scott o)))

καιρό είχα να κάνω love track στο last.fm

πέρα από τον χαμό, τότε στην αρχή,

δεν το συνήθιζα, η αλήθεια είναι, σαν να το φοβόμουν.

σήμερα που λέτε, 

άκουσα έναν καλό δίσκο (θα τα πούμε ξανά για αυτό νομίζω),

και κάτι που θυμίζει το ιστορικό fatality του kano στο mk1.

εισήλθε απότομα μα σταθερά ένα χέρι,

και μου έβγαλε την καρδιά από την θέση της.

κάθε φορά θα έρχεται μαζί με συντροφιά,
αυτό βλέπω.
ακριβώς ένα χρόνο πριν,
είχα βρει έναν δίσκο που θα με κάνει παρέα για πολλά χρόνια,
και κάπως έτσι έγινε και χθες.

έτσι, όπως έρχονται όλα τα ωραία.
τουλάχιστον έχω την τύχη στην μουσική,
σε κάθε κατάσταση, θετική ή όχι,
πάντα έχω ένα άλμπουμ να θυμάμαι.

δεν ξέρω αν είναι η λύση να κάθομαι και να σκέφτομαι,
αλλά δεν το βλέπω σαν κάτι περίεργο τώρα.

το περίμενα σαν τρελός,
το περίμενα πιο πολύ από ότι το καινούριο at the gates Γιάννη,
και ίσως έκανα καλά.

είναι ένας δίσκος που ανταποκρίνεται στις προσδοκίες σου.

η αρχή είχε γίνει λίγα χρόνια πριν,
όταν οι sunn o))) είχαν πλησιάσει τον κ.Walker,
με σκοπό να τραγουδήσει κάποια κομμάτια στον καινούριο τους δίσκο.

αυτός αρνήθηκε,
αλλά όπως παραδέχτηκε πρόσφατα,
του άρεσε τόσο πολύ η ιδέα,
που από τότε έγραφε κομμάτια για μία πιθανή δουλειά.

ο λόγος που
φέτος έχουμε 2 sunn o))) είναι αυτός.
σε αυτό δεν έγραψαν μουσική, ας πούμε,
"απλά" έπαιξαν στον δίσκο.

το οποίο προφανώς είναι ακόμα πιο άρρωστο.

και ξαφνικά το όλο εγχείρημα ακούγεται τόσο οικείο.
σαν να μην σου φτάνει η επανάληψη,
σαν να παρακαλάς για πιο πρίμα, και πιο μπάσα ταυτόχρονα.

εκεί που θέλει να βγει η ψυχή από το σώμα σου,
αφού πλέον δεν είναι ένα ανθρώπινο μέρος,
υπάρχει η πάθηση μέσα του.

δεν ωραιοποιώ κάτι,
ούτε εξυψώνω, τα έκανα τόσο καιρό, φτάνει τώρα,
απλά αναφέρω ένα γεγονός που με εκφράζει,
ένα συνοθύλευμα ήχων,
μία πρόσθεση συναισθημάτων και πόνου,
μία αφαίρεση ανούσιων αναγκών,
μία ματιά στην απουσία.

δεν αναφέρομαι σε απώλεια,
μιλάω για χαμό.

δεν είναι cult,
δεν είναι ντεμέκ.

είναι τέχνη.
είναι εξωτερίκευση.
είναι η αλήθεια.

αυτό να θυμάσαι όταν θα ακούς το bull.
και το σφυρί που χτυπάει το καρφί.

οι συνειρμοί δικοί σου.

keep movin' on.

fifa '13: the end

ήρθε και αυτή η στιγμή.

μετά από 87 season και περίπου 800 ματς,
ήρθε η ώρα να δούμε τίτλους τέλους.

ας το πάρουμε από την αρχή όμως.

ένα παιχνίδι, μία ομάδα.

έχω περάσει ώρες/ημέρες/βδομάδες ίσως και μήνες της ζωής μου,
παίζοντας παιχνίδια, και δη ποδοσφαιράκια.
πολλές κυριακές που παίζαμε ομαδικώς,
πολλές κυριακές που παίζαμε online,
εναντίων διαφόρων-ξεκάρφωτων αντιπάλων.

εδώ και 1,5 χρόνο έχω κολλήσει με το online για να πω την αλήθεια.
συνήθως απέφευγα αυτήν την επιλογή,
όχι μόνο λόφω tr00ίλας (στα 90΄ς δεν είχε τέτοιες μαλακίες),
αλλά και λόγω της δυσκολίας, το επίπεδο εκεί είναι προφανώς πολύ καλύτερο.

τελικά μία μέρα το αποφάσισα, μάλλον πρέπει να βαριόμουν πολύ,
ή να με είπε ο μικρός μου αδερφός να το δοκιμάσω (παιδί των 00΄ς).

αυτό ήταν.
σχεδόν ολόκληρο το προηγούμενο καλοκαίρι,
η γειτονιά στην Ηλιούπολη άκουγε εμένα και άλλους 2-3,
αρκετά βράδια την εβδομάδα,
να καταριόμαστε τον θεό, την μάνα του,
αυτό που έβγαλε τον θεό, την μάνα του,
τις τριπλίτσες και το σημείο τοποθέτησης της μάνας του χρήστη,
την απλόχερη προσφορά καρκίνου,
σε συγκεκριμένο σημείο της μάνας του αντίπαλου χρήστη,
προτάσεις για επιτόπιο θάνατο-πέσιμο της γραμμής ιντερνέτ του αντιπάλου
(μπας και πάρουμε την νίκη στα χαρτιά),
μακρόχρονες ευχές για θάνατο στο ξύπνημα,
με πλημμύρα σε ολλανδό (alderweireld μεγάλε τριπλέρ),
με ειρωνικά "ΘΘΘ" σε ισπανούς,
με ομοφοβικά-ομοφυλοφυλικά σχόλια σε ιταλούς για τις φράντζες που σίγουρα θα είχαν,
και υπερ-πανυγυρισμούς σε γκολ στο 90',
με εξτρά ευχές στην ισοφάριση μετά το γκολ στο 90',
αν τους είχαμε μπροστά μας, θα κοπανούσαμε τα κεφάλια (τους) σε γωνίες από έπιπλα,
μιλάμε για τέτοια φόρτιση, τέτοια επίπεδα εκνευρισμού,
τέτοια επίπεδα αρτηριακής πίεσης.
γενικά πολύ φασαρία για το τίποτα.

αλλά.

αν δεν το έχεις παίξει, δεν μπορείς να καταλάβεις τι εννοώ.
μία απλή διακλάδωση.
10 κατηγορίες.
ξεκινάς από την τελευταία, την 10η.
10 ματς, με την γνωστή αντιστοιχία πόντων,
νίκη 3 βαθμοί/ισοπαλία 1 βαθμός/ήττα κανένας.
αν δεν περάσεις το πρώτο όριο πέφτεις,
αν είσαι πάνω από αυτό παραμένεις,
και αν καταφέρεις να περάσεις το δεύτερο όριο, ανεβαίνεις κατηγορία.
και έτσι τελειώνει μία season.

αυτό που έκανα για πρώτη φορά, λίγες ώρες πριν,
είναι να είμαι στην πρώτη κατηγορία,
και να πιάσω το ανώτατο όριο.
23 βαθμοί.
7 νίκες, 2 ισοπαλίες. καμία ήττα.

δεν πάει πιο πάνω. δεν έχει.
τερμάτισε.
πρώτη φορά. αυτό ήταν.

περάσαμε πολλές ώρες χαροπαλεύοντας στην 4η, στην 3η,
άντε στα καλά μας και λίγο στην 2η,
αλλά ποτέ στην πρώτη.
τώρα που έμεινα μόνος, το έλιωσα λίγο, το παραδέχομαι,
και κατάφερα να ανταποκριθώ στις προσδοκίες της Ζενιτάρας.

Ζενίτ είσαι, και αδικείσαι. να τα λέμε όλα,
ίσως η χειρότερη ομάδα στα 4,5/5 αστέρια.
αλλά είναι αγάπη, είναι τρέλα, είναι ο Αλεξάντρ,
είναι ο danny....

κρυφογουστάρω που έχω το αουτσάιντερ πάντως,
που δεν έχω το τσίτ, που προσπαθώ να το παλέψω.
και πολλοί ψαρώνουν, δεν είναι ομάδα που διαλέγεται συχνά η Ζενιτάρα,
αλλά όταν έρχεται η στιγμή του σφιξίματος στο Γ,
αυτή η δύσκολη ώρα, η απόκοσμη,
τότε έρχεται από κάποιον που πιθανώς δεν ξέρεις καν το όνομά του.
και δεν σε χάλασε.

το κατάφερα,
και σε λιγότερο από ένα μήνα βγαίνει το 15.
τρελή επιτυχία, το ξέρω.
και όπως είπε και ο κώστας,
σιγά την μαλακία, σοβαρό παιχνίδι βρήκα.

αυτό έχω όμως,
αυτό λιώνω το κορμί,
αυτό με δικαίωσε.

εντάξει, και αυτός

manson for president (M/M)

"έτσι δεν έκαναν και τον manson;;"

αυτό ειπώθηκε δύο μήνες πριν,
από έναν άνθρωπο που δεν τον ξέρω καλά,
μα έχει κεντρίσει το ενδιαφέρον μου,
θα ήθελα να κάνω πολλές συζητήσεις μαζί του,
αλλά δεν είναι αυτό το θέμα,
δεν είναι και της ώρας.

σε μία γρήγορη συζήτηση λοιπόν,
είχαμε σχολάσει, και κάτσαμε να κάνουμε ένα τσιγάρο,
και ειπώθηκε η παραπάνω ατάκα,
που την αποθήκευσα στα πρόχειρα από τότε,
δεν ήθελα να χαθεί ούτε για πλάκα.

το είπε τόσο φυσικά,
κάτι που δεν θα μπορούσα να πω τόσο εύκολα,
με τόσο απλά λόγια. τόσο.

και για να συστηθώ,
αυτήν την στιγμή διαβάζετε λέξεις από έναν μεγάλο υποστηρικτή του marilyn manson.
από τις τάξεις του γυμνασίου είχα μία κλίση κατά εκεί,
ο λόγος της γνωριμίας μας, η μικρή -τότε- ελένη,
και το κοινό επίθετο με την θεά που περπατάει ανάμεσά μας.

εννοείται ότι είχα φρικάρει,
αλλά τότε δεν υπήρχε γιουτουμπ,
δεν μπορούσα να δω τι πράγματα έκανε στα λαιβ του,
οπότε, έπαιρνα το cd, το έβαζα να παίζει,
και καθόμουν με το χαρτάκι να διαβάζω στίχους,
και να συνδυάζω τις εικόνες που έφερνα εγώ στο μυαλό μου,
με αυτό που άκουγα.

(κάποτε ήταν έτσι, θυμάσαι ε;;)

τα εξώφυλλα ήταν κάπως ξεκάθαρα βέβαια,
οι εικόνες μέσα ήταν και αυτές ξεκάθαρες,
δεν μπέρδευες κάτι,
παρόλα αυτά, ήταν κάτι εξαιρετικό,
κάτι που δεν είχες ακούσει ξανά..

πρέπει να παραδεχτούμε, όλοι προφανώς,
πως αν κρίνεις έτσι τον manson,
δύσκολα θα φτάσεις σε αρνητικό συμπέρασμα,
ειδικά αν μιλάς για την εξαιρετική τριλογία
(antichrist/mechanical/holywood),
τότε αναφέρεσαι σε μυθικούς δίσκους.

όλο αυτό, τον έφερε σε μία θέση, ένα status που λένε και στο χωρίο,
που δεν έβλεπε τι του ερχόταν.
ίσως άλλαζε κάτι, δεν ξέρω,
ίσως να σταματούσε κάπου,
αλλά έξω από τον χορό..

πάντα είχα την εντύπωση πως ήταν ένας αρκετά έξυπνος άνθρωπος,
δεν πίστευα πως είναι απλά ένας ακόμα κάφρος,
και αυτό, στα δικά μου μάτια,
το απέδειξε κατόπιν εορτής, όπως αποδείχτηκε.

τα τελευταία δέκα δευτερόλεπτα είναι όλα τα λεφτά.
θα μπορούσα να γράψω έπη, για αυτό που είπε,
θα μπορούσα να το κάνω διαφήμιση,
εδώ δείχνει ότι είναι ένας από εμάς,
ότι όλο αυτό που κάνει, το ακραίο,
είναι απλά ένα δίωρο στην καθημερινότητά του.

σε σχεδόν 4 λεπτά,
μπορούμε να βγάλουμε μία άκρη για το τι συνέβη τότε,
ποιός φταίει, ποιός το προκάλεσε,
ποιός ωφελήθηκε από αυτό, και ποιός όχι.

δεν μπορώ να πω πως αισθάνομαι συνωμοσιολόγος,
αλλά αυτό είναι τουλάχιστον περίεργο,
σε κινεί την περιέργεια, όπως να το δεις..

ήταν ο καιρός που είχε πάρει τα πάνω του,
και η μουσική βιομηχανία, η καλή, η δικιά μας, ροκεντρολ και έτσι,
είχε καιρό να βγει στην φόρα, όπως έγινε στα 80's ας πούμε.

το μόνο που είχε συνέβη τότε,
ήταν τα γεγονότα στην νορβηγία, black metal και έτσι,
αλλά αυτά ήταν πολύ μακριά,
και επίσης δεν τους πολυέπαιρνε τους αμερικάνοι να χωθούν εκεί.
από την άλλη, αν θέλανε, ας πηγαίνανε πάνω σε κανά βουνό οι χριστιανοί,
να βλέπαμε πόσοι θα γυρνούσαν (γύρναγαν),
να κάναμε και προπόνηση στην πράξη της αφαίρεσης.

έτσι, έγινε το μαύρο πρόβατο της γενιάς μας,
χωρίς ακριβώς να το προκαλέσει,
δεν ξέρω αν το ήθελε κιόλας,
αλλά αυτό έγινε.

και από τότε δεν μπορώ να πω πως έχει πάρει τα πάνω του.
υπάρχει μία περίπτωση να μας βγήκε ευαίσθητος ο κ.Manson,
και να το πήρε πολύ κατάκαρδα το όλο θέμα,
αν ήμουν εγώ ας πούμε, δεν θα ίδρωνε η πλάτη μου, κυριολεκτικά.

τελευταία την έχει δει ηθοποιός,
και καλά ξηγιέται, αφού έχει να βγάλει καλό δίσκο 10 χρόνια..

πολλές φορές η μουσική (μας) έγινε δούρειος ίππος κάποιου,
κάποιες από αυτές τις μάθαμε.
για όλες τις υπόλοιπες, υπάρχει η mastercard.

this is my truth (tell me yours)

λέω να αποσυρθώ.

να σταματήσω, να δω την ζωή αλλιώς,
μάλλον δεν την βλέπω με την ορθή προοπτική.

όλοι μιλάνε, και τίποτα δεν λένε.
παντού βλέπω λέξεις, αλλά καμία πρόταση.
καμία σύνδεση.

έχει μισή ώρα,
διαβάζω, και δεν μου έχει μείνει τίποτα,
ένα κενό, αποψάρες όλοι,
χωρίς λόγο ύπαρξης,
χωρίς δικαιολόγηση τουλάχιστον.
όλοι οι έλληνες είμαστε dj φάση.

ίσως πάλι να με πιάνει το νορβηγικό μου,
το ποντιακό μου, το σοβιετικό μου.

έχουμε χαθεί στην πληροφορία,
μιλάμε για τα πάντα, και τίποτα δεν λέμε,
τίποτα δεν στηρίζουμε,
απλά δηλώνουμε εμμέσως ότι το google είναι φίλος μας,
και δίνουμε πόνο,
σαν να παραθέτουμε βιβλιογραφία,
αφού ο σκοπός αγιάζει τα μέσα.

έχουν διαλυθεί τα βιώματα,
έχει επέλθει η .. αντικειμενικότητα,
έχει φύγει η άποψη,
μιλάμε για το πολιτικά ορθό πάντοτε,
αναλόγως στον ποιόν απευθυνόμαστε βέβαια..

δεν ξέρω τι ακριβώς το δημιουργεί αυτό,
αλλά εξηγήστε μου πως γίνεται να βλέπεις deftones,
και συγκεκριμένα αυτό, αλλά να μην σου βγάζει συναίσθημα;
(ο ήχος στο βίντεο προφανώς δεν είναι καλός, αλλά....)

ρε γαμώτο, εγώ βλέπω το βίντεο,
και με σηκώνεται η τρίχα,
πως γίνεται να μην έπιασες εσύ αυτό το συναίσθημα;

φοβάμαι.
μάλλον κάνω κάτι λάθος, ξαναλέω,
μήπως και έρθει η απάντηση,
και με κοιτάξει στα τεράστια, μπιρμπιλωτά μάτια μου.

προσωπικά μιλώντας,
έχω αγαπήσει από μικρός την μουσική,
και δη την pop μουσική,
χωρίς να ντρέπομαι, χωρίς να το κρύβω.

δεν το έκανα μόλις έγινε της μοδός ο μπίγαλης,
όταν αγαπήσαμε όλοι ξαφνικά τον ρακιτζή.

δεν αισθάνομαι γκουρού,
ίσως παίξει και αυτή η ατάκα,
αλλά είμαι πολύ μακριά από αυτό,
δεν παίζει να γίνω, δεν υπάρχει περίπτωση να το παίξω αυτό το παιχνίδι.

δεν πιστεύω ότι γράφω και ιδιαίτερα,
αλλά το κάνω,
και κάπως έτσι είναι και η επαφή μου με την μουσική.

έχει χαθεί η ουσία νομίζω,
στον πόλεμο της διαφορετικότητας,
θέλουμε να το πάμε άφοβα,
να μην χυθεί αίμα πουθενά,
αλλά όπως έχουμε μάθει, τίποτα δεν ανταποκρίνεται σε αυτό.

δεν θέλω να διαβάζω ουτοπίες,
δεν θέλω να κάνω καφέ,
και οι λέξεις να μην γίνονται εικόνες μπροστά μου,
να μην υπάρχει σύνδεση του προσώπου, με το νόημα, με το θέμα,
αλλά πάλι, ίσως δεν απευθύνεσαι σε εμένα.

δεν έχει πλάκα να βάζεις πάντα το ίδιο γκολ,
δεν έχει νόημα, δεν έχει λόγο ύπαρξης.
και ας είναι γκολ, και ας είναι ο στόχος.
θέλω τον δικό σου τρόπο,
την δική σου λογική,
όχι μία μίξη της λογικής των σημερινών διπλανών σου,
με τις extraordinary ατάκες χιπστεράδων..

κουράστηκα ρε μήτσο,
και δεν είναι υπεράνω αυτό που σε λέω,
στεναχώρια είναι,
ένα ασπρόμαυρο γαμώτο που κανείς δεν γράφει για τους amenra,
κανείς δεν μιλάει για το boden του,
για κάτι τόσο δύσκολο,
αλλά και τόσο ουσιαστικό ταυτόχρονα.

[i call out,
and all the brothers in the world; they hear me.
but the pain remains the same]

σε όλους αρέσει η αλήθεια,
απλά εγώ θέλω να ακούσω την δική σου,
αυτό είναι το νόημα, αυτό κράτα.

ας αγκαλιάσουμε τα αισθήματά μας,
τις πληγές μας (παλιό),
και ας μιλήσουμε από την καρδιά μας,
ας προσπαθήσουμε να μοιραστούμε αυτό που κρύβουμε εκεί πίσω στο σκοτάδι,
δεν υπάρχει σωστό και λάθος,
εμείς φτιάχνουμε τα φράγματα.

δεν υπάρχουν βέβαια,
και το ξέρεις πολύ καλά,
μην χτίζεις τοίχους, χτίσε γέφυρες για 'μας.

the general.

χειμώνας 200-κάτι, δεν πολυθυμάμαι,
δεν έχει και σημασία η ημερομηνία άλλωστε,
αυτό που έχει σημασία είναι ότι
ο γιώργος απόρησε που δεν ακούγαγα (τοπικό) faith no more.

"king for a day" με λέει,
"έχεις και φίλο τον ντουτς ρε",
και σχεδόν αρχίζω να ντρέπομαι,
τι ακριβώς χάνω τόσο καιρό,
γιατί να επιμένει τόσο πολύ....;;;

φεύγουμε από το μικρό καφέ,
και όντως το πρώτο πράγμα που κάνω είναι να πάω σπίτι,
για να ακούσω τον δίσκο.

τον οποίο είχα ακούσει ξανά,
2-3 κομμάτι σίγουρα, ναι τα ξέρω τελικά,
απλά δεν είχα όνομα και τίτλο στον ήχο.

το evidence έπαιζε παντού στα 90'ς,
το ricochet το έλιωνε ο ντίτοξ στο σίλβερ,
και αρχίζει ο χαμός.

τα έχουν όλα.
ηρεμία, φασαρία, ποιότητα, χαμό,
έχω χάσει την μπάλα,
και το όλο γεγονός εκτοξεύεται όταν αρχίζω να τους βλέπω στο youtube.

σίγουρα δεν ήταν "τόσο" σκληροί στον ήχο τους,
αλλά στα live έβγαινε απίστευτη ενέργεια.

και τώρα λοιπόν,
ας μπούμε στο θέμα μας.

απορώ με τον εαυτό μου,
έχω γράψει για την όποια μαλακία,
και δεν έχω γράψει ακόμα για τον πλανητάρχη,
ποτέ δεν είναι αργά βέβαια,
αλλά δεν μπορώ να μην αναφέρω και την τραγικότητα της κατάστασης.

Michael Allan Patton σε λέω.

είναι από αυτούς που έχουν συγκεκριμένο κοινό,
fangirls/φανμπόιδες,
κάτι το οποίο είναι ιδιαίτερα άσχημο,
ειδικά αν σκεφτείς ότι μιλάμε για έναν άνθρωπο περίεργο,
που έχει τραγουδήσει death metal, grindcore,
rap, ιταλικά, κλασσική μουσική, trip hop, jazz, pop,
και εδώ απλά σταματάω να αναφέρω είδη,
προφανώς θα είναι και άλλα..

δεν γίνεται λοιπόν,
ο κλασσικός ψαγμένος μεταλάς που δεν έχει ακούσει νότα από hip hop
(και μαγκιά του, δεν το λέω σαν αρνητικό)
να προσκυνάει τις δουλειές του με τον rahzel,
το οποίο δεν είναι απλό hip hop,
αλλά beatbox-freestyle, δενμπορωαλλοκαηκα.

λέει mike patton όμως, οπότε είναι cool.
γουστάρουν και τα γκομενάκια. εδώ είσαι.

δεν γίνεται να σε αρέσει το "the stone: issue one"
ένας δίσκος του zorn, με τον patton στα φωνητικά,
ο οποίος είναι:
improvised avant-garde jazz.
και για να κλείσει και το ανέκδοτο, είναι και ζωντανός. live.

και όμως υπάρχουν ανάμεσά μας άνθρωποι,
που μας λένε ότι τα εκτιμούν όλα αυτά.
το κάνω θέμα γιατί προφανώς με ενοχλεί,
αλλά ευτυχώς υπάρχει απάντηση,
από τον ίδιο, μπας και στρώσουμε χαρακτήρα ομαδικώς

(η απάντηση βρίσκεται ακριβώς στο 3:00-3:03,
αλλά δείτε ολόκληρη την συνέντευξη, αξίζει)

και αφού το ξεκαθαρίσαμε και αυτό, πάμε παρακάτω..

ελπίζω να μην τον αδικώ,
αλλά όλη του η αύρα μου θυμίζει 90's.
όλο αυτό το στήσιμο,
τα ρούχα, το χτύπημα στην σκηνή,
θυμίζει 90's.

ίσως και να κάνω λάθος,
ίσως εγώ να το έχω συνδέσει έτσι,
ίσως αν του το πεις να σου σκάσει μία στην μύτη,
αλλά το λέω με τον απολύτως θετικό τρόπο.

είναι το mancrush μου άλλωστε,
δεν μπορώ να το κρύψω..

ο λόγος που τα γράφω αυτά είναι ένα post ενός καλού φίλου,
ένα βιντεάκι από έναν τύπο να τραγουδάει,
στην καλύτερη παράφωνα,
και μου ήρθε σαν απάντηση ίσως η πιο σαλταρισμένη στιγμή των fantomas.

του έπεσαν τα μαλλιά (λες και ήθελε βοήθεια ξερωγω),
δεν ήξερε, προφανώς, τι έβλεπε,
και στα καπάκια του έστειλα το evidence να ακούσει.
και του άρεσε.
προφανώς.

αυτός ο patton λοιπόν,
είναι μάλλον ο πιο ολοκληρωμένος μουσικός της γενιάς μας.

σε τέτοιο βαθμό,
που δεν μπορούμε να τον παρακολουθήσουμε.
έχει ξεφύγει χρόνια από τον κύκλο,
και τρέχει μπροστά μόνος..

μουσική, ταινίες, video games....
(ίσως τον ξέρεις από την φωνή του στα:
portal/darkness 1+2/bionic commando/left for dead 1+2/last of us)

δεν μπορώ να ξεχάσω την πρώτη ακρόαση ενός κομματιού από:
lovage/faith no more/fantomas/peeping tom.

τόσο διαφορετικά μεταξύ τους,
τόσο δικά του, τόσο άρρωστα.

θα μπορούσα να κάνω μία playlist ολόκληρης ημέρας,
με διαφορετικά είδη, διαφορετικές μουσικές,
για διαφορετικές ώρες, που να είναι μόνο η φωνή του αποπάνω.

κινδυνεύω να ακουστώ και εγώ φανμπόις,
αλλά το δηλώνω ότι δεν μπορώ να ακούσω ό,τι έχει γράψει.
κάποια απλά δεν μου κάθονται,
χωρίς να λέω ότι είναι άσχημα,
απλά δεν είναι για μένα..

εδώ να αναφέρω ένα μεγάλο κοινό που έχω με τον συγκεκριμένο,
αλλά και μία τεράστια διαφορά.

το κοινό είναι η απόλυτη αγάπη μας για τον καφέ,
κανέναν αλκοόλ, κανένα ντράγκι,
δεν μπορεί να συγκριθεί με τον καφέ,
έχει πει, και δεν θα μπορούσε να πει κάτι πιο κοντά στα δικά μου δεδομένα.

εκεί που χωρίζουν οι δρόμοι μας είναι στην δημιουργία τραγουδιών.
έχει παραδεχτεί δημόσια, κάπου κατά το 1992 αν θυμάμαι καλά,
ότι δεν δίνει πολύ σημασία στον στίχο.
η μουσική τον ενδιαφέρει, η ερμηνεία,
αλλά όχι ο στίχος.

δεν πειράζει, δεν θα μαλώσουμε, δεν χρειάζεται.

έχεις την καλύτερη αντρική φωνή των τελευταίων 25 χρόνων,
έχεις τις μεγαλύτερες κοχόνες, μετά τον pablo garcia ετσε,
που έχει δει η μουσική βιομηχανία,
είσαι όσο κυνικός πρέπει,
και μέσα στον χαμό,
ΟΛΟΙ λένε ότι είσαι ο μεγαλύτερος επαγγελματίας που έχουν δει,
δεν αφήνεις τίποτα στην τύχη, όλα είναι στο σχέδιο,
όπως έχεις δηλώσει και για τους fantomas,
πως δεν είναι ένα μέρος για αυτοσχεδιασμό,
και όμως στα δικά μου αυτιά ακούγεται ό,τι πιο άναρχο έχω ακούσει ποτέ.

η ιστορική δήλωσή σου για τους wolfmother,
η ατάκα σου για τον καλύτερο μήνα του χρόνου,
και η απορία σου γιατί δεν το είχε κάνει κανείς ήδη δίσκο,
όλα αυτά και τίποτα, μαζί,
σε κάνουν το είδωλό μας,
τον άνθρωπό μας,
και η ακρόαση του just a man,
ξημερώματα, μεθυσμένοι,
έναν λόγο για να τραγουδήσεις κάτι σε μία κοπέλα,
να ερωτευτείς μέσα στην ζάλη,
να εξηγήσεις γιατί κάθε βράδυ κλείνεις τα μάτια σου πριν κοιμηθείς..

(ρε μπας και είμαι φανμπόις τελικά...;;)

patton είσαι.

early winter post

καλοκαίρι είναι,
ας ασχοληθώ με κάτι καλοκαιρινό.
το black metal ας πούμε.
όχι εντάξει, δεν είναι αυτό ακριβώς,
αλλά για ακόμη μία φορά,
το καλύτερο είδος metal είναι το πάτημα,
για να πούμε την εξυπνάδα μας.

ο λόγος αυτήν την φορά είναι το παρακάτω,
αρκετά έξυπνο, κείμενο,
που αναφέρει κάποια τραγούδια,
του συγκεκριμένου είδους,
κουράστηκα, διαβάστε το εδώ

στην αρχή λίγο εκνευρίστηκα (χεστήκατε),
αλλά τώρα, για έναν περίεργο λόγο, χαλάρωσα.

"'εχω αποφασίσει πως δεν θα απομονώνω τον καλλιτέχνη από το έργο του.
Αν είσαι μαλάκας, το ίδιο είναι και το έργο σου"

εδώ βρίσκεται η δική μου διαφωνία.

με αυτήν την λογική,
μόνο ακροδεξιοί θα έπρεπε να εκτιμούν την συγκεκριμένη μουσική.

οι αριστεροί θα ακούν thrash,
και οι δεξιοί black,
αν θέλεις να τοποθετηθείς με αυτόν τον τρόπο.

καλώς ή κακώς,
υπάρχουν και άνθρωποι που δεν συμφωνούν με τα δικά μας πιστεύω,
δεν έχουν τις δικές μας ηθικές αξίες,
βλέπουν τα πράγματα διαφορετικά.
προφανώς και είναι όλοι τους ανώμαλοι βέβαια,
αφού εμείς έχουμε ανακαλύψει την αληθεια,
αλλά όπως και να έχει, υπάρχουν, ζουν ανάμεσά μας..

το αστείο είναι, πως αυτή η συσχέτιση,
της ποιότητας, των πιστεύω του καλλιτέχνη,
γίνεται, σε εμάς τους μεταλάδες τουλάχιστον,
μόνο σε αυτό το είδος.

ας ξεκαθαρίσουμε, πως λίγο-πολύ,
όλοι ανήκουν κάπου πολιτικά.

η μεγάλη διαφορά είναι ότι αυτοί οι βόρειοι,
όσοι είναι πυροβολημένοι,
δεν ντρέπονται να το αναφέρουν, και εδώ αρχίζει ο χαμός,
και οι ερωτήσεις από εμένα.

το πρόβλημα είναι ότι το αναφέρουν;
πόσοι άλλοι είναι, αλλά το κρύβουν;
είναι καλύτερο;;
αν η μουσική με αρέσει, πρέπει να ψάξω το βιογραφικό του τύπου,
και μετά να το αναφέρω σε κόσμο;
πως θα βρω το βιογραφικό του,
αφού μόνο οι συγκεκριμένοι είναι εξωστρεφείς,
όσον αφορά τα πολιτικά πιστεύω;;

για αρχή, δεν είμαι της άποψης 2 μέτρα και 2 σταθμά.
αν θα κάνεις κάτι, θα το κάνεις ολοκληρωτικά.
αν όντως μας ενδιαφέρουν τα πολιτικά πιστεύω,
μας ενδιαφέρουν παντού, όχι μόνο σε ένα συγκρότημα,
σε έναν άνθρωπο.

θέλω να πιστεύω πως έχω την λογική των tool πάνω στην μουσική,
εφόσον δίνεις ένα τραγούδι έξω, παύει να είναι "δικό σου",
ο καθένας μπορεί να το μεταφράσει όπως θέλει,
και θα έπρεπε να το μεταφράσει όπως θέλει.

αν δηλαδή γουστάρω με το deathcrush,
και μετά ανακαλύψω ότι ο άλλος κυνηγάει εβραίους,
δεν θα με κάνει να ξενερώσω με το κομμάτι.
θα ξενερώσω με τον συγκεκριμένο,
αλλά ευτυχώς, δεν είναι αυτός το τραγούδι,
το όλο που με τραβάει, μουσικά μιλώντας, κατά εκεί.
άσε που μιλάμε και για συγκρότημα,
δεν είναι ένας μόνος του δηλαδή..

και ας καλωσορίσουμε τον varg τώρα,
δεν θα έλεγα τον πιο καμένο,
αλλά σίγουρα το πιο αναγνωρίσημο ακροδεξιό παγανιστή από τα βόρεια.
δεν γίνεται να σε αρέσει η ακραία μουσική,
και να μην εκτιμάς τα 3 πρώτα burzum,
απλά δεν είναι επιλογή.

και εδώ τι κάνεις;
δεν ξέρω αν είναι αντίδραση,
αν είναι όντως ιδέα,
αλλά ο τύπος έχει μεγάλο πρόβλημα,
γενικά, δεν πάει καλά.

στο δικό μου κεφάλι, είναι καλλιτέχνης.
έτσι το σκέφτομαι, ίσως για να βρω έναν τρόπο να μην με ξενερώνει,
όπως και να έχει όμως, είναι ξεκάθαρος, και το εκτιμώ.

προφανώς και διαφωνώ με αυτά που κατά καιρούς έχει γράψει,
αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να σταματήσει,
ακόμα και αν ολόκληρος ο κόσμος είναι εναντίων του.
έτσι έλεγε, περίπου, και ο zappa, να τα λέμε όλα.

ελπίζω να μην φτάσει σε ακραίες καταστάσεις,
πραγματοποιώντας αυτά που αναφέρει,
αλλά όπως και έχει, είναι δικαίωμά του να μιλάει.

το να πω ότι εγώ έχω ανακαλύψει την αλήθεια,
και όλοι οι άλλοι θα πρέπει να κλειστούν σε κανά νησί,
έχει ξαναειπωθεί, και έχει πραγματοποιηθεί νομίζω.

το πιστεύω πως διαφέρω από αυτούς,
και απλά δεν με αγγίζει τέτοια σκέψη,
τόσο επιθετική, τόσο απόλυτη.

για αυτό προτιμώ και τέτοια μουσική,
να εκφράζω αυτήν την πλευρά μου,
να της δίνω μία διέξοδο,
να ανασαίνει το πρωτόγονο μέσα μου.

όλοι είμαστε, εν δυνάμει,
φασίστες/αντιφασίστες,
ντόπιοι/πρόσφυγες,
παοκ/αρης,
δενξερωγωτι/ασεξερωγω.

το θέμα είναι πως μεγαλώσαμε,
τι εικόνες είχαμε μικροί,
σε τι περιβάλλον μεγαλώσαμε,
τι ιστορίες μας έλεγε η μάνα μας.

δεν είναι θέμα dna,
έχω ανθρώπους που δεν ξέρουν ελληνικά,
και μιλάνε για ελληνική φυλή,
έχω ανθρώπους που ακούνε μόνο μπουζούκια,
και λένε ότι ακούνε τα πάντα.

βιώματα είναι, σχεδόν, όλα.

δεν χρειάζεται να βάλουμε και την μουσική μέσα στον χαμό.
η κατάσταση είναι ήδη στα τέρματα,
ας κρατήσουμε και κάτι που θα μας δίνει οξυγόνο.

και στην τελική,
είναι κρίμα να μην εκτιμάς το παρακάτω,
επειδή ο varg νομίζει πως είναι απευθείας απόγονος του odin.

ας κάνουμε φόκους στο κρύο,
στο συναίσθημα,
στον fenriz,
στον gylve,
στους darkthrone.

άσε που αυτός είναι και ό,τι έχει απομείνει όρθιο από το black metal..

thrust/ahead

tool, at the gates, dillinger, amenra,
και τώρα ήρθε η ώρα να ολοκληρωθεί η μούτζα,
με μάλλον το πιο αγαπημένο από όλα αυτά,
μάλλον το πιο απωθυμένο,
αυτό που πάντα έλειπε.

δεν έχω ξανανιώσει τέτοια προσμονή,
και πριν το live, αλλά και κατά την διάρκεια,
εδώ τραγουδάνε οι ghost τι να λέμε,
τέτοια γκρίνια,
γενικότερα, βγήκαν πολλά στοιχεία που σπάνια τα εμφανίζω.

και όλα άξιζαν, όλα ήταν τόσο σωστά,
που έκαναν αυτό το ταξίδι επικίνδυνα καλό.
ευτυχώς υπήρχαν και κάποιες στιγμές "επιστροφής στην πραγματικότητα",
αλλά τίποτα δεν κατάφερε να επισκιάσει αυτό που έζησα/ζήσαμε την δευτέρα.

ίσως φταίει η τεράστια αναμονή,
ίσως η καλή παρέα, ίσως το μέρος,
μα δεν μπορώ να ξεχάσω το συναίσθημα να βλέπεις τους deftones στα 5-10 μέτρα,
να μπαίνουν με diamond eyes, περνώντας την χαλαρή εισαγωγή-
μπαίνοντας κυριολεκτικά με τον αγκώνα στα μούτρα (σου),
μη αφήνοντας δεύτερη επιλογή, ξαφνικά όλα είναι μονόδρομος,
ξαφνικά όλα είναι λιγότερο σημαντικά,
καθώς μετατρέπεις τις ήδη υπάρχουσες εικόνες/στιγμές προσωπικής ακρόασης,
σε κάτι άλλο, κάτι τεράστιο, κάτι που ήδη το μοιράζεσαι.

αυτός είναι ο ορισμός μίας καλής συναυλίας αν θέλετε,
καλός ήχος (που εδώ ήταν εξαιρετικός),
καλή ατμόσφαιρα (μέχρι και οι γκόμενες σπρώχναν, μπράβο),
και ένα συγκρότημα να διαλύει τις αποστάσεις με το κοινό,
είτε κυριολεκτικές, είτε μεταφορικές.
έχω την εντύπωση ότι ο chino το γούσταρε όσο εμείς,
όλοι είμασταν σε άλλη διάσταση.

έπαιζε κάποιους στίχους σε άλλους χρόνους,
κάποιους δεν τους τραγουδούσε,
και όλοι νομίζω καταλάβαμε τι έκανε (στιχουργικά) στα τελευταία τραγούδια.
αν δεν καταλάβαμε....

ναι, δεν έπαιξαν:
beauty school/sextape/rickets/mascara/royal/prince/gauze/minerva/
when girls../hole in the earth/kimdracula/knife prty/elite/back to school,
αλλά ρε φίλε δες τι έπαιξαν. όχι δες.

απίστευτοι, με τέτοια ενέργεια που δάγκωνε και 20χρονα,
και στιγμές που σήκωναν τις τρίχες στην πλάτη (σου),
digital bath και change όποιος δεν τις ένιωσε στην σπονδυλική του στήλη,
ας πάει να ψαχτεί λίγο, μάλλον προτιμάει παντελίδη.

κομβικό σημείο οι συγκεκριμένοι,
πάντα ήταν ένας εύκολος τρόπος να ανακαλύψεις τους περίεργους,
και ακόμα και έτσι, αυτό συνέβη.

επίσης, να αναφέρω τα δεδομένα περί ικανότητας,
και να τονίσω, ξανά, την ανωτερότητα του abe,
δεν έχει εμφανιστεί ΠΟΤΕ τέτοιος drummer με τέτοια ενέργεια.
χωρίς να κουράζει, παίζει μουσική για την μπάντα,
όχι για να σε κάνει να γυρίσεις να τον κοιτάξεις,
αλλά αν το κάνεις, έστω κατά τύχη, θα σηκώνεις το σαγόνι από τα τσιμέντα.

είμαι ακόμα σε κατάσταση σοκ, δεν έχω συνέλθει,
ακόμα είμαι στην αθήνα,
ακόμα βάζω την setlist στα ακουστικά,
ακόμα είναι βράδυ και σπρώχνω τον μπροστινό μου γκαρίζοντας τους στίχους.

αυτό το rosemary τι έποc ήταν γαμώτοκέρατο

that night we felt like more ρε πούστη.
ευχαριστούμε.