up the irons.

... not.

προς θεού όχι δηλαδή.

σήμερις, λίγο-πολύ, θα κρατηθούμε στα γνωστά καντούνια.

διάβασα λοιπόν, τον αγαπημένο grafia,
και έπιασε ένα θέμα που με ενδιαφέρει και εμένα προσωπικά,
ίσως το έχω αναφέρει κιόλας.

στα πλαίσια της "διαφήμισης" λοιπόν,
εδώ θα διαβάσετε το άρθρο που λέω

http://jonkaps.blogspot.com/2011/04/we-are-kids-of-our-time.html

τα λέει ωραία, γενικώς,
και ειδικώς το πιάνει από μία καλή οπτική γωνία.

έχω την εντύπωση όμως, ότι κάτι ξεχνάει,
κάτι αφήνει μισό, και λογικό είναι, 2-3 παράγραφοι είναι, τι να πρωτοπείς....
και είπα, αντί να κάνω σχόλιο, ας πω και εγώ την μαλακία μου.

η κατάσταση με τους κολλημένους στα 80's είναι αστεία,
και το θέμα είναι ότι κάνουν ΑΚΡΙΒΩΣ το αντίθετο,
από αυτό που έκαναν τα ινδάλματα τους.

όταν όλος ο κόσμος άκουγε ντίσκο και δενξέρωγωτι,
αυτοί έβγαιναν και γρύλιζαν, μιλάμε για ανθρώπους που έβλεπαν μπροστά.

αν τότε, αυτοί οι άνθρωποι λειτουργούσαν σαν τους δικούς μας,
ακόμα progressive rainbow θα ακούγαμε.

το θέμα λοιπόν είναι η εξέλιξη,
αυτή είναι η μαγική λέξη.


και στα 90's υπήρξαν μπάντες που είδαν μπροστά.
κάποια πράγματα βέβαια μπήκαν στην μέση,
και έτσι ποτέ τα 90's δεν έγιναν 80's,
από την άποψη της αίγλης δηλαδή.

υπήρξαν οι faith no more, οι tool, οι rage against the machine,
και πολλά άλλα είδη, όμως όλα είχαν ένα "αλλά".

το πιο τίμιο ήταν το σουηδικό death,
αν θέλετε την άποψη μου,
αλλά έτσι όπως έγινε στα 00's, κατάφερε και αυτό να πάρει το "αλλά" του.

η αρχή έγινε με τους nirvana,
που όπως είπε ένας μεγάλος άνθρωπος,
κατέστρεψαν την undergound σκηνή,
αλλά έσβησαν και το ντεμέκ metal, τους ποζεράδες δηλαδή.
glam rock my ass ρε σεις,
metal μουσική για γκόμενες, δεν είναι metal, τέλος.

και τώρα αρχίζουμε να χάνουμε την μπάλα.
00's.
παναγία μου, ο χαμός ο ίδιος,
χάνει το metal την ζώνη με τις σφαίρες, και η ζώνη με τις σφαίρες το metal.

εδώ και αν δεν έγινε μπάσιμο στην mainstream σκηνή.

και αυτό που μου έμεινε εμένα σήμερα,
είναι ότι πραγματικά πήγαν να κάνουν ότι έγινε στα 80's.
nu-metal πέστο, rap metal, δεν είναι εκεί το θέμα.
λίγη μελωδία από prog rock,
λίγο rap, και βγάλαμε καινούριο είδος.
όχι.

η κατάσταση ξέφυγε τόσο πολύ,
που σήμερα μετράμε περίπου 500 υποείδη του συγκεκριμένου στυλακίου.

το συμπέρασμα είναι ότι στην προσπάθεια να γίνει κατι διαφορετικό,
ξέφυγε τόσο πολύ, που αυτοαναιρέθηκε.

εγώ πάντως την αγάπησα την δεκαετία του 2000.

μέσα από τους neurosis,
βγήκε ολόκληρο είδος, το οποίο ήταν πραγματικά καινούριο.
post-metal το λέμε, αλλά όπως λέει και ο saf,
ο όρος δεν είναι ακριβώς μουσικός.

πέστο sludge καλύτερα.

αργό, βαρύ και μεγάλο σε διάρκεια.
οπότε, σκεπτόμενος ολόκληρο το "post" κίνημα,
θα πω ότι κάτι έβγαλε η δεκαετία.

και για να ελαφρύνουμε και λίγο το θέμα,
κάτι έβγαλε η δεκαετία,
αλλά επίσης έβαλε και τις γυναίκες ξανά μέσα στο παιχνίδι.
το παιχνίδι το σωστό όμως.

πλέον αυτές είναι:

julie.

και κορίτσαρος, και μπλουζάρα.

ε καλά, αυτή είναι μοντέλο, τι να λέμε

Tamaki Kunishi

όσο γλυκειά, τόσο νευρική...

παντού πρέπει να υπάρχει μία φωτογραφία της  paz νομίζω

 

ok, η sophie δεν είναι metal, αλλά είναι γαμάτη

η jarboe μπορεί να είναι περήφανη νομίζω.

βλέπω λοιπόν,
πως το metal, πλέον, προσπαθεί να ξαναπάει στα παλιά του λημέρια.
εκεί που δεν ήταν και τόσο "της μόδας".

πέρα από κάποιες φάσεις,
αυτή η μουσική ποτέ δεν απευθύνθηκε στην μάζα.
όταν το έκανε, πέτυχε, αλλά δεν ήταν αυτός ο σκοπός της.
δεν δημιουργήθηκε για αυτό.

εγώ πάντως χαίρομαι με την τροπή που έχουν πάρει τα πράγματα,
νομίζω ότι, για τα δικά μου γούστα, υπάρχει φως.

και η γενιά που έρχεται, είναι πιο έτοιμη από κάθε άλλη,
βλέπε kvelertak, deafheaven, oathbreaker..
long live deathwish σε λέω...!!

συνήθως, μετά την ηρεμία, έρχεται καταιγίδα...
άντε να δούμε..

i'm gonna wait it out.

λίγες, ελάχιστες οι μπάντες για τις οποίες θα μπορούσα να γράψω κάτι,
όχι τόσο ανοιχτά όσο εδώ, αλλά γενικά.

δεν υπάρχει λόγος να τις αριθμίσω,
ούτως ή άλλως, όποιος το διαβάζει αυτό, με ξέρει και προσωπικά, οπότε..

υπάρχει λοιπόν μία μπάντα taboo.
ο λόγος είναι το peak δημοτικότητας που έκανε στην πόλη μας,
τον καιρό που ήρθε στην χώρα μας.

ναι κυρίες και κύριοι,
σήμερα θα σας πρήξω με τους tool.

πάντα είχε οπαδούς που λέτε,
πάντα είχε κόσμο που τους ήξερε και τους γούσταρε,
αλλά έχω την εντύπωση ότι αυτοί οι οπαδοί,
ήταν σε φάση hipster.

υπήρχε το κοινό,
αλλά ήταν κάπως μυστική η κατάσταση.

και λέω σήμερα μυστική,
καθώς, στην πόλη μας τουλάχιστον,
υπάρχει η προ-συναυλιακή περίοδος, και η μετά.

υπήρξε στιγμή,
που περίμενα στην καμάρα,
και είχα μετρήσει διψήφιο αριθμό ανθρώπων με μπλουζάκια tool.
μιλάμε για πανδημία, είχα πάθει πλάκα.

ο λόγος που δεν έχω κάτι ανάλογο, είναι αυτός.

αλλά μην γελιόμαστε,
δεν είναι αυτό το θέμα, και στην τελική,
ο καθένας κάνει ότι γουστάρει.
απλά εδώ θέλω να "ξεφύγω" από την συγκεκριμένη κατάσταση.

και για να μην μπερδευτούμε,
θα αυτοπαγιδευτώ εδώ, όπως υπέροχα είχε πει ο Γιάννης,
και θα αρχίσω την εξιστόρηση της προσωπικής μου εμπειρίας χρονικά.

ναι, ήμουν από τους τυχερούς που είχε ακούσει το lateralus το 2001-2002.

έλα όμως που δεν μου είχε κάνει εντύπωση τότε.....
ήθελα κάτι πιο άγριο, πιο απότομο, δεν μου έκανε...

και μετά ήρθε η έλε.

ήρθε η άνοιξη, κανονικά.
το γέλιο είναι ότι πολλές φορές με έβαζε ένα κομμάτι να ακούσω,
ΠΡΟΦΑΝΩΣ εγώ το έκραζα,
και δύο μέρες/μήνες.χρόνια, της πετούσα σε ανύποπτη στιγμή,
οτί με αρέσει το τάδε κομμάτι.
ναι, αυτό που με ειχες βάλει τότε, και σε είχα κράξει.
άσχετο το παραπάνω, αλλά έχει πλάκα...

και συνεχίζω.
κατά το 2006 λοιπόν, αρχίζω να ξαναέχω επαφές με την μπάντα.
το ίδιο album με τότε, τα ίδια κομμάτια,
αλλά πλέον, με πολύ πιο ώριμο αφτί.

και εκεί έρχεται η κατραπακιά.
και ειλικρινά, ακόμα δεν έχω συνέλθει.

μιλάμε για ψύχωση,
δεν υπάρχουν λόγια για αυτό που με πιάνει.
να θέλω να ακούσω μόνο αυτό το συγκρότημα.

να ξεκαθαρίσω ότι δεν έχω μπει στο tripάκι του "καλύτερου" album.
νομίζω ότι δεν υπάρχει λόγος.
όπως δεν υπάρχει λόγος να πεις ποιος είναι "ο καλύτερος" εκεί μέσα.
πάλι δεν υπάρχει λόγος.

εντάξει, προσωπική μου αδυναμία είναι το lateralus,
έχει και το αγαπημένο μου κομμάτι μέσα,
και αδυναμία από το συγκρότημα είναι ο κύριος carey,
αλλά αυτά είναι εντελώς υποκειμενικά....

μιλάμε για μία μπάντα με απίστευτη λογική,
διάρκεια στον χρόνο, και τρελά επίπεδα κατανόησης του τι ακριβώς θέλουν.

αν ήταν να διαλέξω μία μπάντα να πάρω μαζί μου,
σίγουρα θα ήταν οι tool.
μπορούν να καλύψουν επαρκώς όλες τις μουσικές σου ανάγκες,
από το ξύλο, την στεναχώρια,
μέχρι την αναζήτηση για το κάτι παραπάνω, το "μετά"....

ας ελπίσουμε ότι φέτος θα βγάλουν album,
τουλάχιστον τα μαθηματικά έτσι λένε..

Just let the light touch you and let the words spill through
Just let them pass right through, bringing out our hope and reason.

i would, if i could

ρε συ αρτέμη, γουστάρω.
γουστάρω πολύ, πολύ νόημα δικέ μου.

πήρα φοβερή ιδέα,
και θέλω εδώ και μέρες να το γράψω,
να πω τι πιστεύω για το παρακάτω ζήτημα.

το οποίο ξεκίνησε από μία φωτογραφία,
και τέθηκε ένα θέμα που δεν το είχα σκεφτεί.

να η φωτογραφία (αλά Θανάσης)

και εδώ αρχίζει η συζήτηση.

ναι, οκ, μας τα έχουν πει και άλλοι,
και ίσως είναι έτσι.
οι περισσότεροι κατεβάζουν την μουσική τους από το ιντερνΈτ.
όπως και εγώ. και κατεβάζω πολύ.
το θέμα είναι αλήθεια εκεί όμως?

το ότι κατεβάζω μουσική δεν σημαίνει ότι σταματάω και εκεί όμως.

εδώ είναι το θέμα, αυτό χρίζει συζήτησης, για μένα.
γιατί ο κόσμος σταμάτησε να αγοράζει δίσκους.

ίσως μεγάλωσα περίεργα, αλλά έτσι μεγάλωσα.
η βόλτα στο δισκοπωλείο πάντα ήταν κάτι που γούσταρα.
ακόμα και αν δεν αγόραζα κάτι, όσο σπάνιο και αν ήταν αυτό.
η κατοχή ενός δίσκου, σε μορφή mp3, δεν με λέει κάτι.
πάντα θέλω να έχω στην δισκοθήκη μου ( <-- ανατρίχιασα) την αυθεντική έκδοση.

και δεν είμαι ο μόνος.
και για να επιστρέψω στο θέμα,
τί έγινε και ο κόσμος δεν αγοράζει πια δίσκους?

ο κόσμος που ακούει μουσική αγοράζει δίσκους,
αυτό πιστεύω εγώ.
ο ξεκάρφωτος, που ακούει βασίλη καρρά, ή δεν ξέρωγωτι,
αυτός δεν ενδιαφέρεται πλέον.

έχω την εντύπωση ότι έγινε κάτι σαν ξεκαθάρισμα.
οι ντεμέκ, οι δήθεν, αυτοί δεν ενδιαφέρονται σήμερα.
και σίγουρα, είναι απώλεια.
όχι για εμένα προσωπικά, αλλά γενικότερα.

φταίει το internet?
ίσως. ίσως και όχι.

είναι η λογική του ανθρώπου,
να κάνει όσο πιο πρόχειρα, και φτηνά, μία δουλειά.

και, προς θεού, δεν θα κατακρίνω.
ο καθένας μας κάνει τις επιλογές του, δημοκρατία έχουμε.

εγώ κρίνω σωστό να κατεβάζω ό,τι,
και εφόσον γουστάρω, θα το αγοράσω, θα βρω τρόπο.
όσο εύκολο είναι να κατεβάσεις κάτι μέσω του net,
άλλο τόσο είναι και να το αγοράσεις.

η διαφορά είναι ότι αν με αρέσει κάτι,
ένας δίσκος από ένα συγκρότημα,
θα θέλω αυτή η μπάντα να πάει παρακάτω,
να ακούσω και επόμενο, και μεθεπόμενο album.

το "αστείο" πάντως με το όλο θέμα,
είναι το γεγονός ότι οι περισσότεροι κατηγορούν το internet,
για τον σημερινό ξεπεσμό στις πωλήσεις της μουσικής βιομηχανίας.
από την προσωπική μου εμπειρία,
οι άνθρωποι που υποστηρίζουν την πειρατεία στην μουσική,
δεν έχουν καμία σχέση με το internet...
αυτούς έχασε η μουσική βιομηχανία.

το θέμα λοιπόν είναι το κατά πόσο σε ενδιαφέρει να έχεις δισκοθήκη.

στην ελλάδα πλέον μόνο ο ροκάς/μεταλάς θέλει να έχει συλλογή.
οκ, ίσως ισοπεδώνω κάποιες καταστάσεις,
αλλά έχω την εντύπωση ότι κάπως έτσι είναι.

δεν ξέρω αν θα πρέπει να αισθάνομαι θετικά ή αρνητικά,
που ξοδεύω τριψήφια ποσά σε δίσκους κάθε μήνα,
αλλά σίγουρα με ευχαριστεί.
να ανοίγεις ένα cd και να το βάζεις να παίξει,
να τοποθετείς διακριτικά, εώς και στοργικά την βελόνα πάνω στο τρεμάμενο LP,
δεν πρόκειται να συγκριθεί/αντικατασταθεί ποτέ από το διπλό κλικ.
αυτήν την εντύπωση έχω.
και όλο αυτό που γράφω τόση ώρα, εντύπωση είναι.

σίγουρα ελπίζω να μην αποδειχτώ λάθος,
καθώς αν κλείσουν τα δισκάδικα, θα έχω χάσει την δουλειά μου,
αλλά πολύ παραπάνω, θα έχω χάσει ένα μέρος του εαυτού μου,
το αγχολυτικό μέρος.

το πρώτο προφανώς θα το παλέψω,
το δεύτερο δεν ξέρω.

Για Σένα, Με Αγάπη

So this is permanence, love's shattered pride
What once was innocence, turned on its side
A cloud hangs over me, marks every move
Deep in the memory, of what once was love

Oh how I realized how I wanted time
Put into perspective, tried so hard to find
Just for one moment, thought I'd found my way
Destiny unfolded, I watched it slip away

Excessive flashpoints, beyond all reach
Solitary demands for all I'd like to keep
Let's take a ride out, see what we can find
A valueless collection of hopes and past desires

I never realized the lengths I'd have to go
All the darkest corners of a sense I didn't know
Just for one moment, I heard somebody call
Looked beyond the day in hand, there's nothing there at all

Now that I've realized how it's all gone wrong
Gotta find some therapy, this treatment takes too long
Deep in the heart of where sympathy held sway
Gotta find my destiny, before it gets too late

Κάτι Αλκοολικά Στιχάκια

δεν θα πεθάνουμε ποτέ κουφάλα νεκροθάφτη.

πολλά περνάμε από το μυαλό μου, με αυτά που τραβάω.
παίζουν με τις αντοχές μας, και οι μεν, και οι δε.
μία μόνιμη ένταση, ένας μόνιμος πανικός.

αν σ'αγαπούν να μάθουν να το λένε,
και αν δεν στο πουν να παν να ...

δεν ξέρω αν σκέφτομαι καθαρά,
αλλά λέω, και υποθέτω,
υπάρχει μόνο άσπρο και μαύρο, πέρα από τα αθλητικά?
(εκεί υπάρχει όντως μόνο άσπρο και μαύρο)

δηλαδή, έχουμε να αντιμετωπίσουμε μόνο φίλους και εχθρούς?
και πόσο εύκολο είναι να το ξεχωρίσεις αυτό σε κάποιον άνθρωπο?

κάθε μέρα μαθαίνω και μία ιστορία για κάποιον,
που αλλάζει την ιδέα που είχα για την πάρτυ του.
όποτε σκέφτομαι πως, ίσως, λειτουργώ πολύ κυνικά απέναντι στους άλλους,
κάτι γίνεται και μου λέει ότι καλά κάνω.

τελικά όλα με οδηγούν σε σένα,
ό,τι θετικό μπορώ να ονομάσω, σου ανηκει, από εσένα το έμαθα.

Some talk too long, they know it all
i just smile, and move on..

το ξέρω ότι δεν το εγκρίνεις, αλλά δεν βλέπω άλλο τρόπο.

words ain't free, like you and me.

μακριά και αγαπημένοι λοιπόν.
δεν το βλέπω να λειτουργεί αλλιώς, δεν γίνεται.
εδώ και καιρό έχω κουραστεί να προσπαθώ,
πλέον οι αντοχές έληξαν, ό,τι βρέξει, ας κατεβάσει.
Π.Α.Ο.Κ. στα εύκολα, Π.Α.Ο.Κ.άρα στα δύσκολα.

Φοβάμαι πως θα αργήσω να σας βρω.


αν όμως καταλάβω,
ότι το μόνο που κάνω είναι να γκρινιάζω,
τότε θα είναι και το τέλος.
ή μία καινούρια αρχή, όπως το βλέπει κανείς.

i'm taking Her home with me

Τρελός μήνας ο μάρτιος..
άρχισε με τον χειρότερο τρόπο, κάποιοι συνάδελφοι δυστυχώς απολύθηκαν,
και οι συνέπειες είναι ορατές μέχρι σήμερα.

ευτυχώς αυτό δεν "έπιασε" εμάς,
αυτό το κύμα δεν μας επηρέασε..
ας είμαστε καλά μέχρι το επόμενο...

ελάχιστος προσωπικός χρόνος,
ελάχιστος χρόνος για μπύρες και καινούρια μουσική δηλαδή,
αλλά έπρεπε να γίνει νομίζω.
και τώρα τελειώνει ο μήνας, και ευτυχώς, έρχονται τα καλύτερα.

.MESHUGGAH.

ε ναι.
να τους δούμε και αυτούς.
κανόνισα άδεια, όπως άλλοι 2,
και θα γίνει εκδρομή, να καεί η αθήνα λέμε.
να δούμε κόσμο που μας έχει λείψει.

αυτό νομίζω έχει μείνει,
κάτι τέτοια περιμένω, καλή παρέα, συναυλίες, και λιωσίματα \m/

κανονίστε, ερχόμαστε...

και από τετάρτη, άδεια.
10 μέρες, θα ξαναμηδενίσω το κοντέρ,
ό,τι χρειάζομαι..

και θα είναι ακόμα καλύτερα από ότι πίστευα,
αφού, και επισήμως πλέον, αγαπημένα πρόσωπα είναι μακριά,
αλλά όχι αυτές τις ημέρες..
και είναι υπέροχο να έχεις κάποιον να σε ηρεμεί,
απλά και μόνο με μία ματιά.

αλλά πάλι είναι και λογικό, και αναμενόμενο.
μαθαίνεις να είσαι με κάποιον,
και εφόσον αυτό σε αρέσει, λογικό να το αποζητάς.
ειδικά όταν είσαι και πιωμένος :p

δεν είναι πάντα έτσι όμως,
και αυτό θα πρέπει να το έχουμε πάντα στο μυαλό μας.

nothing lasts forever, even cold november rain
λένε οι gnr.

και σωστά λένε..
το ανέφερα και πιο πάνω, αυτό για τους συνάδελφους,
και αυτό είναι ένα θέμα.
είναι δύσκολη η αλλαγή, είναι δύσκολο να ξεκινάς, ξανά, από το μηδέν.

και όπως λέει ένα άλλο τραγούδι,
Your halo's slipping down, to choke you now..

όλα καλά, όλοι είναι καλοί,
αλλά σε κάποια φάση, θα πέσει το φωτοστέφανο,
και όταν πέσει, θα σε πνίξει.

και με αυτό, τροφή για σκέψη,
όπως λατρεύω να λεώ,
σας αφήνω, πρέπει να ετοιμαστώ για την δουλειά.

what if...??

καλησπέρα και καλή βραδιά,
για ακόμα μία φορά...

αγκαλιά με τον υπολογιστή,
ακούγοντας ό,τι καλύτερο μπορώ να φανταστώ για τέτοια ώρα.

περίεργη η στιγμή,
καθώς έγιναν κάποια πράγματα, σε φιλικό επίπεδο,
που με χαροποίησαν ιδιαίτερα,
αλλα η ΠΑΟΚάρα, και το άλλο δεν με αφήνουν να νιώσω.

ίσως είμαι ανώμαλος, δεν ξέρω,
αλλά δεν είναι όλα ίδια, κάποια ζυγίζουν παραπάνω.
ώρες ώρες είναι ωραίο να σε λείπει κάτι,
το εκτιμάς παραπάνω. το βλέπεις και κάπως διαφορετικά.

αλλά τί γίνεται όταν ήδη το βλέπεις "παραπάνω"?
όταν συνδέεσαι με κάτι, αλλά ίσως δεν θα έπρεπε??

και τώρα θα τα πούμε σωστά.
όπως πρέπει.

No life, no life without a fall
Now the wind has swept us all
Down to this mission wall

And the love, the love we pray to keep
Has buried us so deep
And me singing this same sad song

How I fell into her arms
Her warm and loving arms
She said: You can never be free
You can never be like me
Now I'm a mad dog and I'll be
Now you honey on my tree

Whether sweet tomorrow
In the mellow wallow
Oh there's still time to borrow
And in the mellow wallow, yeah

We will never have it all
Tonight I'm screaming at the wall
Peel the paint of my window rail
Touch, material has no choice
Peel the paint off with my voice
Curse this city's deplex song

Now I'm sleeping on the floor
Honey I'm soaking wet and
Oh they're coming out, they're coming out,
they're coming for me

As long as we are free
We'll be doomed to live and die
Under the great suburban sky

And I'll always holler
In the mellow wallow
Oh there's still time to borrow
And in the mellow wallow
Jesus

Heaven, heaven head of hell
You are treating me quite well
Washed me up upon a shore
Now I'm scratching down your door
All the words become my hands
Cold and broken on the floor
Peeling gooseflesh off your back
Pulling back your long black hair
Now this beauty is my queen
Skinny arms so very slow
A perfume neck and a blanket so small
Oh, what beauty, oh what bridge

I will sleep tomorrow
And in the mellow wallow
Oh, there's still time to borrow
And in the mellow wallow
Oh, and I fall to be controlled
Lost and swept away
I will always wait it out
Won't you listen now
Let me sleep tomorrow inn

We'll never have it all
Now the wind has swept us all
Down to this mission wall
And see, the rhythm is your hand
Speed the rhythm, speed the band
This is the bright amphetamine sky

και κάθεσαι και το διαβάζεις, ναι είναι μεγάλο.
αλλά όχι, θα έπρεπε να είναι μεγαλύτερο.
όταν λες τέτοια πράγματα δεν θα έπρεπε να σε σταματάει κάτι.

αυτό που παθαίνω εγώ, δεν ξέρω για εσάς,
είναι κάπως επιπόλαιο, τουλάχιστον επιπόλαιο.

πάντα ενδιαφερόμουν για τον στίχο πρώτα,
και μάλλον γιαυτό δεν ενδιαφέρθηκα ιδιαίτερα για πολλές prog μπάντες.
όταν λοιπόν ασχολούμαι με ένα κομμάτι, αλλά δεν με κάνει το "κλικ",
απλά το αφήνω, δεν πρόκειται να πιέσω καμία κατάσταση.

έτσι έγινε και με το salt.


δεν νομίζω να το έχω νιώσει περισσότερο,
από ότι το ένιωσα σήμερα.
και είναι ωραίο να ανακαλύπτεις κάτι, με αυτόν τον τρόπο.
ακούς καινούριο κομμάτι, έτσι το βλέπω δηλαδή.
και ειλικρινά, ίσως το κομμάτι έχει γραφτεί για κάτι άλλο,
ίσως το δω και εγώ, αύριο όμως,
όπως λέει και το τραγούδι.

σχόλασα, αλλά κάθησα και έκανα ένα καφέ,
φοβερή συντροφιά, είναι γεγονός.

δεν ξέρω πόσο ακόμα θα αντέξω τόσο μακριά,
καθώς πλέον έχει γίνει θέμα αντοχής,
και όση τεχνική και να υπάρχει, θα γίνει το λάθος.
δεν θα συνηθίσω, δεν πρόκειται να το κάνω ποτέ,
είναι τόσα πολλά,
δεν προλαβαίνω να θυμηθώ, πως να καταφέρω να ξεχάσω...??

πάντα όμως θα κάνω και την αυτοκριτική μου,
και δεν πιστεύω πως τα κάνω όλα σωστά.
πολλές φορές μετανιώνω, μέσα σε δευτερόλεπτα.
ευτυχώς, όλα αυτά είναι ακούσια, δεν σκοπεύω σε κάτι.

αυτό μην το ξεχάσεις ποτέ.



Δ.Π. θα κοιμηθώ αύριο τελικά