.

αυτό που θέλω να πω, αν θελήσω να καταλήξω,
και να μην χαθώ μέσα σε αυτά,
είναι πως τον ευχαριστώ,
γιατί μου έδειξε τόσα πολλά,
μου έμαθε άλλα τόσα,
έκανε την κωμωδία cool στα δικά μου μάτια,
με έμαθε να σκέφτομαι. μόνος.

η λέξη ευχαριστώ είναι λίγη, είναι μικρή,
αλλά δεν έχω κάτι άλλο τώρα.

ευχαριστώ.

carry your cross (and i'll carry mine)

it's about time
we all get out and vote for love

δεν αλλάζω,
κάνω συνεχώς τα ίδια λάθη.
αγαπάω/ερωτεύομαι, πες το όπως θέλεις,
πέφτω/απογοητεύομαι, αλλά εδώ, συνεχίζω.

κάποιος είπε (πως η αγάπη σε ένα αστέρι κατοικεί)
πως αυτός ο δίσκος είναι ο πιο τσικρικές δίσκος της δεκαετίας,
και εγώ φοβήθηκα να το παραδεχτώ,
δεν ήθελα να το αντιμετωπίσω.
(για τον δίσκο μιλάω ακόμα)

αυτήν την φορά όμως κάτι άλλαξε,
και θα φύγω από την δική μου πεπατημένη,
δεν θα παίξω σε safe mode.

τώρα που ακόμα είναι ανοιχτή η πληγή,
τώρα που δεν μου φτάνουν οι ώρες της ημέρας,
τώρα που το βάζω στο γιουτουμπ, για να μην τερματίσω το νούμερο στο last.fm

είναι αυτό που δεν σε νοιάζει τι θα πουν οι άλλοι,
αυτό που δεν σε ενδιαφέρει τι βαθμολογία θα πάρει.

ξέρεις πως είναι αυτό που χρειάζεσαι,
αυτό που τραγουδάει το υποσυνείδητό σου (καλά το έγραψα;).

μα, τόση σιγουριά ρε φίλε;

ναι ρε "φίλε", ναι.
αν ήσουν φίλος (για παρέα διαλεχτή - υπομονή),
θα το ήξερες πριν το πω.

δεν ξέρω αν θα μπει στην λίστα,
δεν ξέρω αν θα μπει γενικότερα σε λίστες,
αλλά ξέρω ότι δεν έχει σημασία,
αλλά ξέρω ό,τι έχει σημασία τώρα.

δεν με ξενερώνουν οι σημερινοί deftones,
αντιθέτως νομίζω πως είναι στην καλύτερη φάση τους,
για ακόμη μία φορά είδαν την εξέλιξη στα μάτια,
και της έδωσαν μία φυσική έννοια, το βλέπεις μπροστά σου.

πάντα είχε αυτήν την πλευρά ο moreno,
είχε δηλώσει ξεκάθαρα στο παρελθόν πως δεν άκουγε τέτοια μουσική,
όταν πήγε στους deftones, δεν τον απασχολούσε.
(δείτε εδώ για την λίστα, είναι τουλάχιστον εντυπωσιακή)

όλο αυτό λοιπόν, ήρθε σήμερα, επίσημα,
και μας έδωσε μία στο κεφάλι.

σαν να ξεχώρισε τους deftones
από αυτό που έχει ο ίδιος σαν πλήρη ιδέα για το τι είναι η μουσική,
σαν να μην ήθελε να κάνει τους deftones δική του μπάντα.
δεν ξέρω αν θα μπορούσε βέβαια,
δεν ξέρω αν θα έπρεπε να το κάνει,
οπότε συμφωνώ με τα 2-3 side projects που έχει αυτήν την στιγμή.

πήρε αυτήν την φωνή,
που μπορεί, όσο λίγες, να σε φέρει στα άκρα,
και να σε προκαλεί να χαιδέψεις την λάθος πλευρά ενός μαχαιριού,
και σου προσέφερε, ναι εσένα, το soundtrack που ψάχνεις τα αξιομνημόνευτα βράδια,
κάτι μη-γυναικωτό, χωρίς να έχει την φράση γερμανικό θρας μέσα,
την απάντηση στην, τουλάχιστον, επίφοβη ερώτηση της κοπέλας..

"εσυ λοιπόν, τι μουσική ακούς;;"

μην γελιόμαστε,
σίγουρα θα της αρέσουν οι cure, οι depeche mode
(αν δεν της αρέσουν, δεν ξέρω τι ακριβώς κάνεις μαζί της),
οπότε θα βρεί αυτό το άκουσμα ενδιαφέρον,
και τότε θα αρχίσεις την (οικογενειακή) γαλούχηση.
θα πας σε ένα passenger μετά, σε ένα sextape (έλα, είναι και καλό topic starter),
και οι pig destroyer σας περιμένουν στην γωνία.

προφανώς αυτά δεν είναι λόγος για την εξύμνηση ενός δίσκου,
αλλά όταν κάτι είναι τόσο μεγάλο,
οι συνέπειες θα φτάσουν μέχρι εκεί,
μέχρι το συνήθως άμπαλο γυναικείο φύλο.

ερωτεύτηκα ξανά λοιπόν,
με την πρώτη ματιά, δεν χρειάστηκε δεύτερη.

και μου έκανε κλικ,
επειδή έχει σωστές αναλογίες.
έχει τα ξεσπάσματα (οκ, λίγα, αλλά έχει) που συνηθίσαμε,
έχει την μαυρίλα που αγαπήσαμε,
έχει και τον στίχο που συνδεθήκαμε.

ήρθε η ώρα να παραδεχτούμε/αποδεχτούμε το τι ακριβώς θέλουμε,
από την κοπέλα μας-(στ)ήθος,
από το φαί μας-λίπος,
από τον κολλητό μας-να μην είναι ίδια ομάδα με εμάς,
από την μουσική μας-να την τραγουδάμε χωρίς να την ακούμε.

εγώ θα το πάρω ανάποδα μήτσο, one step at a time.

(αντίο βραδινέ ύπνε)

moments in time

κατά την διάρκεια μίας πολύωρης βραδυνής συζήτησης με το θαύμα της φύσης,
τα πιο γυμνασμένα μπρατσάκια σε λεώ,
έφτασα σε μία αναπάντεχη πρόταση.

μιλούσαμε για σέξυ τραγούδια, 
με αφορμή τις καινούριες περιπέτειες του chino moreno,
και συγκεκριμένα αυτό το βίντεο

εμένα με είχε συνεπάρει το όλο άκουσμα,
αλλά σωστά διορθώθηκα, 
καθώς ναι μεν στιχουργικά και μουσικά μιλάμε για κάτι ατμοσφαιρικό,
αλλά όχι στο βίντεο, σαν εικόνα, 
δεν ανταποκρίνεται σε αυτό που είχα εγώ στο μυαλό μου.

σαν αποτέλεσμα, αναγκάστηκα να προτείνω το παρακάτω,
η εύκολη λύση, αν ποτέ ρωτήσετε εμένα..

 ευτυχώς εδώ συμφωνήσαμε,
 ήταν εύκολο εδώ που τα λέμε,
 αφού βγάζει μία ατμόσφαιρα, το βασικότερο όλων,
 και το βίντεο (σου) βγάζει κάτι άρρωστο, κάτι βρώμικο,
 δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο.
 
 και ενώ συζητάμε, λέω κάτι και μου δίνω ιδέα.
 (θα το αναφέρω/μεταφέρω αυτούσιο)

 "το παλαμακι που κανει στο 3:01 ειναι η μουσικη μου εφηβεια ολοκληρη"

 εκεί αλλάζει, εκεί αλλάζεις.

 είναι η στιγμή που δικαιολογεί το τραγούδι,
 η στιγμή που αγγίζει τα χέρια του,
 και αυτό φαίνεται σαν να είναι η αιτία που προκαλεί τις κιθάρες να ξαναβγούν μπροστά,
 δίνει το "ok", δίνει το σήμα.

 η μία σκέψη έφερε την άλλη,
 και έφτασα εδώ να αναρωτιέμαι τι ήταν αυτό που με έκανε να σκεφτώ... έτσι.
 σπάνια μία εικόνα συνδέεται άρρηκτα με την μουσική,
 αλλά εδώ το δικό μου κεφάλι το έκανε έκθεση,
 μια εικόνα (με ήχο, χα!), χίλιες λέξεις που λένε και οι σοφοί.

 αυτό που βγήκε τόσο αβίαστα, όπως όλες οι αλήθειες βέβαια,
 είναι τόσο, μα τόσο, δικό μου.

 κάποτε ήταν οι τρύπες που με έμαθαν τι είναι η μουσική,
 μετά ήρθαν οι cranberries, οι garbage, οι metallica και πάει λέγοντας.

 όλα αυτά συνέθεσαν μία δική μου, μουσική, γένεση,
 ήταν η αρχή, και αν το δεις χρονικά, 
 και εδώ μιλάμε για την εφηβεία, μουσικά μιλώντας πάντα.

 είχα τις βάσεις να καταλάβω την σπουδαιότητα ενός τραγουδιού,
 την σημασία της παύσης, την δύναμη της επαναφοράς,
 την απάντηση στην τεράστια ερώτηση/απορία/επεξήγηση,
 στο τι ακριβώς είναι η ατμόσφαιρα σε ένα τραγούδι.

 κάπου τότε ήταν και ο καιρός που έμαθα τους lamb of god,
 και τώρα που τα κοιτάω, 
 πάντα προσπαθούσα να ξεχωρίσω τους ήχους μέσα μου..
 πάντα υπήρχαν οι στιγμές, σημαντικές ή όχι,
 πάντα προσπαθούσα να προσέξω την λεπτομέρεια, 
 όπου, και αν, υπήρχε.

 ευτυχώς ακόμη έχω την αγωνία, την περιέργεια,
 να δω τι θα πυροδοτήσει μία επόμενη στιγμή,
 τι θα είναι αυτό που θα με κάνει να σβήσω τον κόσμο, για λίγο,
 για μία στιγμή, τόσο χρειάζεται, είναι αρκετό..

 αν υποθέσουμε ότι όλο αυτό είναι ένα ταξίδι,
 μάλλον θέλω να έχω επιλογές για τον προορισμό,
 δεν μπορώ να θυμηθώ περίοδο που να ήθελα μόνο ένα,
 να ήθελα μόνο rock, μόνο pop, μόνο metal, μόνο ηλεκτρονική μουσική..

 και όλα αυτά, από ένα παλαμάκι...

 

rival dealer

εντάξει, δεν ξέρω γιατί,
αλλά δεν είχα όρεξη.

πολύ άγχος, πολλά στο κεφάλι μου,
και η σκέψη ότι έπρεπε κάποια πράγματα να πάρουν σειρά, πάνω απ'όλα.

ευτυχώς δεν διαψεύστηκα,
και λίγες ημέρες πριν ήρθε αυτό που με κρατούσε πίσω.
είναι γεγονός πως ήταν σημαντική η επέμβαση,
για πολλούς λόγους,
πέρα από τους πρακτικούς-δεν μπορούσα να περπατήσω,
υπήρχαν και οι ψυχολογικοί.

φοβόμουν να αρχίσω το οτιδήποτε,
απλά και μόνο στην σκέψη αυτού του διαλείμματος,
σταματούσα πριν καν αρχίσω.

ευτυχώς ήρθε άμεσα το εγχείρημα της εγχείρησης,
έτσι δεν είχα πολύ χρόνο να το περιεργαστώ, το δέχτηκα.

όλα ήταν καλά, μέχρι να κατέβω στα χειρουργεία,
εκεί βγήκα κάπως έξω από τα νερά μου.
ήταν κάτι που το έκανα για πρώτη φορά άλλωστε,
είχα βουτήξει στο άγνωστο, και λίγο πριν μπω στο δωμάτιο φρίκαρα.

ενώ ήταν κάτι που ήθελα, κάτι για το οποίο προσπάθησα,
εκείνη την τελευταία στιγμή, δεν έβρισκα τον λόγο.
ήθελα να το αποφύγω, ήθελα απλά να το προσπεράσω.
δεν μπορούσα μάλλον να δεχτώ την πλήρη διάλυση πριν την πλήρη υγεία,
δεν μπορουσα να δεχτώ την νύχτα πριν την ημέρα.

ευτυχώς κάποιοι άνθρωποι με λίγες προτάσεις με επανέφεραν,
και τότε ξεκίνησε το ταξίδι στην πλήρη διάλυση,
το ταξίδι στην νύχτα που τόσο πολύ ήθελα.

το πρώτο βράδυ ήταν ανυπόφορο,
η έννοια του πόνου δεν είχε υπάρξει,
με αυτόν τον τόσο ξεκάθαρο τρόπο,
ποτέ μέσα στο κεφάλι μου.

μου είπαν ότι είναι λογικός ο πόνος,
μου κόψανε κρέας, μου δημιούργησαν κάτι που είχε χαθεί,
μου κόψανε μικρά κομμάτια από κόκκαλα.

την άλλη ημέρα βγήκα με εξιτήριο,
ακόμα σε ημίτρελη κατάσταση,
όποιος είχε μιλήσει μαζί μου εκείνη την ημέρα ξέρει,
και τολμώ να πω πως έχω να πάρω παυσίπονο από τότε.
όχι ότι δεν πονάω (χαχα. χα.),
αλλά είναι κάτι που ακόμα το αντέχω, το παλεύω.

είναι πρωτόγνωρο το συναίσθημα που καλούμαι να νιώσω,
ποτέ ξανά δεν είχα τέτοιο περίεργο κενό στην καθημερινότητά μου,
ευτυχώς έχω ακόμα πράγματα να κάνω..

ήρθε η ώρα να ασχοληθώ με αυτά που χρειάζομαι,
με αυτούς που έχω ανάγκη, με αυτά που θέλω.

ναι, για εσένα έκανα το ποστ,
αφού από τα τσατΣ με λες χαζά,
θα πάρεις από εδώ τις πληροφορίες σου.

μόνο burial.

midnight memories

δεν είχα σκοπό να ανοίξω με αυτόν τον τρόπο την χρονιά,
αλλά θα το κάνω, δεν μπορώ να αντισταθώ.

Οι μεγαλύτεροι έρωτες δεν ξύπνησαν ποτέ στο ίδιο κρεβάτι Πηγή: www.lifo.gr

πριν από λίγη ώρα διάβασα ένα άρθρο σε ένα σάιτ,
που είχε τίτλο "οι μεγαλύτεροι έρωτες δεν ξύπνησαν ποτέ στο ίδιο κρεβάτι".
(έλα, θα το βρεις εύκολα, λίγο χίπστερ, λίγο αθήνα/παρθενώνας,
λίγο ψαγμενιά, ναι αυτό που φαντάζεσαι είναι-δώσε λάιφο στον λαό)

δεν θα το χαρακτήριζα "κακό", δεν το βλέπω έτσι,
θα το χαρακτήριζα αφελές.

και εκνευρίστηκα.

άντε καλά, προσπερνάω το όλο θέμα της ταυτόχρονης συνύπαρξης με τρίτους/τέταρτους,
αλλά θα μας πεις ότι είσαι με κάποιον/είμαι με κάποια (δεν το πάω προσωπικά),
αλλά έχεις τον έρωτα της ζωής σου καβατζωμένο για 5 ημέρες κάθε 365;;
τραγικό. αστείο.

εκτός και αν εγώ τα λέω περίεργα,
αλλά όταν έχω στο μυαλό μου "το άλλο μισό",
δεν το φυλάω για τις ειδικές περιπτώσεις.

λίγο πολύ τα ξέρετε,
έχω την τάση να βουτάω,
το οποίο συνήθως είναι άσχημο βέβαια,
αλλά αν είναι κάτι να στραβώσει, αυτό είναι ένα εύκολο τεστ,
βγαίνουν κάπως διακριτικά όλα στην φόρα.

ειδικά αν μιλάμε για soul mate,
τότε τα πράγματα θα είναι ακόμα πιο εύκολα.
ας σταματήσουμε να μπερδεύουμε την σωματική έλξη,
ή τον μονόπλευρο έρωτα,
με κάτι τόσο σημαντικό όπως το άλλο μισό,
το οποίο ίσως να μην είναι καν αληθινό.
(και τι να είναι;)

όχι άλλο φόβο,
δώστα όλα, και όπου βγει,
μην κρατάς καβάτζες, μην ντρέπεσαι την ήττα,
μην γίνεσαι τόσο ρομαντικός, δεν θα κερδίσεις κάτι.

αν θέλεις να πιστέψουμε ότι αυτό είναι καρμικό,
τότε θα πρέπει να παλέψεις για αυτό,
να αφήσεις το παρελθόν πίσω, να μην σκεφτείς το μέλλον,
είναι όλα το παρόν, όλα είναι τώρα μπροστά σου,
αλλά η μόνη δικαιολογία για να μην ξυπνήσεις με τον μεγάλο έρωτα στο ίδιο κρεβάτι,
είναι να μην κοιμηθείς καθόλου.

έτσι το βλέπω εγώ τουλάχιστον,
δεν υφίσταται παθητικογενής έρωτας,
φόβος για την απόρριψη υφίσταται, και αυτό μας κάνει αδύναμους,
τίποτα παραπάνω, τίποτα άλλο.

αν τον βρεις, μην τον αφήσεις,
αν σε αφήσει, μην το βάλεις κάτω,
ποτέ μην γίνεις ο τρίτος σε αυτήν την σχέση όμως,
γιατί ο τρίτος θα είσαι, όσο πάθος και αν υπάρχει,
και ας λες το βράδυ πριν κοιμηθείς ότι είσαι δεύτερος.

ας πονέσεις στο τέλος,
ας "μετανιώσεις", ας νιώσεις κενός,
όλες οι πληγές μας στην τελική μας διαμορφώνουν,
τίποτα δεν ξεχνάμε, τα κουβαλάμε όλα μέσα μας,
αλλά τουλάχιστον θα ξέρεις ότι έζησες,
θα ξέρεις ότι μία ημέρα κάποιος ήρθε κάπου για εσένα,
και ήταν ειλικρινές, και κρεμόταν από τα χείλη σου,
ολόκληρο το κορμί του περίμενε ένα σου άγγιγμα και ανατρίχιαζε,
και του το έδωσες.

αυτόν τον άνθρωπο τον έκανες χαρούμενο,
μέχρι εκεί. δεν έχει άλλο.

αν συνεχίσεις να έχεις αυτές τις 5-10-15 ημέρες τον χρόνο μαζί του,
δεν αφήνεις τις πληγές σου να σε διαμορφώσουν,
απλά ματώνεις καθημερινά, αυτό σε νεκρώνει, αν ρωτάς εμένα.

αλλά, δεν με ρωτάς.
και καλά ξηγιέσαι στην τελική.

αλλά μην με ακυρώνεις που έχω ξυπνήσει δίπλα σε μεγάλο έρωτα.

pain is beauty που λέει και το κορίτσι,
και με βάση το προηγούμενο έτος, φέτος θα είμαι πολύ beautiful σε λέω.

άντε φιλιά,
αν και τέτοια ώρα χρειάζομαι ένα βινύλιο..
δώσε πόνο ρε Έλενα...

"Οι μεγαλύτεροι έρωτες δεν ξύπνησαν ποτέ στο ίδιο κρεβάτι " Πηγή: www.lifo.gr

"Οι μεγαλύτεροι έρωτες δεν ξύπνησαν ποτέ στο ίδιο κρεβάτι " Πηγή: www.lifo.gr

"Οι μεγαλύτεροι έρωτες δεν ξύπνησαν ποτέ στο ίδιο κρεβάτι " Πηγή: www.lifo.gr

"Οι μεγαλύτεροι έρωτες δεν ξύπνησαν ποτέ στο ίδιο κρεβάτι " Πηγή: www.lifo.gr

Οι μεγαλύτεροι έρωτες δεν ξύπνησαν ποτέ στο ίδιο κρεβάτι Πηγή: www.lifo.gr

Οι μεγαλύτεροι έρωτες δεν ξύπνησαν ποτέ στο ίδιο κρεβάτι Πηγή: www.lifo.gr

Οι μεγαλύτεροι έρωτες δεν ξύπνησαν ποτέ στο ίδιο κρεβάτι Πηγή: www.lifo.gr

Οι μεγαλύτεροι έρωτες δεν ξύπνησαν ποτέ στο ίδιο κρεβάτι Πηγή: www.lifo.gr