halo 14

Χαμογελάω σαν χαζός, αλλά τώρα είναι κάτι σαουντρακικό,
είναι η τελευταία σκηνή του έργου, εκεί που κλείνει η ταινία,
με ένα κοντινό στα χείλια να κάνει fade out στο μαύρο..

Ένα ανάλογο έχω και εγώ τώρα,
αυτό το περίεργο, το παγωμένο, το αρρωστημένα σταθερό.

Πάμε από το ένα όμως.

Δεν έχω ίντερνετ εδώ που είμαι, οπότε, πάλι,
δεν ξέρω αν και πότε θα ανέβει αυτό.
έγινε κάτι ιδιαίτερο σήμερα πάντως,
και πρέπει να ευχαριστήσω την κίνηση που είχα κάνει στις 20.6 του 2009.
Να αποθηκεύσω τους στίχους από έναν δίσκο στον σκληρό. 

Αφού είχα όρεξη να τον ακούσω σήμερα, το έκανα.
το συγκεκριμένο δισκάκι δεν το έχω φέρει ακόμα μαζί μου,
οπότε έψαξα στον σκληρό, μήπως και φαινόμουν τυχερός.
και φάνηκα.

Το αριστερό είναι το αγαπημένο μου, χωρίς να σημαίνει κάτι αρνητικό αυτό για το δεξί.

Κάπως κατεστραμμένος, και εδώ είναι που έρχεται το «χαμόγελο»,
το οποίο δεν δικαιολογείται με τίποτα, αλλά μετά την πλήρη κατανόηση,
μετά το κλικ που χρειάζεται για να κάνεις ένα κομμάτι μέρος σου,
τότε όλα είναι διαφορετικά, όλα φαίνονται να είναι όπως πρέπει,
ακόμα και αν αυτό σημαίνει πως είσαι ανάμεσα σε φλόγες.
ακόμα και αν καίγεσαι. Το γνωρίζεις, είσαι κάτι εύθραυστο.

Εύθραυστο, αλλά τόσο σημαντικό.
μου είναι κυριολεκτικά αδύνατο να μην σε συνδέσω με αυτό το κομμάτι,
είσαι αυτό που λέει, και εγώ ήμουν/είμαι/θα μπορούσα να είμαι (διάλεξε ένα)
αυτό το άλλο που λέει. Και είμασταν.
ήσουν κάτι τόσο όμορφο, μέσα σε κάτι τόσο άσχημο,
σε είδα, αλλά δεν πριν προλάβω να κάνω κάτι, έφυγες.
και εγώ ήμουν έτσι πριν, ήμουν, αλήθεια ήμουν,
αλλά τα πράγματα δεν πήγαν όπως ακριβώς φανταζόσουν.

Όπως ακριβώς φανταζόσουν ήρθαν άλλα πράγματα,
θετικά ή όχι, ήταν θέματα προτεραιοτήτων, αναγκών αν θέλεις.
αφήσαμε την μοίρα να πάρει τα ηνία, της δικής μας ζωής.
όταν είχε εξαφανιστεί η ελπίδα, έπρεπε να βρούμε έναν τρόπο να κρατηθούμε,
και δεν ήταν εύκολο την ημέρα που είχε φύγει ολόκληρος ο κόσμος.

Την ημέρα που είχε φύγει ολόκληρος ο κόσμος, και ξανά η απώλεια με κλείνει το μάτι.
δεν ξέρω πιο από τα δύο είναι,
ανακουφισμένο αντίο ή νευρικό διώξιμο δεύτερης μπάλας σε αγώνα ποδοσφαίρου,
και δεν ξέρω αν αλήθεια έχει σημασία.
ευτυχώς υπάρχει ακόμα ένα συγκεκριμένο μέρος που μηδενίζει τα πάντα,
τα φέρνει όλα μέσα στο κενό.

Μέσα στο κενό που έχω δημιουργήσει,
προσπαθώντας να σώσω τον εαυτό μου, αλλά όλο την γλυτώνω.
μάλλον αυτό που είχαμε ήταν κάτι πολύ δυνατό για το διαγράψω έτσι,
και η μαλακία είναι ότι δεν το είχαμε δείξει σε κανέναν.
το είχαμε κρατήσει καλά κρυμμένο, ίσως καλά κάναμε,
αλλά αυτό έχει κάνει το σήμερα αρκετά δύσκολο.
μέχρι που αναρωτιέμαι, που είναι όλοι..;;

Το βλέπω, ξαναέρχεται η ίδια ερώτηση,
το ίδιο βλέμμα, η ίδια αναμονή για μία συγκεκριμένη απάντηση.

Σήμερα πάντως αισθάνομαι ωραία,
το έβγαλα από μέσα μου, αισθάνομαι ήρεμος. Αισθάνομαι.

Μία μεγάλη στιγμή που επίσης έχει αυτό σαν soundtrack,
είναι και η τελευταία ημέρα στησίματος του καταστήματος.
τότε που βγάζαμε ένα-ένα τα δισκάκια (ήταν πολλά ρε),
και τα τοποθετούσαμε στις φυσικές τους θέσεις,
λες και ήταν εύθραυστα (Pun intended), και προφανώς,
αυτά που με/μας άρεΖαν τα κρατούσαμε στην άκρη..
λίγες στιγμές πριν ανοίξουμε επίσημα, ήρθε ο μεγάλος υπερυπεύθυνος,
και με έναν «διακριτικό» τρόπο μας πήρε ένα δισκάκι δώρο,
από αυτά που είχαμε κρατήσει. 

Το δικό μου ήταν αυτό. 

.

With the wind at your back and the light in your eyes,

The freeze of your blindness will show.

Under the cloud cover, the flares signal change.

Will you ever know?

The fields they are burning, the smoke chokes your breath.

Will you stand or run?

You dream of a mountain, the peaks rise to the sky.

Will you answer its call?

Is your heart still beating? Can you feel this at all?

This landslide will bury us all.

With the storm on your mind and the clouds in your eyes,

Will you survive?

Lie in wait, I will lie awake.

Falling through a world unknown.

frozen throne

«είναι αυτή η παγωνιά που ζεσταίνει»

Αυτό είναι.

Εκεί που περπατάς, ακούγοντας αυτό που πρέπει,
και ξαφνικά ο δρόμος τελειώνει.

Είσαι μέσα στα φώτα, βλέπεις ό,τι χρειάζεται,
και καταλαβαίνεις ότι σε 5 μέτρα δεν φαίνεται τίποτα.

Αλλά συνεχίζεις.
είτε από άγνοια, είτε από πρόθεση να ανακαλύψεις το άγνωστο.

Εκεί που σταματάει το γνωστό λοιπόν,
εκεί που αρχίζει το άγνωστο, τι κάνεις;

Εγώ σήμερα συνέχισα.

Επειδή με απασχολεί πολύ η λέξη δεσμός τελευταία.
και δεν θέλω δεσμούς πλέον. Νομίζω δηλαδή.
(εσύ τι λες αλήθεια; Θέλω;)

Είναι κάτι που με δένει με κάτι άλλο, ας πούμε.
όχι διαφορετικό, όχι ίδιο.  

κάτι κοινό, ας πούμε.

 

Αυτή η αβεβαιότητα με παίρνει μαζί της.
δεν θέλω πολλά με εσένα, αλλά θέλω να γνωρίσω εσένα,
χωρίς να σβήνω κάτι από εσένα.

Έχει χαθεί η έννοια του «σωστού» εδώ και καιρό,
και παλεύω χωρίς gps να βρω τον δρόμο,
χωρίς την βοήθεια κάποιου.
το θέμα δεν είναι το τι κάνω τώρα,
το θέμα είναι ότι δεν υπάρχει κάποιος να με πει αν έχω χαθεί, ή όχι.

Κουράστηκα να σκοτώνω τους αγαπητικούς σου.

Και οι portishead δεν είναι λύση, όχι πάλι.
το δοκίμασα, πέτυχε, αλλά δεν είναι για χόρταση.

Οπότε, θα το επαναλάβω,
η λέξη είναι «δεσμός».

Τι με δένει με κάποια πράγματα,
με κάποιες καταστάσεις, προφανώς θετικές.

Είναι η συνήθεια, είναι η ανάγκη,
είναι η τύχη ή μήπως είναι κάτι άλλο;

Πόσο σημαντικό είναι το γεγονός του να πας παρακάτω;
πολλές ερωτήσεις κάνω σήμερα, και αλήθεια δεν βρίσκω τον λόγο.

Είναι πράγματα τα οποία θα ήθελα να έχω κάνει,
και δεν ξέρω αν είναι απωθημένα,
ξέρω όμως ότι είναι ανάγκες. Ήταν, τουλάχιστον.

Δεν μου δίνω πολύ χρόνο,
αυτή η επανάσταση μου έχει δώσει ένα ρολόι,
που συνεχώς μετράει ανάποδα.

Δεν νομίζω πως είναι γκρίνια,
υπάρχουν πολλά πράγματα που με χαροποιούν,
απλά τον τελευταίο καιρό κάτι λείπει.

Λείπει ένας άνθρωπος να του αφιερώσω το only you,
και, όσο αστείο αν φαίνεται, το χρειάζομαι.

Αυτό ίσως να είναι και το πρόβλημα, τώρα που το σκέφτομαι.
ίσως και να υπάρχει ήδη, αλλά να μην το βλέπω, να το αγνοώ.

Ίσως να μην βλέπω αυτό το γεγονός από την σωστή οπτική.
αλλά, είπαμε, δεν ξέρω αν έχω χαθεί,
ή αν απλά περιμένω να έρθει κάποιος να με δείξει τον δρόμο μου.

Δεν δίνω πολύ χρόνο, είχα όλο τον χρόνο που χρειαζόμουν,
αν κάτι δεν λειτουργεί, δεν πρόκειται να αλλάξει αυτό.

Όπως μου είπαν και προχθές «γάμα και μετάνιωνε».

Α ναι, μου είπαν και ένα άλλο.
«αν προσπαθείς να καταλάβεις αν μία γκόμενα σε γουστάρει,
τότε δεν σε γουστάρει.»

Ας τα κάνω ξεκάθαρα πλέον, δεν έχω κάτι να χάσω,
πέρα από ύπνο.

Μεγάλες κουβέντες, και είναι ήδη πρωί.
και δεν ξέρω αν, και πότε, θα ανέβει αυτό το… «άρθρο».
λες και έχει σημασία βέβαια.

Θα ήθελα να σου πω κάτι καλό, αλλά δεν βγαίνει.
οπότε, θα σε καληνυχτίσω έτσι.

Να χαμογελάς.