η αβάσταχτη μοναξιά της ευτυχίας

εντάξει, όχι μοναξιά.
πες κάτι άλλο,
είτε θετικό, είτε αρνητικό.

πες χαρά, πες θλίψη,
πες ό,τι θες.

εγώ τώρα θα έλεγα μοναξιά,
και έτσι θα συνεχίσουμε.

δεν έχει αρνητική σημασία,
μην με παρεξηγήσεις,
το φοβάμαι αυτό, το ξέρεις καλά,
άφησέ με, θα στα πω όλα.

παίρνουμε σαν δεδομένη την κατάσταση στην οποία βρίσκομαι. βρισκόμαστε.

αυτό που νιώθω,
είναι ότι συνεχώς κάτι λείπει.
κάτι δεν είναι εκεί.

νιώθω μόνος.

αλλά δεν το αναφέρω αρνητικά.

δεν μπορώ να σταματήσω να (σε) σκέφτομαι.
όχι επειδή είμαι περίεργος (που δεν είμαι),
αλλά γιατί δεν έχω κάτι καλύτερο να κάνω,
όταν δεν είσαι εδώ.

δεν μπορώ να βρω κάτι καλύτερο,
κάτι ομορφότερο,
κάτι πιο ολοκληρωτικό,
από τις ώρες που έχω σημαδέψει,
από τις δικές μου ιστορίες που έχω πάνω μου,
από τις δικές μου πληγές.

εδώ λοιπόν,
δεν υπάρχει μοναξιά,
με την αρνητική σημασία της λέξης.

από την άλλη,
μοναξιά υπάρχει σε ένα άλλο επίπεδο,
σε ένα πιο καθημερινό, ας πούμε.

"θέλω να βγω, να το φωνάξω, να το πω" φάση.

δεν θα το κάνω,
δεν μπορώ να το κάνω, δεν γίνεται ρε παιδί μου.

το περνάω μόνος αυτό,
είσαι ο μόνος άνθρωπος που το βλέπει,
και το βιώνει.

και πόσο σου αξίζει βέβαια.

ο λόγος όλων αυτών λοιπόν,
για να τα λέμε όλα,
είναι τα ιστορικά 5 λεπτά της κυριακής.

όχι του σαββάτου,
της κυριακής. τόσα έφταναν.

για να ξεκαθαρίσω το μέσα μου,
για να σοκαριστώ τόσο, όσο.

είμαι στην καλύτερη φάση,
και είναι απλά απόλαυση να έχω εσένα για παρέα.

τρέφομαι από την ιδέα ενός συνεχόμενου 48ωρου μαζί σου.

δεν θα μπορούσα να σκεφτώ πιο ταιριαστό άνθρωπο,
είσαι προιόν της φαντασίας μου,
και αυτό δέξου το,
γιατί το έχω βάλει σκοπό να σε κακομάθω.

άιντε πάμε

οι λέξεις. και εσύ.

έχω την εντύπωση πως το προηγούμενο ποστ παρεξηγήθηκε.

δεν ξέρω γιατί, αλήθεια (όχι),
αφού σε κάθε παράγραφο, πάλι,
μιλούσα και σε άλλον άνθρωπο,
απευθυνόμουν αλλού.

είπα να το αφήσω έτσι.
να μην ασχοληθώ,
αφού στο εξήγησα,
το κατάλαβες,
και είπες καταλαβαίνω.

χθες ειπώθηκε κάτι όμως,
από την πλευρά σου,
που το πέρασα στον αέρα,
αλλά κάτι έκανε κλικ μέσα μου,
και είπα να το αφήσω να κάτσει,
ας το δω μετά.

έλα που δεν μπόρεσα να κοιμηθώ όμως,
τόσο πολύ στριφογυρνούσε μέσα μου εκείνη η πρόταση.

κατάφερα να σε έχω μπροστά μου,
και να μην σε προειδοποιήσω,
και λέω κατάφερα, γιατί ήταν αγώνας.

τώρα ήρθε ο καφές όμως,
και δυστυχώς σε είπα ψέματα,
έχω κάτι να κάνω.

με ρώτησες τι κάνω,
με εκείνη την κτητική αντωνυμία παρέα,
που όποτε την βλέπω,
θέλω να βγω, να το φωνάξω, να το πω.

η δική μου απάντηση ήταν ίσως συνηθισμένη,
ίσως αναμενόμενη,
αλλά ποτέ δεν την έχω πει χωρίς να την εννοώ.

θέλω να με μιλάς για εσένα,
δεν μπορώ να (σ)το εξηγήσω,
και δεν υπάρχει και λόγος κιόλας,
αλλά είναι κάτι που με δίνει χαρά,
είναι κάτι που το αναζητώ.

οπότε,
δεδομένης αυτής της εξέλιξης,
η φάση ότι ίσως να μην λάβω κάτι τόσο ενδιαφέρον,
όσο περιμένω τουλάχιστον,
είναι μάλλον άτοπη.

δεν περιμένω να διαβάσω λέξεις που έχουν ενδιαφέρον.
δεν περιμένω να με πεις ότι ήσουν παγκόσμια πρωταθλήτρια στο σκάκι ξερωγω,
ότι ήσουν μαθηματική ιδιοφυία στο δημοτικό.

αυτό είναι κάτι που θα μπορούσε να πει κάποιος,
ότι έχει ένα αντικειμενικό ενδιαφέρον.

αλλά τα αισθήματά μου (όπα),
δεν έχουν τίποτα το αντικειμενικό μέσα τους.

το ενδιαφέρον το δίνεις εσύ στις λέξεις,
και όχι οι λέξεις σε σένα.

εσύ δίνεις την αξία στην αλήθεια,
εσύ με κάνεις να περνάω ώρες γράφοντας λέξεις.

είναι κάτι σχετικά απλό,
αλλά τόσο βασικό,
που όταν στο ανέφερα, σχεδόν στα καπάκια,
εντυπωσίασα ακόμα και εμένα.

αυτή είναι άλλωστε και η αρχή.

όλα αυτά που κάνουμε,
είναι μέσα,
για να πετύχουμε κάτι άλλο.

είναι τρόπος για να καταφέρουμε κάτι.

οι λέξεις, στην προκειμένη,
είναι ένας τρόπος να τροφοδοτήσω την αντίληψή μου,
όπως λες,
ένας τρόπος να σε καταλάβω καλύτερα,
αφού το ξέρεις ότι αυτός είναι ο σκοπός μου.

το φαντάζεσθαι εγχρώμως,
το διαλέγεσθαι μωβ,
το αντι-εξουσιάζεσθαι ανυπερθέτως,
το συνουσιάζεσθαι επαναληπτικώς.

πολλά έχω στο μυαλό μου,
δεν είναι ένας ο σκοπός,
είχα καιρό να γνωρίσω άνθρωπο με τόσο ενδιαφέρον,
και απλά καταριέμαι τις ώρες που δεν είσαι εδώ,
τις ώρες τις απρόσωπες,
μου λείπεις και όταν είσαι εδώ (όχι).

δεν θα πω να με αφήσεις να σε χαρώ,
γιατί το κάνεις,
δεν θα πω να με αφήσεις να νιώσω,
γιατί το κάνεις ήδη.

δεν ξέρω τι (θετικό) δεν κάνεις,
για να πω την αλήθεια.

με φτιάχνεις,
όσο πιο πολύ νιώθεις άνετα,
τόσο περισσότερο ανεβάζεις την απόλαυση,
την πρόκληση, την ίντριγκα.

να ξέρεις,
εγώ εδώ είμαι,
και δεν έχω κάτι πιο ουσιαστικό στο μυαλό μου,
κάτι πιο ουσιώδες από εσένα.

όχι εμάς αναγκαστικά.
εσένα.

και πριν με πει σαλιάρη κανάς γνωστός,
θέλω να ξέρεις αυτό,
δεν θα ανεχτώ να ξαναμιλήσεις έτσι.
ειδικά για εσένα.

κανείς δεν θα μιλάει έτσι για εσένα,
ούτε καν εσύ.

ή μάλλον,
ειδικά εσύ.

η σελήνη της παρασκευής, γιατί είσαι εσύ.

why should i??

γιατί άραγε;

διάβασε αυτό, και μιλάμε μετά.

εδώ ντε

γιατί να πρέπει να βιώσω κάτι που δεν είναι εκεί;;
(το σωστό είναι αυτό:
why should i experience what isn't there?)

αυτό διάβασα πριν από λίγο,
το οποίο αναφέρεται σε μνήμες,
σε ιστορίες, σε ιδέες που μας είπαν πως υπάρχουν,
ίσως με αποδείξεις, ίσως και όχι,
δεινόσαυροι, θεοί και δαίμονες,
φιλία, αγάπη, το πρωτάθλημα στον ΠΑΟΚ,
και έχω μία απορία.

γιατί να "πρέπει" να βιώσω το ό,τι;;

είναι τόσο μεγάλη η ανάγκη της εμπειρίας;;

ο καθένας μας έχει τα στάνταρ του,
τις ιδέες του, μεγάλα παιδιά είμαστε,
που λέει και η ανάγκη,
και λειτουργούμε αναλόγως.

δεν είναι αγώνας δρόμου η εμπειρία,
δεν είναι μάχη για το ποιός την έχει μεγαλύτερη,
ανάγκη είναι.

και έτσι θα έπρεπε να το βλέπουμε.

η όλη ιστορία έγκειται στην στιγμή.

στην στιγμή που βιώνεις κάτι.
ίσως να την υπερναλύσεις,
ίσως να μην το κάνεις και ποτέ.

όλα έχουν δύο πλευρές,
την θετική και την αρνητική ρε γαβ,
όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος.

έτσι βγήκε τώρα, έτσι θα παώ και εγώ.

αν αυτό που βιώνω τώρα,
είναι έρωτας ή όχι,
θα το δω καθαρά σε λίγο καιρό,
όχι τώρα που είμαι μέσα στην καταιγίδα.

εκτός και αν γίνει το ιστορικό,
το απίστευτο, το άρρωστο,
και χωθώ τόσο βαθιά στον κατακλυσμό,
και καταφέρω να φτάσω στο κέντρο του,
στο λεγόμενο eye of the storm (τι δισκάρα ρε πούστη),
στην απόλυτη ηρεμία δηλαδή.

εκεί μόνο θα μπορέσω να νιώσω τι συμβαίνει,
θα πρέπει να απομακρυνθώ από το συμβάν,
θα πρέπει να απομονωθώ.

και αυτό μόνο στην ηρεμία μπορεί να συμβεί.

είτε θα είσαι τόσο μέσα,
είτε τόσο έξω.

δεν ξέρω αν η απλότητα είναι η λύση λοιπόν.
αν ρωτάς εμένα, η αμεσότητα είναι.

το θέμα δεν είναι να μην σκέφτεσαι,
και να λειτουργείς επι τόπου.
ακούγεται φοβερό, άδραξε την μέρα,
σε εμάς συγκεκριμένα μιλάμε κυρίως για την νύχτα, αλλά οκ,
ίσως και να μην είναι τόσο ουσιαστικό όσο ακούγεται.

να σκέφτεσαι, λέω εγώ.
να σκέφτεσαι, όσο σκέφτεσαι συνήθως.
σαν την γυμναστική, το τρέξιμο ένα πράμα.
το πρώτο πράγμα που σου λένε είναι να αναπνέεις.
τόσο αστείο, αλλά τόσο σημαντικό.
μην αλλάζεις τις συνήθειές σου, επειδή "γυμνάζεσαι".

να μιλάς.
να εκφράζεσαι.
να αναφέρεις τις απορίες σου,
όποιες και αν είναι αυτές,
να μην κρύβεσαι,
να μην ντρέπεσαι.

προφανώς και υπάρχει η περίπτωση να ξενερώσει ο απέναντι.
επειδή μιλάς πολύ,
επειδή δεν είναι κουλ να ρωτάς "δεδομένα" πράγματα.

τίποτα δεν είναι δεδομένο ρε φίλε.
τίποτα δεν είναι σίγουρο,
τίποτα δεν είναι αχρείαστο.

δεν είναι θέμα ανασφάλειας,
θέμα ανάγκης είναι.

μετά από πολύ προσωπική σκέψη,
και αναζήτηση ίσως,
κατέληξα στο γεγονός της προσωπικής ύπαρξης,
προσωπικών πιστεύω και ιδεών.

θα κάνω αυτό που με χαροποιεί σήμερα,
αυτό που χρειάζομαι για να περάσω την βδομάδα,
όχι τον μήνα, όχι το τέλος της ζωής μου.

δεν έχει την αίσθηση του carpe diem,
σας διαβεβαιώ.

απλά ξέρω τι θέλω.
είμαι ξεκάθαρος, ανοιχτός,
γλυκός και σκληρός ταυτόχρονα,
δεν υπάρχουν κανόνες εδώ.

ένα μετράει, να ξέρω ότι δεν κράτησα κάτι πίσω,
δεν κρύφτηκα σήμερα,
δεν άφησα κάτι για αύριο.

σήμερα σε είπα ότι σε γουστάρω,
ότι θέλω να κλειστούμε στην τουαλέτα για 5 λεπτά μαζί,
επειδή αυτό ακριβώς σκεφτόμουνα.

αν δεν θα στο έλεγα,
μάλλον δεν θα το σκέφτηκα.
αυτό δεν σημαίνει ότι δεν το ήθελα,
σημαίνει ότι δεν το σκέφτηκα.

άφησέ με να το ζήσω,
άσε με να σε ζήσω,
με γεμίζει αυτό,
με γεμίζεις και εσύ,
και αυτό που βλέπω,
απλά προσεύχομαι να είναι η αλήθεια.


και στην τελική,
για να μην πλατιάζω άλλο,
αν ο απέναντι ξενερώσει,
ε ok,
μάλλον θα γινόταν αυτό κάποια στιγμή,
ίσως όχι τώρα, ίσως πιο μετά.
ίσως να χάσεις εμπειρίες έτσι.

αλλά τουλάχιστον θα χάσεις εμπειρίες όντας ο εαυτός σου,
και όχι κάποιος άλλος,
όχι κάποιος ψεύτικος,
όχι κάποιος που απλά προσαρμόστηκε στην κατάσταση.

και δεν μπορώ να σκεφτώ έναν πιο περήφανο τρόπο για να χάσεις κάτι.
χάσε κάτι επειδή ήσουν (εσύ) ρε.

η αγάπη υπάρχει στην ισλανδία

πρώτη φορά που μίλησα,

αυτήν είχα για εικόνα,

ακόμα και τώρα που μιλάμε, 

αυτήν έχω δίπλα μου.

αλλά την αποφεύγω δημόσια,

δεν θέλω να την φανερώσω εύκολα,

λες και αν την δει κανείς μαζί μου, θα μου την χαλάσει..

απλά και μόνο στο άκουσμα του, 

τόσο ιδιαίτερου, ονόματός της,

κάτι μέσα μου ραγίζει, 

και δεν μπορώ να βρω τις λέξεις.

σήμερα δεν ισχύει κάτι τέτοιο λοιπόν,

σήμερα ήρεμος στην γωνιά μου,

θα προσπαθήσω να ανοίξω τα χαρτιά μου.

σου μιλάω ήδη, 

αλλά δεν θέλω να με κοιτάξει κάποιος, 

αφού μόνο εγώ σε βλέπω (έτσι),

λες και μιλάς μόνο σε μένα,

και μετά σε παίρνει ένα σύννεφο πίσω στην ισλανδία..

η αγαπημένη μας σκανδιναβή (;;) έχει επιστρέψει,

και είναι πιο ευάλωτη από ποτέ.

και επειδή η ισλανδία είναι χώρα,

και τιμάει τα παιδιά της,

τους επόμενους μήνες θα οργανωθεί έκθεση,

για την πορεία της μπιορκάρας τα τελευταία χρόνια,

με παρουσιάσεις τραγουδιών, βίντεο, μουσικών οργάνων κτλ.

εδώ τα λέει καλύτερα βέβαια,

ρίξτε μία ματιά

στην σελίδα που προφανώς μόλις άνοιξες,

κάπου κάτω δεξιά έχει ένα βίντεο,

τρειλεράκι φάση,

από το σκηνικό που θα γίνει,

το οποίο είναι επίσης κομμάτι από τον καινούριο δίσκο.

δεν χρειάζεται να αναφέρω πιο κομμάτι θα κάνει βίντεο κλιπ.

προφανώς το 10λεπτο.

ας αρχίσει το γλύψιμο λοιπόν.

με πρώτο δίσκο στα 12 περίπου,

προφανώς μιλάμε για κάτι πολύ ιδιαίτερο,

σίγουρα για ένα καλλιτέχνη με τεράστια δισκογραφία,

και σίγουρα μιλάμε για καλλιτέχνη.

είναι ό,τι ευκολότερο αυτό,

αν με ρωτήσεις να ονομάσω έναν σύγχρονο τραγουδιστή,

που δεν είναι απλά αυτό, 

αλλά το έχει πάει παρακάτω,

τότε σίγουρα αυτή θα μου έρθει στο μυαλό.

εύκολα.

πριν από κάποια χρόνια,

έψαχνα είδη και μουσικούς, 

και είχα πέσει πάνω στον arvo part,

είχε βγάλει καινούριο δίσκο, 

και μου τον είχαν προτείνει πολλοί και διάφοροι,

οπότε είπα να τον ψάξω.

και έπεσα πάνω σε αυτό

σοκ.

κάνει σαν κοριτσάκι,

που βλέπει τους one direction, τους maroon 5 και τον depp στο σαλόνι της.

εκστασιάζεται όταν μιλάει για την μουσική του,

δεν ξέρω αν τον θεωρεί ανώτερό της,

σίγουρα τον θεωρεί κάτι διαφορετικό από αυτήν,

και το βλέπεις κάθε δευτερόλεπτο μέσα στα μάτια της,

το βγάζει με τις κινήσεις της.

η million dollar question βέβαια, 

είναι ποιός από τους δύο είναι περισσότερο ψυχοπαθής,

αλλά οκ, μιλάμε για καλλιτέχνες, οπότε ξέρεις.

πρόσεξε πως κοιτάει ο ένας τον άλλον όμως, 

πόση σημασία δίνει ο ένας στον άλλον.

σαν να μιλάνε την ίδια γλώσσα,

και είχαν πολύ καιρό να την μιλήσουν.

αυτό ήταν και το δικό μου σημείο 0 για αυτήν,

εκεί άρχισα να την καταλαβαίνω.

πόσο δυσκολεύεται για να γράψει μουσική,

πόσο σημαντικό το θεωρεί,

πόσο σημαντική θεωρεί την ελευθερία,

πόσο απελευθερωτικό μπορεί να είναι ένα τραγούδι.

συνδίασε και το γεγονός ότι έβρισε ανοιχτά τους βουδιστές,

την πιο κουλ θρησκεία στον πλανήτη έτσι...;;

δεν θυμάμαι ακριβώς την δήλωση, 

αλλά είχε να κάνει με την μετενσάρκωση,

και το γεγονός της κακής ζωής.

ότι δηλαδή, 

αν έκανες κακή ζωή, 

την επόμενη φορά θα ερχόσουν στην γη σαν κουνούπι ξερωγω,

εκεί βγήκε και τους είπε κυριολεκτικά να πάνε να γαμηθούν,

γιατί αν θεωρούν τιμωρία να γεννιέσαι σαν κουνούπι,

μάλλον δεν εκτιμούν την ζωή.

όλα αυτά και τίποτα.

και ακόμα δεν έπιασα την μουσική,

το δυνατό της κομμάτι..

όπως έχει πει και η ίδια,

είναι ένα συντριβάνι αίματος,

στην μορφή ενός κοριτσιου άλλωστε..

πάντα τα έλεγε ωραία,

όπως έπρεπε,

όπως τα αισθανόταν.

ήταν τόσο άμεσες οι προσεγγίσεις της,

που ήταν τόσο εύκολο να αγκαλιάσεις τα νοήματά της,

πραγματικά απορώ με αυτούς που δεν την πιάνουν,

πρέπει να κάνεις πραγματική προσπάθεια,

για να αποστασιοποιηθείς από την αλήθεια της.

προφανώς την αγαπώ λίγο παραπάνω,

αφού λειτουργεί με βάση την καθημερινότητά της,

(ή μήπως εγώ το κάνω αυτο;;),

και απλά περιγράφει πράγματα που νιώθει σε κάθε δίσκο.

όταν ήταν ερωτευμένη με τον σύντροφό της,

έβγαλε έναν δίσκο που ανέφερε πόσο της αρέσει το σεξ μαζί του,

χωρίς καμία ντροπή, και χωρίς να γίνει χυδαία,

χωρίς να φοβηθεί κάτι τέτοιο.

όχι ότι χρειάζεται,

αλλά δεν είναι κάτι που το έχεις δει από πολλούς, έτσι;;

δυστυχώς για αυτήν, 

φτάνουμε στο σήμερα.

μετά από χρόνια,

και ενώ έχει γίνει ήδη μητέρα,

ζει το ψυχολογικό ναδίρ,

με τον πρόσφατο χωρισμό της.

δεν ξέρω τι λέει η λογική,

αλλά το κορίτσι μας αποφάσισε να βγάλει δίσκο για αυτό το γεγονός,

πως το βίωσε, πως το έζησε, αν το ξεπέρασε.

τα κομμάτια είναι τοποθετημένα σε χρονολογική σειρά,

από το πριν, στον χωρισμό,

στις συνέπεις σε αυτήν, στο παιδί,

στο δικό της παρόν γενικότερα.

ο δίσκος ήταν να βγει μέσα στον μάρτιο,

αλλά οι γνωστοί-αγνωστοι του ιντερνέτ,

τον λίκαραν αρχές ιανουαρίου.

την επομένη του λικαρίσματος (ναι, παίρνει κλίση),

το άκουσε η μπιορκ, 

και εκνευρίστηκε από την χαμηλή ποιότητα του δίσκου,

το χαμηλό bitrate ντε (192 kbps),

και τον έδωσε σε βαρβάτη μορφή στο itunes.

κυριολεκτικά,

τα downloads από το itunes ήταν περισσότερα,

από τα τζάμπα τόρεντΖ που κατέβαζε ο κόσμος.

δοκίμασε να σκοτώσει την πειρατεία.

και στα δικά μου μάτια, τα κατάφερε.

νιώθει την εποχή, 

και ας γίνεται 50 σε λίγους μήνες.

αλήθεια, γίνεται 50. 

σκέψου έναν 50άρη.

μία γυναίκα στα 50 της.

θα μπορούσε να είναι η μπιορκάρα αυτή.

και το εξτρά δωράκι,

είναι ότι δεν άφησε τον δίσκο να ανέβει στο σπότιφαι,

επειδή είναι καθαρά θέμα σεβασμού είπε.

έτσι είπε.

κάτι θα ξέρει αυτή παραπάνω νομίζω,

λέω...

όπως και να έχει, 

αυτό το all is full of love, αυτό το τραγούδι,

αυτή η ερμηνεία,

αυτό το βίντεο, πάντα θα με πιάνουν αδιάβαστο,

πάντα θα είναι σαν την πρώτη φορά.

γιατί φαίνεται ότι έχει πολύ αγάπη μέσα της,

δεν κρατιέται, είναι γεμάτη ζωή, 

και ακόμα και στα μαύρα της, 

αυτό το βλέμμα της δεν νομίζω να αλλάξει..

wolverine blues (the ultimate cover version)

άρχισα πάλι να μιλάω μόνος μου

είχε πει ο δικός μου, 

ότι το καλύτερο cover των τελευταίων χρόνων είναι το παρακάτω

και δεν έχει άδικο,

το κομμάτι είναι εξαιρετικό.

κρατάει την αλητεία, το χιούμορ των suicidal,

αλλά ρε γαμώτο, κάτι δεν με κολλούσε.

δεν είπα κάτι,

είπα να το σκεφτώ πρώτα, 

και μετά να πω την μαλακία μου.

και όπως γίνεται συνήθως,

έσκασε σήμερα η απάντηση.

11 λεπτά κρατάει,

δοκιμάστε το, δεν θα χάσετε.

οι converge που λέτε,

αυτή η τεράστια μπάντα, 

αυτοί που δεν έχουν ασχοληθεί με πολλά, σαν converge,

αλλά έχουν σχεδόν τελειοποιήσει ό,τι έχουν κάνει,

έδωσαν φόρο τιμής στους entombed.

όχι, δεν είναι ονείρωξη.

(καλά ίσως είναι)

πήραν τηλέφωνο κάτι φίλους τραγουδιάρηδες,

περίπου 2 χρόνια πριν,

και τους ζήτησαν να ερμηνεύσουν το wolverine blues.

ηχογράφησαν το κομμάτι, μουσικά, σαν converge,
και έκαναν 5 takes τα φωνητικά, 

με 5 διαφορετικούς τραγουδιστές.

οι φίλοι που φώναξαν,

είναι οι εξής:

1. jacob bannon (έλαν νταξ)

2. naτe newton (οκ, δεκτό)

3. kevin baker (ψάξου)

4. aaron turner (isis the band λέμε)

5. tomas "tompa" lindberg (αν δεν ξέρεις ήδη, κλείσε το tab τώρα)

έκαναν μία μίξη των φωνητικών απο τα παραπάνω παιδιά,

και έβγαλαν αυτό το κομμάτι. 

(εδώ τους ακούς και τους 5)

αν ξέρεις, καταλαβαίνεις ποιός είναι ποιός, 

δεν χρειάζονται πολλές εξηγήσεις.

μία εβδομάδα, περίπου, μετά,

έβγαλαν όλόκληρα τα tapes από τους 5.

δηλαδή έχεις 5 ίδια κομμάτια, μουσικά,

αλλά ξεχωριστά τα φωνητικά από τον καθένα.

αυτό που λέω εγώ,

είναι ότι ο aaron δεν μου ταιριάζει πάρα πολύ,

καθότι αρκετά metal το κομμάτι,

βγάζει κάτι υπόκοσμο,

το οποίο δεν μου κάθεται πολύ καλα.

εδώ βέβαια, 

να πούμε ότι το κομμάτι κανονικά το τραγουδάει αυτός

1-0

και όπως και να έχει,

πολύ δύσκολα περνάς τα δικά του στάνταρ,

απο φωνή μέχρι ερμηνεία/κατάποση μπύρας/φάτσες σε φωτογραφήσεις.

γενικότερα, δεν τον ξεπερνάς ρε παιδί μου.

αλλά αυτό θα το δούμε σε λίγο ξανά νομίζω.

ο turner δεν μου έκατσε καλά λοιπόν,

όχι λόγω ικανότητας προφανώς,

αλλά είδους. χωρίς να είναι κακός ε, να τα λέμε αυτά.

ο bannon, γνωστός ταριχευτής φωνητικών χορδών,

φτύνει ότι έχει φάει τον προηγούμενο μήνα,

αλλά πάλι δεν μου κάθεται καλά.

το κομμάτι είναι metal, δεν είναι hardcoreοροκάτι,

είναι ξεκάθαρα μεταλικό,

μέσα στην όλη ανοιχτόμυαλη κουλτούρα των entombed βέβαια.

εξαιρετικές ερμηνείες, 

αλλά μέχρι στιγμής δεν μου έχει πάρει το σκαλπ κάποιο,

πάντα θέλω να ακούσω και το κανονικό στα καπάκια.

η μεγάλη διαφορά μέχρι στιγμής,

είναι το μπάσιμο στο ρεφρέν,

κανένας δεν φαίνεται να μπορεί να το πετύχει όπως πρέπει,

όπως περιμένεις.

ο κ.Newton δυστυχώς δεν είναι κάποια εξαίρεση,

αν και δίνει έναν διαφορετικό τόνο στο όλο εγχείρημα.

έχει κάποια extra, 

λόγω τραγουδιάρη σε καφρο-stoner μπάντα (doomriders),

αλλά πάλι φαίνεται κάπως flat, σε φάση turner.

και πάμε στα ωραία τώρα.

tomas lindberg.

ναι, εδώ κάτι έχουμε να πούμε.

παίρνει το κομμάτι, και το κάνει δικό του,

είτε σε αρέσει, είτε όχι.

και έχει πάλι αυτό,

που ξέρεις ποιός είναι ρε πούστη,

αυτή η χροιά δεν παίζεται,

αν και κάπως πιο βαριά,

πάλι σου σηκώνει την τρίχα.

το πρόβλημα εδώ είναι ότι θέλεις να βάλεις το slaughter στα καπάκια, 

και όχι το wolverine blues.

πάμε στον λόγο αυτής της ανάρτησης τώρα.

kevin baker.

χριστέ μου.

παναγία μου.

δεν υπάρχει θεός, 

ο τύπος έχει πάρει το κομμάτι και το έχει πάει αλλού.

all pigs must die/hope conspiracy κτλ,

που λέει και στον τίτλο.

δεν συγκρίνεται αυτή η φωνή,

αυτή η ξεκάθαρη άρθρωση,

τόσο καθαρή που καταλαβαίνεις τους στίχους,

τόσο βρώμικη, που θέλεις να βάλεις το to ride, shoot straight στα καπάκια.

και αυτή θα ήταν η λογική εξέλιξη,

αν ρωτάτε εμένα..

ο τρόπος που μπαίνει στο ρεφρέν είναι άρρωστος,

ο τονισμός των λέξεων είναι ποιητικός,

και στην τελική σου αφήνει ένα ερωτηματικό στο κεφάλι,

πως μπόρεσε να το πει έτσι ενώ εκανε χεντμπάγκι,

δεν γίνεται να το έβγαλε όλο όρθιος.

εδώ τα ακούς όλα,

και αν θες κατευθείαν τον θεό,

τράβα στο 4:31-6:45

είναι τόσο αστείο,

που αν τον ξέρεις τον κ.Baker,

καταλαβαίνεις ότι ζορίζεται, 

καθότι μάλλον δεν έχει συνηθίσει να τραγουδάει τόσο αργά.

για να μην το κουράσουμε άλλο,

αγαπημένοι, 

η δική μου πρόταση είναι τα συγκεκριμένα 2 λεπτά,

σαν καλύτερο cover των τελευταίων ετών.

κρατάει το συναίσθημα,

κρατάει το νόημα,

και το πάει τουλάχιστον ένα επίπεδο παραπάνω,

μόνο και μόνο λόγω εκμοντερνισμού,

μην παρεξηγηθώ κιόλα..

καλός και ο ice-t,

αλλά εδώ μιλάμε για αυτό που σε αρπάζει από τον λαιμό,

και ξέρουμε ότι αυτό είναι που θέλουν όλοι και όλες .

enamored of the passion,

life-sucking lust

debut(s)

το ξέρετε ότι την αγαπώ.

και την αγαπώ, 

γιατί με αφήνει να διαφωνώ μαζί της.

λίγο πριν που λέτε,

διάβασα κάτι ιδιαίτερο,

και σαν ιδέα, 

και σαν πράξη.

ταξινομήσαμε τα αγαπημένα μας ντεμπούτα.

ξέρετε.

ντεμπούτα.

πόνος, αίμα, αλήθεια, τέχνη.

δεν τα σκέφτηκα πολύ τα δικά μου,

είναι αλήθεια,

αλλά έτσι θα έπρεπε να είναι.

το νούμερο ένα,

το σκέφτηκα σχεδόν στα καπάκια,

και αυτό είναι που μετράει.

βέβαια, 

εδώ έχουμε να κάνουμε με απάντηση,

αλλά δεν είναι ακριβώς έτοιμη ακόμα,

θα παίξει ξανά το link εδώ,

μόλις ανέβει το υπεράρθρο της αγαπημένης.

(edit: ανέβηκε, δείτε το εδώ, άντε να κάνουμε χαμό)

αγαπάμε λίστες, 

οπότε αρχίζουμε να μετράμε πάλι..

20. savages - silence yourself (2013)

εντάξει, είναι σχετικά καινούριο, και δεν παίζουν κάτι καινούριο. αλλά μου πήρε το κεφάλι, με έβαλε σε σκέψεις, μου θύμησε κάτι εξαιρετικά ωραίο. έχει άποψη, έχει πόνο. είναι κάτι παλιομοδίτικο, παιγμένο με σύγχρονα μέσα. α, επίσης, το μπάσο. αχ αυτό το μπάσο..

19. στέρεο νόβα - στέρεο νόβα (1992)

όλα μέσα, γεμάτο ιδέες, γεμάτο φρεσκάδα, έδειξαν τον δρόμο με αυτό, περήφανοι σαν έλληνες. ακόμα αναρωτιέμαι τι θα γινόταν αν έγραφε στα αγγλικά ο Κ.Β. (μητρική του γλώσσα άλλωστε).

η ζωή μας, μια βόλτα.

18. rage against the machine - rage against the machine (1992)

δεν γίνεται αυτός ο δίσκος να είναι 23 ετών. είναι κρίμα. αν τον έγραφαν σήμερα, πάλι ίδιο θα τον έκαναν, και αυτό είναι τουλάχιστον τρομακτικό. το πέτυχαν με την πρώτη, ο ορισμός του ντεμπούτου, ο ορισμός της πολιτικοποιημένης μουσικής. α ναι, είναι και φιλαράκια με τους tool.

17. radio birdman - radios appear (1977)

το καλύτερο ντεμπούτο από την αυστραλία, και καταλαβαίνουμε όλοι τι σημαίνει αυτό.
τόσο μπροστά, που δεν πιστεύεις την χρονολογία, τόσο γρήγορο, τόσο αργό, τόσο ουσιαστικό. διαφορετικό κομμάτι σε κάθε σετ, επειδή απλά μπορείς. δεν περιγράφεται αυτό το ροκεντρόλ, αυτό το πανκ, αυτό το γκαρατζ, όλα σε υπερθετικό βαθμό, χωρίς να κουράζει, χωρίς να αλλάζεις κομμάτι. ντεμπούτο ρε πούστη.

16. tool - undertow (1993)

το άκουσα τόσο πολύ, ξέρω τα λόγια απ'έξω. και να μην έβγαζαν κάτι άλλο, πάλι θα ήταν εδώ. ο δίσκος της στρατιωτικής μου θητείας, τόσο απλά. με παίρνει και με σηκώνει, δοκίμασέ το, θα το κάνει και σε εσένα.

15. the dillinger escape plan - calculating infinity (1999)

ταιριαστός τίτλος. μετράμε το άπειρο, και μετά από πολλά μαθήματα, έβγαλαν την δική τους άποψη για την μουσική. ναι, δεν τον καταλαβαίνω απόλυτα, αλλά από την άλλη, πόσους δίσκους έχεις νιώσει ότι κατάλαβες 100%; η μοναδική παρθενογέννεση στην λίστα. δεν το έκαναν για να το νιώσεις, το έκαναν επειδή δεν υπήρχε κάτι εκεί. btw, ούτε σήμερα υπάρχει κάτι άλλο..

14. entombed - left hand path (1990)

αυτό εδώ τα έφτιαξε όλα. και οι edge of sanity, ναι, αλλά εδώ τελειοποιείς κάτι, αυτό που έκανε ολόκληρο πλανήτη να ψάχνει να βρει τι τον χτύπησε. υπάρχει συναίσθημα στο μέταλ τελικά ρε, έχει χώρο και για αυτό, ναι. επίσης, μην αρχίσω να μιλάω για αυτά που έφεραν οι συγκεκριμένοι στο είδος, κρίμα να μην μάθουμε την υπόλοιπη λίστα..

13. deftones - adrenaline (1995)

άσε μην κουράζεσαι, έτσι θα παίζεις την κιθάρα από εδώ και πέρα. από τις ελάχιστες μπάντες που ξέρω και τα μεσαία ονόματα των μελών τους. φοβερό χιούμορ επίσης, δεν εξηγείται αλλιώς να κλείνεις την συναυλία σου με bored/engine no.9/root/7 words. δεν σέβεσαι την σωματική υγεία καθόλου ε;;

12. burial - burial (2006)

έρχεται νύχτα, και τίποτα πιο ταιριαστό από αυτό. κάθε σκάσιμο και μία αντριχίλα, ποτέ ξανά κάτι τόσο ήρεμο δεν με έφερε σε ένταση. ηλεκτρονική μουσική με αρχίδια μεταλά. συνοδεία για ό,τι μπορεί να κρύβεις τόσο καιρό. από συζήτηση, μέχρι κάτι σαρκικό, δεν ξέρω, δεν θυμάμαι, έχω να συζητήσω καιρό..

11. black sabbath - black sabbath (1970)

το πρώτο. αυτό. η (σωστή) φωνή της εφηβείας μας. από τα λίγα που άκουγες τότε, και αντέχεις να ακούς ακόμα. από αυτά που δεν ντρέπεσαι. πάντα θα γυρνάς πίσω σε αυτό, αφού πάντα θα ψάχνεις την σταθερά στην ζωή σου. μην γελιόμαστε, αυτή είναι η δική μας.

10. mastodon - remission (2002)

πως το περιγράφεις αυτό τώρα; σαν το vulgar display λέω εγώ. κοίτα το εξώφυλλο, και αυτό που θα πάρεις θα είναι ανάλογο. οργή, χωρίς κόφτες, σε παίρνει μαζί του, από την άρρωστη και κυριολεκτικά ανεπανάληπτη παραγωγή του, μέχρι τις γκαρίδες που είναι λες και βγαίνουν από πηγάδι. ol'e nessie το επικότερο κλείσιμο κομματιού. αλήθεια.

9. the killers - hot fuss (2004)

δεν θέλω χαζά. τρέχαμε να βρούμε τι σκατά είναι αυτό που παίζει στα ηχεία, τόσο γυναικωτό, αλλά ρε συ, εμένα γιατί με αρέσει; εντάξει, όχι ακριβώς γυναικωτό, αλλά τι πράμα είναι αυτό; από την αρχή μέχρι το τέλος, δεν νιώθεις τίποτα, μόνο επιτυχίες φάση, τραγικό που δεν το έβγαλαν ολόκληρο σε singles, πραγματικά τους έπαιρνε. 

8. interpol - turn on the bright lights (2002)

δεν έχω λόγια. αν δεν το έχετε ακούσει, να μην το ακούσετε ποτέ. θα το ακούω μόνος μέχρι να κουφαθώ. αν και δεν ξέρω, πάλι θα το βάζω, μόνο και μόνο για την ιδέα. η αρχή του ιστορικότερου revival στην ιστορία της μουσικής. ο ορισμός του δίσκου. ήδη έχω κανα πεντάλεπτο που δεν γράφω, και απλά κοιτάω το εξώφυλλο. αυτό φτάνει νομίζω.

7. p.j. harvey - dry (1992)

στεγνά. κλωτσιά στα αχαμνά, και η κοπελιά, που ποζάρει γυμνή, με αξύριστη μασχάλη, έχει τόσο νεύρο, μα τόσο νεύρο, που στην τελική η γκόμενα είσαι εσύ. η αρχή μίας τεράστιας πορείας, που προφανώς ανταποκρίνεται και στο ντεμπούτο. σιλαναγκιγκ. σιλαναγκιγκ. στεγνά είπαμε;

6. isis - celestial (2000)

ναι. αγνό, ατμοσφαιρικό, άρρωστο. όταν θα θελήσεις κάτι πιο βαθύ, αλλά όχι τόσο γυαλισμένο, δεν νομίζω να σκεφτείς κάτι καλύτερο. παλιά αγάπη, δυνατή και σίγουρη. ακόμα και τα sgnl γαμάνε, τόσο φανμπόις.

5. dead kennedys - fresh fruit for rotting vegetables (1980)

δεν είναι δίσκος, δεν είναι μπάντα, δεν είναι ήχος, είναι ιδέα. και έτσι θα πρέπει να τους αντιμετωπίζουμε. ιδέα είναι, και να ξέρετε, δεν υπήρχε τίποτα πριν από αυτό. μία ολόκληρη γενιά μπορεί να περιγραφεί από τον δίσκο. είναι η φωνή που βγαίνει σαν αντανακλαστικό, δεν το ζητάς, απλά το κάνεις. απλά βρίσκει τον δρόμο προς την πραγματικότητα. πανκ με εφαρμογή στην καθημερινότητά σου. αυτό που διάβασες, ναι. 

4. garbage - garbage (1995)

ήμουν παιδί. έγινα άντρας. ακόμα κλαίω με το milk. ακόμα ταξιδεύω με το stroke of luck. η περηφάνια μου, αυτό ήταν το πρώτο που δεν μου το έδειξε άλλος, και μου πήρε τα μυαλά. αυτό έδειξε τον δρόμο μου, είναι η πυξίδα μου. την ημέρα που έφυγε ο cobain, εκείνοι οι 3, έφτιαξαν αυτό που με έκανε παρέα σε όλο το γυμνάσιο. αξία ανεκτίμητη.

3. arctic monkeys - whatever people say i am, that's what i'm not (2006)

δεν με νοιάζει τι έχουν γίνει, εδώ παίζουν λίγο garage, λίγο indie, λίγο ροκεντρόλ, και λίγο-πολύ μας πήραν τα μυαλά. κωλοδάχτυλο στις εταιρίες, χορεύουμε και αυτό μας νοιάζει, κυριολεκτικά χαρακτήρισε ολόκληρη γενιά, κυριολεκτικά θα ήθελα να είμαι στην αγγλία, μόνο και μόνο για να το ακούω στα κλαμπάκια. ολόκληρη γενιά.

2. portishead - dummy (1994)

όλα. η φωνή, ο τρόπος, οι στίχοι, η μουσική, οι εικόνες, η φωνή, η beth, η φωνή.. και αυτό να έβγαζαν μόνο, πάλι εδώ θα ήταν, και ας μην είναι ο αγαπημένος μου δίσκος τους. κατάθεση ψυχής, για να δεις μέχρι που μπορείς να πατάς. η απάντηση εύκολη, δεν θα αντέξεις πολύ, θα σε πάρει κάτω μαζί του, δεν πατάς εδώ δικέ μου, βυθίζεσαι.

σιγά μην το γράψω κιόλας

τον ξέχασαν όλο το βράδυ να παίζει ντραμς. το μόνο συμβόλαιο της εταιρίας, το μόνο συμβόλαιο με αίμα που φτιάχτηκε ποτέ. αδιέξοδο, δεν έχει επιστροφή. εκεί που ακόμα και οι sabbath προσπάθησαν να παίξουν γρήγορα, αυτοί οι άρρωστοι έπαιξαν πιο αργά και από τον θάνατο. ο ορισμός του fuck trends. είναι κρίμα να υπάρχουν λόγια για αυτόν τον δίσκο, να προσπαθείς να γράψεις για αυτόν τον δίσκο, αφού έχει στίχους.

It was me, waiting for me,
Hoping for something more,
Me, seeing me this time,
Hoping for something else.

δεν ήταν εύκολο, αν και ήταν κάπως γρήγορο. 

προσωπικό, και ευχαριστώ την Σοφία για την ιδέα,

πλάκα είχε.

birds in row - ξανά και ξανά

τι σκατά έκανα το 2012;

κάτσε να πάω πίσω,
δεν γίνεται να έκανα τέτοιο λάθος..
και όμως, δεν δικαιώνομαι,
δεν υπήρχαν στην λίστα του έτους..

να η απόδειξη

εντάξει, είχε converge εκείνη η χρονιά,
και ακόμα θυμάμαι πως περίμενα τον δίσκο,
ίσως αυτό να είναι η δικαιολογία.

μα είναι τραγικό,
το πόσο αδίκησα τους birds in row,
αισθάνομαι χάλια,
θέλω να τους πάρω τηλέφωνο,
να τους ζητήσω συγνώμη,
αφού τελευταία παίρνω εύκολα τηλέφωνα,
όπως φαίνεται.

κάτι σαν sarabante, crust ντε,
αλλά όχι τόσο εννιαίο.

είναι δίσκος,
με κάποιες στιγμές να δίνει ανελέητο πόνο,
και κάποιες άλλες να ηρεμεί,
χωρίς να σε ψαρώνει όμως,
ξέρεις ότι έρχεται χαμός σε λίγο.

δεν ξέρω αν είναι κρίμα πάντως,
που δεν μπορώ να συνδεθώ και στιχουργικά με τον δίσκο,
αφού μιλάει για απώλεια, συναισθηματική κυρίως,
και έχει ένα μένος,
δεν γνωρίζω αν είναι δικαιολογημένο βέβαια,
προς κάποιον συγκεκριμένο, μάλλον.

λες να χώρισε;
λες να τον χώρισε;;
λες να τον κεράτωσε;;

ΔΕΝ ΜΑΣ ΝΟΙΑΖΕΙ, ΕΙΝΑΙ ΔΙΣΚΑΡΑ.

δεν έχει απλά φοβερά τραγούδια.
έχει συνέχεια,
δεν κουράζει,
διηγείται μία ιστορία,
και όλα έχουν νόημα, όλα έχουν στόχο,
όλα είναι σωστά.

από το παραμορφωμένο μπάσο των entombed,
(χριστέ μου δεν θα το χορτάσω ποτέ),
μέχρι το νεύρο του ντεμπούτου,
μέχρι τα σπασίματα. όλα.

και μετά έρχεται ο τραγουδιάρης,
να σου πάρει ότι δεν έχει καεί από το ήδη ετοιμόρροπο κεφάλι σου.

δεν μπορώ να σταματήσω να γκαρίζω τους στίχους που νίωθω ότι λέει.

and in the back of my head/
i am killing all the judges like you

το επικό κλείσιμο επίσης,

a war for every mistake made/
and for the comfort of all, you'll be the genius (a war)

(και δεν έχω πάει καν στο δεύτερο κομμάτι,
όλα αυτά είναι από το pilori)

έχει spoken word σημειάρες,
φάση la dispute,
αλλά μην γελιόμαστε,
βρωμάει converge.
(deathwish λέμε)

converge στους στίχους (jane doe;;),
με λίγη δόση από somewhere along the highway.
γειά σου ρε καρντάσι άρρωστο

ένα τρανταχτό παράδειγμα για την αιτιολόγηση της δισκάρας,
είναι το παρακάτω κομμάτι,
που είναι όντως τεράστιο (2:59),
αλλά πάνω στην ροή του δίσκου το δέχεσαι αλλιώς.

και δεν είναι το 6 (για αυτούς που ξέρουν),
το 7 είναι.

τόση ωριμότητα,
τόσο νεύρο,
μόνο ο πρώτος δίσκος μπορεί να είναι έτσι,
και αν δεν είναι,
τότε απλά μιλάς για τεράστιο συγκρότημα.
(να ένας εύκολος τρόπος να ξεχωρίσεις τις καλές μπάντες,
από τις τεράστιες)

έχει μία εβδομάδα σχεδόν,
που δεν μπορώ να σταματήσω να τον ακούω,
οπότε το επόμενο βήμα,
είναι να τον υμνήσω.

ειλικρινά,
ακούστε τον,
έχει συνολική διάρκεια 36 λεπτά,
με 12 τραγούδια,
και το τελευταίο έχει διάρκεια 13.

κάντε την χάρη στον εαυτό σας,
και ακούστε έναν φανταστικό δίσκο,
με εξαιρετικό artwork,
και μία αίσθηση πρώιμης ωριμότητας (ναι),
που δείχνει από το πρώτο δευτερόλεπτο ότι δεν παίζει.
(το πρώτο κομμάτι μπαίνει με γκαρίδα-ναι)

μην τον ακούσετε αν έχετε χωρίσει,
αν σας λείπει η καριόλα,
αν δεν σας εκτίμησε η αχάριστη.

εδώ δεν είναι σκυλοκατάσταση,
δεν θα γλύψουμε καμία πληγή,
θα της στείλετε απειλητικό μήνυμα μετά το πέρας της ακρόασης.

όπως ακριβώς θέλουμε και τον έρωτα δηλαδή.

χωρίς αύριο,
χωρίς κόφτες συναισθημάτων,
χωρίς πρέπει,
χωρίς παρελθοντικές ιστορίες.

αυτό που βιώνουμε,
αυτό βγάζουμε.

we were born silent and ignorant,
and the constancy of our faith would never fail.
we are victims and guilty in the same way.
young kids and old timers on barricades.

δώστε μου ένα μπλουζάκι να σκίσω,
στα περάσματά τους με πιάνει επιληψία και κατάθλιψη ταυτόχρονα.

μεγαλείο.

(Υ.Γ. pilori σημαίνει καβάτζα. αντίο)