βαρέθηκα, πάρτε μια (φετινή) λίστα

στην αρχή είχα ετοιμαστεί να το ξανακάνω φέτος,

μετά είπα να μην το κάνω,

και μετά βαρέθηκα, 

και είπα να το κάνω,

σαν πιστός οπαδός του εδεσσαικού.

14 βγήκαν,

δεν ξέρω αν είναι πολλά ή λίγα,

τόσα είναι όμως,

πάρτε και τσεκάρετε,

να κάνουμε χαμό.

marilyn manson - the pale emperor

έριξε ταχύτητες, κράτησε την ατμόσφαιρα, και βρήκε την λύση (του). 

καιρό είχε να βγάλει τόσο δυνατό δίσκο, 

τρελά κόλπα και με τις συσκευασίες επίσης, cd και lp. 

βρήκε την φόρμα του λέμε

bjork - vulnicura

πρέπει να είναι μεγάλος κάγκουρας η μπιορκάρα. 

δεν γίνεται να της πάει τόσο το V (vespertine-vulnicura-volta) 

χώρισε, και μάλλον κρατούσε σημειώσεις σε κάθε στάδιο. ευτυχώς. 

πρέπει να είναι εξωγήινη μάλλον, κατά εκεί πάει το πράγμα

marriages - salome

όχι, δεν είναι το true detective μωρό μου. αλλά είναι και γαμώ τα εξώφυλλα έτσι;; 

δεν θα πω πολλά, red sparowes με φωνητικά. 

αντίο.

fall out boy - american beauty/american psycho

χαμός. χαρά. οι τύποι περνάνε δεύτερη εφηβεία, και να σας πω την αλήθεια, 

κάπως τους προτιμώ περισσότερο τώρα. 

ρεφρενάρες, κούνημα, και τραγούδια που θα τα σιγοτραγουδάς, θες δε θες. 

δε αμέρικαν γουέι.

wolf  alice - my love is cool

δεν τους ξέρεις μάλλον, αλλά αν σου πω ότι έχασαν το νο1 στην βρετανία 

από την φλορενσάρα για 500 αντίτυπα θα ψαρώσεις;; 

να το κάνεις, ντεμπούτο, τραγουδάρες, φωνάρα, όλα. 

λίγο pop, λίγο shoegaze οδηγούν σε αυτό. εξαιρετικό. 

florence & the machine - how big, how blue, how beautiful

καιρός ήταν. πολυ περιμέναμε. δεν τρελάθηκα στην αρχή,
αλλά έχει layers ο δίσκος ρε πούστη, 

και όσο πιο πολύ το άκουγα, τόσο περισσότερο γούσταρα. 

μπράβο της. και για εσάς που ρωτάτε, ναι, 

θυμίζει περισσότερο τον πρώτο δίσκο. τον καλό, ξέρεις.

kamasi washington - the epic

χίπστερ αλέρτ; ίσως. ο δίσκος είναι α-π-ί-σ-τ-ε-υ-τ-ο-ς όμως. 

θα σε κάνει να αγοράσεις ηχοσύστημα, 

μόνο και μόνο για να νιώσεις την παραγωγή. 

και τα όργανα. και τις συνθέσεις. 

3 ώρες βέβαια, αλλά τι να λέει. προσκύνημα.

the sonics - this is the sonics

μην γίνουμε και φλώροι, πάρε και τον γκάραΖ δίσκαρο της χρονιάς. 

από τους sonics βέβαια (??). όπως πρέπει. 

λίγο γυαλιστερή παραγωγή βέβαια, αλλά αυτές οι κιθάρες τα δίνουν όλα. 

σεβασμός στα παππούδια ρε

laura marling - short movie

αχ το κορίτσι, αχ. 

παίζει να έχω όλες τις κυκλοφορίες της κάθε χρονιά στα καλύτερα. 

φοβάμαι να το  ψάξω, άστο. 

εδώ έχει και ηλεκτρακουστικές, έχει και λίγο νεύρο. 

μεγαλώσαμε μαζί της, έγινε και 25 τώρα, ποιός την πιάνει.

nadine shah - fast food

pj harvey των φτωχών; δεν ξέρω, δεν με απασχολεί. τρομερή φωνή η ναντίν όμως, 

από αυτές που εκτιμάς λίγο περισσότερο όταν βραδιάζει, 

όταν έχεις κανα δηλητήριο να σε συνοδεύει. 

δεύτερος δίσκος, εξαιρετική προσπάθεια και αυτός. 

jamie xx  - in colour

ο ηλεκτρονικός δίσκος ο σωστός, ο πρόστυχος (όχι, αλλά ξέρεις). 

παραγωγή από four tet, και είναι αυτό ακριβώς που περιμένεις. 

ναι, είναι τόσο καλό. 

έλα άντε, καλοκαίρι είναι, μην τα διώχνεις τα κορίτσια, βάλε αυτό καλύτερα.

faith no more - sol invictus

εδώ όμως δεν έχει κόλπα. δίσκαρος. 

δεν περίμενα να μου αλλάξουν την ζωή, το έχουν κάνει ήδη. 

ήμουν ξεκάθαρος για το τι περίμενα. έναν καλό δίσκο, 3-4 πολύ καλά κομμάτια, 

για να έχει ένα νόημα να συνεχίσουν να βολτάρουν σαν faith no more. 

mission accomplished. 

separation anxiety. 

ο δικός μου ανίκητος ήλιος, 

εσύ

mewithoutYou - pale horses

μα έλα που δεν το περίμενα. αδυναμία του αδερφού αυτοί εδώ, 

τους ακούω χρόνια, μάλλον χωρίς την θέλησή μου, 

και τώρα ήρθε η ώρα να τους εκτιμήσω. 

κομματάρες, φωνάρα, για την ακρίβεια φ-ω-ν-ά-ρ-α. όλα. 

προσωπική αδυναμία και της hayley williams, να τα λέμε όλα. έπος.

chelsea wolfe - abyss

μήπως είναι νωρίς; μήπως να το ακούσω άλλες 5 φορές;; 

τόσες το άκουσα από χτες. 

εύκολα ταξίδευα για να την δω σε κανά live, το καλό όμως, 

σε κλειστό, με κάπνα, να σου σηκώνει την τρίχα το μέρος, 

και να βλέπεις αυτήν και να αλλάζεις ωροσκόπο στο ζώδιο από την ζάλη.

το after the fall μάλλον θα γίνει το κομμάτι μου. 

scream and run 

έχει και άλλα η χρονιά βέβαια, 

μέχρι στιγμής όμως, 

κάπου εδώ είμαι για φέτο.

και επειδή σας αγαπάω όλους, πάρτε την κομματάρα, 

έτσι για να με θυμάστε,

ρε πούστη.

ένα για την λουίζα

δεν θέλω αναμνήσεις,

θέλω παρόν.

δεν θέλω ιδέες και εικόνες χαραγμένες,

θέλω ματιές και ιδρώτα.

δεν θέλω μεροκάματο,

θέλω χιλιάρα μηχανή και θάνατο.

το σκέφτηκα, 

τι μπορεί να εννοούσε ο ποιητής,

και σήμερα νομίζω το έχω.

το πάθος των εραστών είναι για τον θάνατο,

και το νιώθω μέχρι εκεί που δεν πάει.

αυτό που δεν υπάρχει αύριο,

αυτό που δεν σε νοιάζει τίποτα άλλο,

εκείνη η σπίθα που αρκεί να ρίξεις,

για να βάλω φωτιά ό,τι έχει μείνει όρθιο μέσα μου.

και ξαφνικά είναι καλοκαίρι,

εκείνη η περίοδος που χαμογελάς συνεχώς,

και βγαίνει ο ήλιος, θυμάσαι..;;

τελικά μάλλον δεν μπορώ να το εξηγήσω όλο αυτό,

αυτές τις σκέψεις, αυτά τα συναισθήματα,

δεν υπάρχουν λέξεις τελικά, 

ούτε λόγια.

αν δεν το νιώθει κάποιος ήδη,

δεν μπορώ να του το εξηγήσω,

προσπάθησα, δεν μπορώ όμως.

δεν γίνεται να εξωτερικεύσω αυτό που νιώθω,

σε κανέναν άλλον, παρά σε εσένα.

αν με ρωτήσει κάποιος πως είναι,

θα του πω να κοιτάξει εμένα, ενώ κοιτάω εσένα.

τελικά είναι κάπως ωραία αυτά τα διαλλείματα,

αυτές οι ώρες που είμαστε μακριά.

μπορεί να βασανίζομαι κάποιες στιγμές,

αλλά τίποτα δεν συγκρίνεται με την στιγμή που ξαναβρισκόμαστε.

κάθε φορά που φεύγεις, 

έρχεσαι και πιο κοντά μου,

κάθε φορά που φεύγω,

μαθαίνω τον εαυτό μου καλύτερα.

κάτι περίεργο συμβαίνει,

και δεν μπορώ να ξενερώσω με τίποτα,

όχι ότι το προσπάθησα,

απλά δεν γίνεται. απλά.

νομίζω περνάω δεύτερη εφηβεία ρίζο.

από την άλλη, 

ίσως και να σε γουστάρω σε τέτοιο βαθμό,

που να μην έχω ξανανιώσει έτσι, τόσο.

ίσως και να μην έχει σημασία βέβαια.

ίσως να μην είναι σημαντικό.

ο καθένας μας, βέβαια,

κάτι έχει στο μυαλό του.

η αβάσταχτη μοναξιά της ευτυχίας

εντάξει, όχι μοναξιά.
πες κάτι άλλο,
είτε θετικό, είτε αρνητικό.

πες χαρά, πες θλίψη,
πες ό,τι θες.

εγώ τώρα θα έλεγα μοναξιά,
και έτσι θα συνεχίσουμε.

δεν έχει αρνητική σημασία,
μην με παρεξηγήσεις,
το φοβάμαι αυτό, το ξέρεις καλά,
άφησέ με, θα στα πω όλα.

παίρνουμε σαν δεδομένη την κατάσταση στην οποία βρίσκομαι. βρισκόμαστε.

αυτό που νιώθω,
είναι ότι συνεχώς κάτι λείπει.
κάτι δεν είναι εκεί.

νιώθω μόνος.

αλλά δεν το αναφέρω αρνητικά.

δεν μπορώ να σταματήσω να (σε) σκέφτομαι.
όχι επειδή είμαι περίεργος (που δεν είμαι),
αλλά γιατί δεν έχω κάτι καλύτερο να κάνω,
όταν δεν είσαι εδώ.

δεν μπορώ να βρω κάτι καλύτερο,
κάτι ομορφότερο,
κάτι πιο ολοκληρωτικό,
από τις ώρες που έχω σημαδέψει,
από τις δικές μου ιστορίες που έχω πάνω μου,
από τις δικές μου πληγές.

εδώ λοιπόν,
δεν υπάρχει μοναξιά,
με την αρνητική σημασία της λέξης.

από την άλλη,
μοναξιά υπάρχει σε ένα άλλο επίπεδο,
σε ένα πιο καθημερινό, ας πούμε.

"θέλω να βγω, να το φωνάξω, να το πω" φάση.

δεν θα το κάνω,
δεν μπορώ να το κάνω, δεν γίνεται ρε παιδί μου.

το περνάω μόνος αυτό,
είσαι ο μόνος άνθρωπος που το βλέπει,
και το βιώνει.

και πόσο σου αξίζει βέβαια.

ο λόγος όλων αυτών λοιπόν,
για να τα λέμε όλα,
είναι τα ιστορικά 5 λεπτά της κυριακής.

όχι του σαββάτου,
της κυριακής. τόσα έφταναν.

για να ξεκαθαρίσω το μέσα μου,
για να σοκαριστώ τόσο, όσο.

είμαι στην καλύτερη φάση,
και είναι απλά απόλαυση να έχω εσένα για παρέα.

τρέφομαι από την ιδέα ενός συνεχόμενου 48ωρου μαζί σου.

δεν θα μπορούσα να σκεφτώ πιο ταιριαστό άνθρωπο,
είσαι προιόν της φαντασίας μου,
και αυτό δέξου το,
γιατί το έχω βάλει σκοπό να σε κακομάθω.

άιντε πάμε

οι λέξεις. και εσύ.

έχω την εντύπωση πως το προηγούμενο ποστ παρεξηγήθηκε.

δεν ξέρω γιατί, αλήθεια (όχι),
αφού σε κάθε παράγραφο, πάλι,
μιλούσα και σε άλλον άνθρωπο,
απευθυνόμουν αλλού.

είπα να το αφήσω έτσι.
να μην ασχοληθώ,
αφού στο εξήγησα,
το κατάλαβες,
και είπες καταλαβαίνω.

χθες ειπώθηκε κάτι όμως,
από την πλευρά σου,
που το πέρασα στον αέρα,
αλλά κάτι έκανε κλικ μέσα μου,
και είπα να το αφήσω να κάτσει,
ας το δω μετά.

έλα που δεν μπόρεσα να κοιμηθώ όμως,
τόσο πολύ στριφογυρνούσε μέσα μου εκείνη η πρόταση.

κατάφερα να σε έχω μπροστά μου,
και να μην σε προειδοποιήσω,
και λέω κατάφερα, γιατί ήταν αγώνας.

τώρα ήρθε ο καφές όμως,
και δυστυχώς σε είπα ψέματα,
έχω κάτι να κάνω.

με ρώτησες τι κάνω,
με εκείνη την κτητική αντωνυμία παρέα,
που όποτε την βλέπω,
θέλω να βγω, να το φωνάξω, να το πω.

η δική μου απάντηση ήταν ίσως συνηθισμένη,
ίσως αναμενόμενη,
αλλά ποτέ δεν την έχω πει χωρίς να την εννοώ.

θέλω να με μιλάς για εσένα,
δεν μπορώ να (σ)το εξηγήσω,
και δεν υπάρχει και λόγος κιόλας,
αλλά είναι κάτι που με δίνει χαρά,
είναι κάτι που το αναζητώ.

οπότε,
δεδομένης αυτής της εξέλιξης,
η φάση ότι ίσως να μην λάβω κάτι τόσο ενδιαφέρον,
όσο περιμένω τουλάχιστον,
είναι μάλλον άτοπη.

δεν περιμένω να διαβάσω λέξεις που έχουν ενδιαφέρον.
δεν περιμένω να με πεις ότι ήσουν παγκόσμια πρωταθλήτρια στο σκάκι ξερωγω,
ότι ήσουν μαθηματική ιδιοφυία στο δημοτικό.

αυτό είναι κάτι που θα μπορούσε να πει κάποιος,
ότι έχει ένα αντικειμενικό ενδιαφέρον.

αλλά τα αισθήματά μου (όπα),
δεν έχουν τίποτα το αντικειμενικό μέσα τους.

το ενδιαφέρον το δίνεις εσύ στις λέξεις,
και όχι οι λέξεις σε σένα.

εσύ δίνεις την αξία στην αλήθεια,
εσύ με κάνεις να περνάω ώρες γράφοντας λέξεις.

είναι κάτι σχετικά απλό,
αλλά τόσο βασικό,
που όταν στο ανέφερα, σχεδόν στα καπάκια,
εντυπωσίασα ακόμα και εμένα.

αυτή είναι άλλωστε και η αρχή.

όλα αυτά που κάνουμε,
είναι μέσα,
για να πετύχουμε κάτι άλλο.

είναι τρόπος για να καταφέρουμε κάτι.

οι λέξεις, στην προκειμένη,
είναι ένας τρόπος να τροφοδοτήσω την αντίληψή μου,
όπως λες,
ένας τρόπος να σε καταλάβω καλύτερα,
αφού το ξέρεις ότι αυτός είναι ο σκοπός μου.

το φαντάζεσθαι εγχρώμως,
το διαλέγεσθαι μωβ,
το αντι-εξουσιάζεσθαι ανυπερθέτως,
το συνουσιάζεσθαι επαναληπτικώς.

πολλά έχω στο μυαλό μου,
δεν είναι ένας ο σκοπός,
είχα καιρό να γνωρίσω άνθρωπο με τόσο ενδιαφέρον,
και απλά καταριέμαι τις ώρες που δεν είσαι εδώ,
τις ώρες τις απρόσωπες,
μου λείπεις και όταν είσαι εδώ (όχι).

δεν θα πω να με αφήσεις να σε χαρώ,
γιατί το κάνεις,
δεν θα πω να με αφήσεις να νιώσω,
γιατί το κάνεις ήδη.

δεν ξέρω τι (θετικό) δεν κάνεις,
για να πω την αλήθεια.

με φτιάχνεις,
όσο πιο πολύ νιώθεις άνετα,
τόσο περισσότερο ανεβάζεις την απόλαυση,
την πρόκληση, την ίντριγκα.

να ξέρεις,
εγώ εδώ είμαι,
και δεν έχω κάτι πιο ουσιαστικό στο μυαλό μου,
κάτι πιο ουσιώδες από εσένα.

όχι εμάς αναγκαστικά.
εσένα.

και πριν με πει σαλιάρη κανάς γνωστός,
θέλω να ξέρεις αυτό,
δεν θα ανεχτώ να ξαναμιλήσεις έτσι.
ειδικά για εσένα.

κανείς δεν θα μιλάει έτσι για εσένα,
ούτε καν εσύ.

ή μάλλον,
ειδικά εσύ.

η σελήνη της παρασκευής, γιατί είσαι εσύ.

why should i??

γιατί άραγε;

διάβασε αυτό, και μιλάμε μετά.

εδώ ντε

γιατί να πρέπει να βιώσω κάτι που δεν είναι εκεί;;
(το σωστό είναι αυτό:
why should i experience what isn't there?)

αυτό διάβασα πριν από λίγο,
το οποίο αναφέρεται σε μνήμες,
σε ιστορίες, σε ιδέες που μας είπαν πως υπάρχουν,
ίσως με αποδείξεις, ίσως και όχι,
δεινόσαυροι, θεοί και δαίμονες,
φιλία, αγάπη, το πρωτάθλημα στον ΠΑΟΚ,
και έχω μία απορία.

γιατί να "πρέπει" να βιώσω το ό,τι;;

είναι τόσο μεγάλη η ανάγκη της εμπειρίας;;

ο καθένας μας έχει τα στάνταρ του,
τις ιδέες του, μεγάλα παιδιά είμαστε,
που λέει και η ανάγκη,
και λειτουργούμε αναλόγως.

δεν είναι αγώνας δρόμου η εμπειρία,
δεν είναι μάχη για το ποιός την έχει μεγαλύτερη,
ανάγκη είναι.

και έτσι θα έπρεπε να το βλέπουμε.

η όλη ιστορία έγκειται στην στιγμή.

στην στιγμή που βιώνεις κάτι.
ίσως να την υπερναλύσεις,
ίσως να μην το κάνεις και ποτέ.

όλα έχουν δύο πλευρές,
την θετική και την αρνητική ρε γαβ,
όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος.

έτσι βγήκε τώρα, έτσι θα παώ και εγώ.

αν αυτό που βιώνω τώρα,
είναι έρωτας ή όχι,
θα το δω καθαρά σε λίγο καιρό,
όχι τώρα που είμαι μέσα στην καταιγίδα.

εκτός και αν γίνει το ιστορικό,
το απίστευτο, το άρρωστο,
και χωθώ τόσο βαθιά στον κατακλυσμό,
και καταφέρω να φτάσω στο κέντρο του,
στο λεγόμενο eye of the storm (τι δισκάρα ρε πούστη),
στην απόλυτη ηρεμία δηλαδή.

εκεί μόνο θα μπορέσω να νιώσω τι συμβαίνει,
θα πρέπει να απομακρυνθώ από το συμβάν,
θα πρέπει να απομονωθώ.

και αυτό μόνο στην ηρεμία μπορεί να συμβεί.

είτε θα είσαι τόσο μέσα,
είτε τόσο έξω.

δεν ξέρω αν η απλότητα είναι η λύση λοιπόν.
αν ρωτάς εμένα, η αμεσότητα είναι.

το θέμα δεν είναι να μην σκέφτεσαι,
και να λειτουργείς επι τόπου.
ακούγεται φοβερό, άδραξε την μέρα,
σε εμάς συγκεκριμένα μιλάμε κυρίως για την νύχτα, αλλά οκ,
ίσως και να μην είναι τόσο ουσιαστικό όσο ακούγεται.

να σκέφτεσαι, λέω εγώ.
να σκέφτεσαι, όσο σκέφτεσαι συνήθως.
σαν την γυμναστική, το τρέξιμο ένα πράμα.
το πρώτο πράγμα που σου λένε είναι να αναπνέεις.
τόσο αστείο, αλλά τόσο σημαντικό.
μην αλλάζεις τις συνήθειές σου, επειδή "γυμνάζεσαι".

να μιλάς.
να εκφράζεσαι.
να αναφέρεις τις απορίες σου,
όποιες και αν είναι αυτές,
να μην κρύβεσαι,
να μην ντρέπεσαι.

προφανώς και υπάρχει η περίπτωση να ξενερώσει ο απέναντι.
επειδή μιλάς πολύ,
επειδή δεν είναι κουλ να ρωτάς "δεδομένα" πράγματα.

τίποτα δεν είναι δεδομένο ρε φίλε.
τίποτα δεν είναι σίγουρο,
τίποτα δεν είναι αχρείαστο.

δεν είναι θέμα ανασφάλειας,
θέμα ανάγκης είναι.

μετά από πολύ προσωπική σκέψη,
και αναζήτηση ίσως,
κατέληξα στο γεγονός της προσωπικής ύπαρξης,
προσωπικών πιστεύω και ιδεών.

θα κάνω αυτό που με χαροποιεί σήμερα,
αυτό που χρειάζομαι για να περάσω την βδομάδα,
όχι τον μήνα, όχι το τέλος της ζωής μου.

δεν έχει την αίσθηση του carpe diem,
σας διαβεβαιώ.

απλά ξέρω τι θέλω.
είμαι ξεκάθαρος, ανοιχτός,
γλυκός και σκληρός ταυτόχρονα,
δεν υπάρχουν κανόνες εδώ.

ένα μετράει, να ξέρω ότι δεν κράτησα κάτι πίσω,
δεν κρύφτηκα σήμερα,
δεν άφησα κάτι για αύριο.

σήμερα σε είπα ότι σε γουστάρω,
ότι θέλω να κλειστούμε στην τουαλέτα για 5 λεπτά μαζί,
επειδή αυτό ακριβώς σκεφτόμουνα.

αν δεν θα στο έλεγα,
μάλλον δεν θα το σκέφτηκα.
αυτό δεν σημαίνει ότι δεν το ήθελα,
σημαίνει ότι δεν το σκέφτηκα.

άφησέ με να το ζήσω,
άσε με να σε ζήσω,
με γεμίζει αυτό,
με γεμίζεις και εσύ,
και αυτό που βλέπω,
απλά προσεύχομαι να είναι η αλήθεια.


και στην τελική,
για να μην πλατιάζω άλλο,
αν ο απέναντι ξενερώσει,
ε ok,
μάλλον θα γινόταν αυτό κάποια στιγμή,
ίσως όχι τώρα, ίσως πιο μετά.
ίσως να χάσεις εμπειρίες έτσι.

αλλά τουλάχιστον θα χάσεις εμπειρίες όντας ο εαυτός σου,
και όχι κάποιος άλλος,
όχι κάποιος ψεύτικος,
όχι κάποιος που απλά προσαρμόστηκε στην κατάσταση.

και δεν μπορώ να σκεφτώ έναν πιο περήφανο τρόπο για να χάσεις κάτι.
χάσε κάτι επειδή ήσουν (εσύ) ρε.

η αγάπη υπάρχει στην ισλανδία

πρώτη φορά που μίλησα,

αυτήν είχα για εικόνα,

ακόμα και τώρα που μιλάμε, 

αυτήν έχω δίπλα μου.

αλλά την αποφεύγω δημόσια,

δεν θέλω να την φανερώσω εύκολα,

λες και αν την δει κανείς μαζί μου, θα μου την χαλάσει..

απλά και μόνο στο άκουσμα του, 

τόσο ιδιαίτερου, ονόματός της,

κάτι μέσα μου ραγίζει, 

και δεν μπορώ να βρω τις λέξεις.

σήμερα δεν ισχύει κάτι τέτοιο λοιπόν,

σήμερα ήρεμος στην γωνιά μου,

θα προσπαθήσω να ανοίξω τα χαρτιά μου.

σου μιλάω ήδη, 

αλλά δεν θέλω να με κοιτάξει κάποιος, 

αφού μόνο εγώ σε βλέπω (έτσι),

λες και μιλάς μόνο σε μένα,

και μετά σε παίρνει ένα σύννεφο πίσω στην ισλανδία..

η αγαπημένη μας σκανδιναβή (;;) έχει επιστρέψει,

και είναι πιο ευάλωτη από ποτέ.

και επειδή η ισλανδία είναι χώρα,

και τιμάει τα παιδιά της,

τους επόμενους μήνες θα οργανωθεί έκθεση,

για την πορεία της μπιορκάρας τα τελευταία χρόνια,

με παρουσιάσεις τραγουδιών, βίντεο, μουσικών οργάνων κτλ.

εδώ τα λέει καλύτερα βέβαια,

ρίξτε μία ματιά

στην σελίδα που προφανώς μόλις άνοιξες,

κάπου κάτω δεξιά έχει ένα βίντεο,

τρειλεράκι φάση,

από το σκηνικό που θα γίνει,

το οποίο είναι επίσης κομμάτι από τον καινούριο δίσκο.

δεν χρειάζεται να αναφέρω πιο κομμάτι θα κάνει βίντεο κλιπ.

προφανώς το 10λεπτο.

ας αρχίσει το γλύψιμο λοιπόν.

με πρώτο δίσκο στα 12 περίπου,

προφανώς μιλάμε για κάτι πολύ ιδιαίτερο,

σίγουρα για ένα καλλιτέχνη με τεράστια δισκογραφία,

και σίγουρα μιλάμε για καλλιτέχνη.

είναι ό,τι ευκολότερο αυτό,

αν με ρωτήσεις να ονομάσω έναν σύγχρονο τραγουδιστή,

που δεν είναι απλά αυτό, 

αλλά το έχει πάει παρακάτω,

τότε σίγουρα αυτή θα μου έρθει στο μυαλό.

εύκολα.

πριν από κάποια χρόνια,

έψαχνα είδη και μουσικούς, 

και είχα πέσει πάνω στον arvo part,

είχε βγάλει καινούριο δίσκο, 

και μου τον είχαν προτείνει πολλοί και διάφοροι,

οπότε είπα να τον ψάξω.

και έπεσα πάνω σε αυτό

σοκ.

κάνει σαν κοριτσάκι,

που βλέπει τους one direction, τους maroon 5 και τον depp στο σαλόνι της.

εκστασιάζεται όταν μιλάει για την μουσική του,

δεν ξέρω αν τον θεωρεί ανώτερό της,

σίγουρα τον θεωρεί κάτι διαφορετικό από αυτήν,

και το βλέπεις κάθε δευτερόλεπτο μέσα στα μάτια της,

το βγάζει με τις κινήσεις της.

η million dollar question βέβαια, 

είναι ποιός από τους δύο είναι περισσότερο ψυχοπαθής,

αλλά οκ, μιλάμε για καλλιτέχνες, οπότε ξέρεις.

πρόσεξε πως κοιτάει ο ένας τον άλλον όμως, 

πόση σημασία δίνει ο ένας στον άλλον.

σαν να μιλάνε την ίδια γλώσσα,

και είχαν πολύ καιρό να την μιλήσουν.

αυτό ήταν και το δικό μου σημείο 0 για αυτήν,

εκεί άρχισα να την καταλαβαίνω.

πόσο δυσκολεύεται για να γράψει μουσική,

πόσο σημαντικό το θεωρεί,

πόσο σημαντική θεωρεί την ελευθερία,

πόσο απελευθερωτικό μπορεί να είναι ένα τραγούδι.

συνδίασε και το γεγονός ότι έβρισε ανοιχτά τους βουδιστές,

την πιο κουλ θρησκεία στον πλανήτη έτσι...;;

δεν θυμάμαι ακριβώς την δήλωση, 

αλλά είχε να κάνει με την μετενσάρκωση,

και το γεγονός της κακής ζωής.

ότι δηλαδή, 

αν έκανες κακή ζωή, 

την επόμενη φορά θα ερχόσουν στην γη σαν κουνούπι ξερωγω,

εκεί βγήκε και τους είπε κυριολεκτικά να πάνε να γαμηθούν,

γιατί αν θεωρούν τιμωρία να γεννιέσαι σαν κουνούπι,

μάλλον δεν εκτιμούν την ζωή.

όλα αυτά και τίποτα.

και ακόμα δεν έπιασα την μουσική,

το δυνατό της κομμάτι..

όπως έχει πει και η ίδια,

είναι ένα συντριβάνι αίματος,

στην μορφή ενός κοριτσιου άλλωστε..

πάντα τα έλεγε ωραία,

όπως έπρεπε,

όπως τα αισθανόταν.

ήταν τόσο άμεσες οι προσεγγίσεις της,

που ήταν τόσο εύκολο να αγκαλιάσεις τα νοήματά της,

πραγματικά απορώ με αυτούς που δεν την πιάνουν,

πρέπει να κάνεις πραγματική προσπάθεια,

για να αποστασιοποιηθείς από την αλήθεια της.

προφανώς την αγαπώ λίγο παραπάνω,

αφού λειτουργεί με βάση την καθημερινότητά της,

(ή μήπως εγώ το κάνω αυτο;;),

και απλά περιγράφει πράγματα που νιώθει σε κάθε δίσκο.

όταν ήταν ερωτευμένη με τον σύντροφό της,

έβγαλε έναν δίσκο που ανέφερε πόσο της αρέσει το σεξ μαζί του,

χωρίς καμία ντροπή, και χωρίς να γίνει χυδαία,

χωρίς να φοβηθεί κάτι τέτοιο.

όχι ότι χρειάζεται,

αλλά δεν είναι κάτι που το έχεις δει από πολλούς, έτσι;;

δυστυχώς για αυτήν, 

φτάνουμε στο σήμερα.

μετά από χρόνια,

και ενώ έχει γίνει ήδη μητέρα,

ζει το ψυχολογικό ναδίρ,

με τον πρόσφατο χωρισμό της.

δεν ξέρω τι λέει η λογική,

αλλά το κορίτσι μας αποφάσισε να βγάλει δίσκο για αυτό το γεγονός,

πως το βίωσε, πως το έζησε, αν το ξεπέρασε.

τα κομμάτια είναι τοποθετημένα σε χρονολογική σειρά,

από το πριν, στον χωρισμό,

στις συνέπεις σε αυτήν, στο παιδί,

στο δικό της παρόν γενικότερα.

ο δίσκος ήταν να βγει μέσα στον μάρτιο,

αλλά οι γνωστοί-αγνωστοι του ιντερνέτ,

τον λίκαραν αρχές ιανουαρίου.

την επομένη του λικαρίσματος (ναι, παίρνει κλίση),

το άκουσε η μπιορκ, 

και εκνευρίστηκε από την χαμηλή ποιότητα του δίσκου,

το χαμηλό bitrate ντε (192 kbps),

και τον έδωσε σε βαρβάτη μορφή στο itunes.

κυριολεκτικά,

τα downloads από το itunes ήταν περισσότερα,

από τα τζάμπα τόρεντΖ που κατέβαζε ο κόσμος.

δοκίμασε να σκοτώσει την πειρατεία.

και στα δικά μου μάτια, τα κατάφερε.

νιώθει την εποχή, 

και ας γίνεται 50 σε λίγους μήνες.

αλήθεια, γίνεται 50. 

σκέψου έναν 50άρη.

μία γυναίκα στα 50 της.

θα μπορούσε να είναι η μπιορκάρα αυτή.

και το εξτρά δωράκι,

είναι ότι δεν άφησε τον δίσκο να ανέβει στο σπότιφαι,

επειδή είναι καθαρά θέμα σεβασμού είπε.

έτσι είπε.

κάτι θα ξέρει αυτή παραπάνω νομίζω,

λέω...

όπως και να έχει, 

αυτό το all is full of love, αυτό το τραγούδι,

αυτή η ερμηνεία,

αυτό το βίντεο, πάντα θα με πιάνουν αδιάβαστο,

πάντα θα είναι σαν την πρώτη φορά.

γιατί φαίνεται ότι έχει πολύ αγάπη μέσα της,

δεν κρατιέται, είναι γεμάτη ζωή, 

και ακόμα και στα μαύρα της, 

αυτό το βλέμμα της δεν νομίζω να αλλάξει..

wolverine blues (the ultimate cover version)

άρχισα πάλι να μιλάω μόνος μου

είχε πει ο δικός μου, 

ότι το καλύτερο cover των τελευταίων χρόνων είναι το παρακάτω

και δεν έχει άδικο,

το κομμάτι είναι εξαιρετικό.

κρατάει την αλητεία, το χιούμορ των suicidal,

αλλά ρε γαμώτο, κάτι δεν με κολλούσε.

δεν είπα κάτι,

είπα να το σκεφτώ πρώτα, 

και μετά να πω την μαλακία μου.

και όπως γίνεται συνήθως,

έσκασε σήμερα η απάντηση.

11 λεπτά κρατάει,

δοκιμάστε το, δεν θα χάσετε.

οι converge που λέτε,

αυτή η τεράστια μπάντα, 

αυτοί που δεν έχουν ασχοληθεί με πολλά, σαν converge,

αλλά έχουν σχεδόν τελειοποιήσει ό,τι έχουν κάνει,

έδωσαν φόρο τιμής στους entombed.

όχι, δεν είναι ονείρωξη.

(καλά ίσως είναι)

πήραν τηλέφωνο κάτι φίλους τραγουδιάρηδες,

περίπου 2 χρόνια πριν,

και τους ζήτησαν να ερμηνεύσουν το wolverine blues.

ηχογράφησαν το κομμάτι, μουσικά, σαν converge,
και έκαναν 5 takes τα φωνητικά, 

με 5 διαφορετικούς τραγουδιστές.

οι φίλοι που φώναξαν,

είναι οι εξής:

1. jacob bannon (έλαν νταξ)

2. naτe newton (οκ, δεκτό)

3. kevin baker (ψάξου)

4. aaron turner (isis the band λέμε)

5. tomas "tompa" lindberg (αν δεν ξέρεις ήδη, κλείσε το tab τώρα)

έκαναν μία μίξη των φωνητικών απο τα παραπάνω παιδιά,

και έβγαλαν αυτό το κομμάτι. 

(εδώ τους ακούς και τους 5)

αν ξέρεις, καταλαβαίνεις ποιός είναι ποιός, 

δεν χρειάζονται πολλές εξηγήσεις.

μία εβδομάδα, περίπου, μετά,

έβγαλαν όλόκληρα τα tapes από τους 5.

δηλαδή έχεις 5 ίδια κομμάτια, μουσικά,

αλλά ξεχωριστά τα φωνητικά από τον καθένα.

αυτό που λέω εγώ,

είναι ότι ο aaron δεν μου ταιριάζει πάρα πολύ,

καθότι αρκετά metal το κομμάτι,

βγάζει κάτι υπόκοσμο,

το οποίο δεν μου κάθεται πολύ καλα.

εδώ βέβαια, 

να πούμε ότι το κομμάτι κανονικά το τραγουδάει αυτός

1-0

και όπως και να έχει,

πολύ δύσκολα περνάς τα δικά του στάνταρ,

απο φωνή μέχρι ερμηνεία/κατάποση μπύρας/φάτσες σε φωτογραφήσεις.

γενικότερα, δεν τον ξεπερνάς ρε παιδί μου.

αλλά αυτό θα το δούμε σε λίγο ξανά νομίζω.

ο turner δεν μου έκατσε καλά λοιπόν,

όχι λόγω ικανότητας προφανώς,

αλλά είδους. χωρίς να είναι κακός ε, να τα λέμε αυτά.

ο bannon, γνωστός ταριχευτής φωνητικών χορδών,

φτύνει ότι έχει φάει τον προηγούμενο μήνα,

αλλά πάλι δεν μου κάθεται καλά.

το κομμάτι είναι metal, δεν είναι hardcoreοροκάτι,

είναι ξεκάθαρα μεταλικό,

μέσα στην όλη ανοιχτόμυαλη κουλτούρα των entombed βέβαια.

εξαιρετικές ερμηνείες, 

αλλά μέχρι στιγμής δεν μου έχει πάρει το σκαλπ κάποιο,

πάντα θέλω να ακούσω και το κανονικό στα καπάκια.

η μεγάλη διαφορά μέχρι στιγμής,

είναι το μπάσιμο στο ρεφρέν,

κανένας δεν φαίνεται να μπορεί να το πετύχει όπως πρέπει,

όπως περιμένεις.

ο κ.Newton δυστυχώς δεν είναι κάποια εξαίρεση,

αν και δίνει έναν διαφορετικό τόνο στο όλο εγχείρημα.

έχει κάποια extra, 

λόγω τραγουδιάρη σε καφρο-stoner μπάντα (doomriders),

αλλά πάλι φαίνεται κάπως flat, σε φάση turner.

και πάμε στα ωραία τώρα.

tomas lindberg.

ναι, εδώ κάτι έχουμε να πούμε.

παίρνει το κομμάτι, και το κάνει δικό του,

είτε σε αρέσει, είτε όχι.

και έχει πάλι αυτό,

που ξέρεις ποιός είναι ρε πούστη,

αυτή η χροιά δεν παίζεται,

αν και κάπως πιο βαριά,

πάλι σου σηκώνει την τρίχα.

το πρόβλημα εδώ είναι ότι θέλεις να βάλεις το slaughter στα καπάκια, 

και όχι το wolverine blues.

πάμε στον λόγο αυτής της ανάρτησης τώρα.

kevin baker.

χριστέ μου.

παναγία μου.

δεν υπάρχει θεός, 

ο τύπος έχει πάρει το κομμάτι και το έχει πάει αλλού.

all pigs must die/hope conspiracy κτλ,

που λέει και στον τίτλο.

δεν συγκρίνεται αυτή η φωνή,

αυτή η ξεκάθαρη άρθρωση,

τόσο καθαρή που καταλαβαίνεις τους στίχους,

τόσο βρώμικη, που θέλεις να βάλεις το to ride, shoot straight στα καπάκια.

και αυτή θα ήταν η λογική εξέλιξη,

αν ρωτάτε εμένα..

ο τρόπος που μπαίνει στο ρεφρέν είναι άρρωστος,

ο τονισμός των λέξεων είναι ποιητικός,

και στην τελική σου αφήνει ένα ερωτηματικό στο κεφάλι,

πως μπόρεσε να το πει έτσι ενώ εκανε χεντμπάγκι,

δεν γίνεται να το έβγαλε όλο όρθιος.

εδώ τα ακούς όλα,

και αν θες κατευθείαν τον θεό,

τράβα στο 4:31-6:45

είναι τόσο αστείο,

που αν τον ξέρεις τον κ.Baker,

καταλαβαίνεις ότι ζορίζεται, 

καθότι μάλλον δεν έχει συνηθίσει να τραγουδάει τόσο αργά.

για να μην το κουράσουμε άλλο,

αγαπημένοι, 

η δική μου πρόταση είναι τα συγκεκριμένα 2 λεπτά,

σαν καλύτερο cover των τελευταίων ετών.

κρατάει το συναίσθημα,

κρατάει το νόημα,

και το πάει τουλάχιστον ένα επίπεδο παραπάνω,

μόνο και μόνο λόγω εκμοντερνισμού,

μην παρεξηγηθώ κιόλα..

καλός και ο ice-t,

αλλά εδώ μιλάμε για αυτό που σε αρπάζει από τον λαιμό,

και ξέρουμε ότι αυτό είναι που θέλουν όλοι και όλες .

enamored of the passion,

life-sucking lust